Author: Flip van der Enden

Een nieuwe week een nieuw nummer van Cage the Elephant. Trouble is misschien nog wel mooier dan Mess Around. De mannen zijn druk geweest in de studio met Dan Auerbach en kunnen blijkbaar niet wachten om ons het resultaat te laten horen.

Trouble doet ontzettend aan John Lennon denken, de zang, de sound en de compositie is pure mid-seventies Lennon. Prachtig. Zou zo maar kunnen dat er volgende week weer een liedje vrijkomt van het door Dan ‘Black Key’ Auerbach geproduceerde album. Zo niet dan hoeven we nog maar twee weekjes te wachten voordat Tell Me I’m Pretty onder ons is.

‘Long time no hear’ van School Of Seven Bells, de dreampop pioniers uit New York. Vier jaar heeft de band bijna niks van zich laten horen, en met goede reden. Een van de medeoprichters van de band, Benjamin Curtis is eind 2013 overleden aan kanker. Voor zijn overlijden hadden Curtis en zijn muzikale en levenspartner, Alejandra Dehaza nog een aantal vruchtbare schrijfsessies. Het heeft ruim een jaar geduurd voordat Alejandra het kon opbrengen om het album te voltooien, maar ze heeft het gedaan. De release wordt voorafgegaan door de single Open Your Eyes, een hypnotiserende song volgens co-auteur Alejandra Dehaza een liefdesbrief aan Curtis en de historie van School Of Seven Bells ineen. In februari verschijnt het vierde en volgens de band site -final- album van School Of Seven Bells.

Rivers Cuomo heeft het op zijn heupen. Het laatste album van zijn band Weezer was helemaal niet verkeerd. Zeker niet als je in aanmerking neemt dat het hun 9e album was in een ruim twintig jaar durende carrière. En dan verschijnen er plots twee nieuwe nummers vlak na elkaar. Een paar weken geleden zag Thank God For Girls het daglicht, nu dus gevolgd door Do You Wanna Get High. Beide songs zijn prima, maar Do You Wanna Get High in onze oren net iets beter. Het is Weezer op zijn best, grappig maar ook een beetje droevig, poppy maar ook best punky. En met lekker veel gitaar. Vanwaar die plotselinge activiteit in het Weezer kamp? Aan Zane Lowe vertelde Cuomo dat de band zonder platendeal zit, “we zijn een beetje aan het experimenteren, niemand die ons tegenhoudt. We kunnen precies doen wat we willen”. Eindelijk.

Moon Tapes is een jaar oude indie-rock band uit Amsterdam. Het kwartet volgt een eerder dit jaar verschenen debuutsingle op met een zwaar overtuigende EP. Desire is het eerste maar niet noodzakelijk beste nummer van die release. Alle vier songs kloppen, rocken en boeien. De sound van Moon Tapes heeft iets melancholisch. Het zou echter een misverstand zijn op de Amsterdammer over een kam te scheren met die golf aan semi oprechte schoonzonenpop die ons vanuit Engeland overspoelt. Moon Tapes is een band met een bite. De man die de Moon Tapes EP in goede banen heeft geleidt willen we ook even vermelden. Hij heet Juriaan JJ Sielcken en is de heetste producer in Nederland indie-land met een snel groeiende staat van dienst, die namen telt als Lucas Hamming, Echo Movis, Jett Rebel, IX, Alumna en zijn eigen band Aestrid.

Jezabel was de oorspronkelijke femme fatale. Geen wonder dus dat er heel wat liedjes over haar geschreven zijn, Daarnaast is The Jezabels een prima naam voor een door dames gedomineerd rockorkest. Haley Mary (née Haley McGlone) en Heather Shannon ontmoetten elkaar op de universiteit van Sydney waar ze samen met Nik Kaloper en Sam Lockwood een band vormden, The Jezabels dus. Het geboortejaar van The Jezabels is 2007. Twee jaar later verscheen een eerste EP in 2011 gevolgd door het debuutalbum. Inmiddels is het bijna 2016 en staat het derde album op stapel. The Jezabels maken geen makkelijke muziek, zelf hebben ze het over intensindie. Het nieuwe album, Synthia luidt geen trendbreuk in. De band gaat verder op het ingeslagen pad van emotioneel geladen songs. De sound heeft echter wel wat veranderingen ondergaan, de balans tussen gitaren en (elektronische) keyboards is wat meer verlegd richting de laatste. Come Alive is een spannende semi-ballad, die het vermoeden voedt dat album III van The Jezabels wel eens heel bijzonder kan worden. 12 februari is de dag des oordeels.

Met permissie, maar de film was beter dan het album. We doelen op Sonic Highways van Foo Fighters. Na twintig jaar is het ook wel logisch dat het heilig vuur op een lager pitje brandt. Grohl toonde zich zwaar aangeslagen door de terreur in Parijs waar zijn vrienden van Eagles Of Death Metal midden in zaten en er door een godswonder zonder al te veel kleerscheuren uitkwamen. Het onbeschrijfelijke drama in Bataclan was voor Grohl reden om de geplande tour van zijn band af te gelasten. Sterker nog Grohl heeft Foo Fighters voor onbepaalde tijd geparkeerd. Bij wijze van afscheid verscheen er deze week plots een EP, geheel gratis te downloaden. Terwijl er muzikaal geen grenzen worden verkend of nieuwe wegen ingeslagen is de Saint Cecilia EP alles wat het Sonic Highways album niet was, gepassioneerd en geconcentreerd. Er staan vijf tracks op de EP die allemaal tot het beste horen van wat de band dit decennium heeft gepresteerd. Downloaden dus die hap en binnenkort gewoon aanschaffen op vinyl.

Nieuw op Pinguinradio, LOLO. LOLO’s echte naam is Lauren Pritchard. 27 jaar lentes geleden uitte zij haar eerste kreetjes in haar geboortestad, Jackson, Tennessee. 14 was ze toen ze haar eerste liedjes schreef en 16 toen ze naar L.A. verkaste. Daar trok ze in bij Lisa Marie Presley, de dochter van Elvis en de ex van Michael Jackson. Twee jaar later stond Lauren op het toneel, in een musical. Maar wat ze wilde was zelfstandig artiest worden. Om dat doel te bereiken, vertrok de immer rusteloze miss Pritchard naar Engeland. Daar kreeg ze een deal bij Island Records dat in 2010 haar debuutalbum uitbracht, dat nagenoeg niks deed. Ook de acht (!) daarop volgende singles bleven grotendeels ongehoord, tot LOLO vorig jaar het Hit & Run kwam, een single die opent met de mooie woorden ‘I Was Brought Up As A Southern Belle, I Grew Into The Queen Of Hell’. En toen was het wel raak. Hit & Run zette de toon voor LOLO’s nieuwe EP, die niet zonder ironie The Comeback Queen is gedoopt. Vijf jaar na haar eerste album is Lauren/LOLO eindelijk waar ze wezen wil, in de schijnwerpers. Stilistisch is Not Gonna Let You Walk Away niet ver verwijderd van de blue eyed soul van diva’s als Amy en Adele met dit verschil dat LOLO er geen been in ziet om de meters af en toe in het rood te laten slaan. Laat dat tweede album nu maar komen.

Tien jaar geleden is het alweer dat Wolfmother debuteerde en een frisse wind door het rocklandschap liet waaien. Er is sinds die tijd heel wat gebeurd, bandleden kwamen en gingen, de band werd opgeheven en heropgericht, bandbaas Andrew Stockdale ging solo en toch weer niet en nu is er gewoon weer een nieuw album in aantocht. Victorious is de niet geheel van ambitie gespeende titel van het album dat op 19 februari uit moet komen. Het 4e album van Wolfmother is in alles behalve in naam een soloplaat van Stockdale, hij speelt alle instrumenten op de drums na (die speelde hij wel op de demo’s). Het titelnummer verscheen een week of wat geleden, maar maakte niet veel indruk. City Light doet dat wel, de officiële eerste single van de nieuwe Wolfmother rockt als de neten, klinkt weer lekker retro en eigentijds tegelijk en helpt ons er aan herinneren waarom we tien jaar geleden zo blij waren met de komst van de Australiërs.