Author: Flip van der Enden

Het goede nieuws is dat The Good News een goede plaat is. Opgelucht halen we adem. Lang leek het erop dat de band van Kele Okereke met gezwinde spoed richting afgrond raasde, maar alle berichten over een vroegtijdig einde van Bloc Party lijken nu sterk overdreven. Van het oude Bloc Party zijn alleen Kele en gitarist Russell Lissack over, de ritmesectie is nieuw.

Bloc Party 2.0 kondigde haar bestaan aan met de release van The Love Within, een vrij vervelend nummer waarin de band niet leek te kunnen kiezen tussen elektronische dansmuziek en de hoekige post-punk waarmee men zich op de kaart had gespeeld. Ook The Good News klinkt nogal anders dan Banquet en Helicopter, maar wel fris en overtuigend met zijn bluesy slidegitaar en sterke opbouw. Bloc Party van nu is niet meer Bloc Party van toen. Sommige fans zullen dat betreuren, wij hebben het gevoel dat we voorlopig nog niet van Kele af zijn. En dat voelt goed.

Spring King is een springerige rockband uit Engeland dat al na één single en twee EP’s zijn draai gevonden heeft. Who Are You? is een zelfverzekerd stevig rockend nummer waarin op driekwart plotseling een sax opduikt. Spring King is een gitaarband, maar geen gewone en zeker niet de zoveelste.

De band heeft afgelopen concertseizoen kilometers mogen maken als support van Slaves, maar het zou ons niet verbazen als Spring King hun gastheren links en recht gaan inhalen. Maar zover is het nog niet. Spring King heeft nog geen eens een label, maar wie weet willen ze dat ook helemaal niet en doen ze alles voorlopig nog lekker zelf. With a little help from their friends like us.

GUM is een andere satelliet uit het Tame Impala kamp, de bekendste is natuurlijk POND. GUM is de naam die Jay Watson gekozen heeft voor zijn activiteiten naast Tame Impala waar hij drummer is. Een week of wat geleden bracht GUM een tweede album uit, Glamorous Damage, dat zo niet een must dan toch wel een aanrader is voor alle fans van het moederschip. Net als Tame Impala is Watson op het tweede GUM album de electronica ingedoken en heeft hij zijn songs een dansbare beat gegeven. Psycho-disco zou een term kunnen zijn. Het is echter een misverstand te denken dat GUM de succesformule van de band van Kevin Parker imiteert. Daarvoor is de sound van single en album te ongepolijst en zijn de songs te intuïtief. Prima aanvulling.

Maison du Malheur is geen band, maar een orkest. Gemiddeld staan er zo’n negen man op de bühne, maar afhankelijk van de stand van de maan kunnen dat er ook meer of minder zijn. In welke formatie Maison du Malheur ook neerdaalt, feest is het gevolg.

Maison du Malheur put uit de rijke Amerikaanse muziektraditie, van de delta blues van Robert Johnson t/m de Dixieland van Louis Armstrong en van de honky-tonk van Hank t/m de country funk van Booker T. En vrijwel alles wat daar tussen zit en na kwam. Maison du Malheur is dus redelijk retro, maar zelden nostalgisch en al helemaal niet oubollig. Streams Of Resonation komt van het vers verschenen tweede album van Maison Du Malheur Stomping Ground.

Er leiden twee wegen naar succes, de radio en de road. De radio heeft DeWolff altijd een beetje links laten liggen, het is on the road waar de band zich thuisvoelt. Net als grote voorgangers als The Allman Brothers, Deep Purple en Little Feat is het podium hun natuurlijke biotoop. Dat neemt echter niet weg dat Dewolff zo af en toe een plaatje produceert dat prima op de radio kan. Tenminste op radiostations, die muziek draaien en geen succesnummers. DeWolff is niet de enige Nederlandse band die de weg van het zweet verkiest boven de route van de radio. Ook Birth Of Joy, My Baby en PAUW werven volgers door ze op te zoeken, in te pakken en vast te houden. Sugar Moon, geen hit dus maar wel raak luidt het 7e hoofdstuk in het bestaan van de band in. Roux-Ga-Roux gaat het album heten dat vanaf 4 februari in diverse formats verkrijgbaar zal zijn in ruil voor een sympathiek bedrag.

Op het eerste gehoor biedt de nieuwe single van Animal Collective weer de bekende mash-up van melodie en anarchie, die de band in gelijke mate haters en fans heeft opgeleverd. Animal Collective je moet er van houden. Maar als je Floridada een paar keer hebt uitgezeten dan hoor je toch wel dat de band uit Baltimore meer te bieden heeft dan een herhaling van zetten.

Een paar draaibeurten heeft als resultaat dat de gekte minder wordt en de chaos toch structuur blijkt te hebben. Let wel normaal zal Animal Collective nooit worden. Hoe je het ook draait of keert. Floridada is en blijft een raar plaatje. Meer van dit muzikale mafs mogen we ergens in januari 2016 verwachten als het tiende studio album van het collectief verschijnt, een album waarop naar verluidt de legendarische ex velvet Underground man, John Cale en Colin Stetson, de toeteraar van Arcade Fire op te horen zijn.

Het Amsterdamse Adam & The Relevants maakt rock, die moet rollen. Hun muziek bestaat uit gelijke delen energie en melodie. Op 16 maart verschijnt het debuutalbum van Adam & co en dat werd wel eens tijd, want hun eerste single, het aanstekelijk Live Forever is ook alweer twee jaar oud.

P.T.C.C. (whatever that may be) is een slimme track, stevig maar subtiel en een uitstekende aankeiler voor het album. Als Adam & The Relevants op de bühne dezelfde combinatie van volume en vernuft weten te produceren als op plaat, dan gaan de mannen een zeer drukke zomer tegemoet.

Honne maakte met Warm On A Cold Night een van de beste sluiphits van 2015. Dat nummer en de andere songs, die Honne tot dusver heeft uitgebracht zijn luxe affaires, meer champagne dan bier. Hun nieuwste is iets, niet veel aardser, een goede witte wijn, zeg maar.

Honne zijn Andy en James uit Londen. Andy zingt, James produceert. Hun stijl laat zich omschrijven als r&b maar dan de blue eyed variant. In Duitsland en Frankrijk heeft Honne al voet aan de grond en thuis in de UK begint het nu ook te borrelen. Nederland krijgt een kans met Honne kennis te maken op de komende editie van Eurosonic, waar Andy en James hopelijk een spot krijgen tegen het middernachtelijke uur in een van de wat meer luxere etablissementen van het Groninger nachtleven.

Sevdaliza is Sevda Alizadeh, een 27 jarige toonkunstenares, die op haar 5e met haar ouders van Iran naar Nederland vluchtte. Sevda is niet alleen een schoolvoorbeeld van geslaagde integratie, haar leven en werk tonen ook aan wat voor een verrijking de komst van asielzoekers voor ons land kan betekenen.

Opgegroeid in het oer-Hollandse Hardinxveld, maar tegenwoordig wonend in de Maasstad heeft Sevda eerst haar sportieve hart (basketbal) en vervolgens haar muzikale hart gevolgd en is ze via de Nederhop in een internationale scene belandt met een stijl muziek die voor 100% de hare is. Natuurlijk zijn er invloeden (zelf noemt ze Nirvana, Janet Jackson en D’Angelo) en vergelijkingen (FKA Twigs/Bjørk), maar het eerste wat je je realiseert als je The Inside en de overige songs van haar nieuwe EP, Children Of Silk hoort, is hoe uniek Sevdaliza en haar muziek zijn. Zij oogt en klinkt als een supersterke persoonlijkheid, maakster van muziek, die nu eens echt onnederlands goed is.