Author: Flip van der Enden

Garagerock is een van de hipste genres van dit tijdsbestek, maar over wat garagerock nou precies is bestaat verwarring. De term werd voor het eerste gebruikt om Amerikaanse bands aan te duiden, die onder invloed van de Britse invasie ook muziek zijn gaan maken. Dat gebeurde in eerste instantie niet zelden in de garage van pa, waar in het weekend de auto op de oprit werden geduwd om plaats te maken voor bas, drums en gitaren. Vandaar de naam. De Engelse voorbeelden waren The Beatles natuurlijk, maar ook The Stones, The Animals en Them, bands die zich op hun beurt lieten inspireren door oorspronkelijke Amerikaanse r&b. Eerste generatie US garagebands waren o.a. The Seeds, The Shadows of Night en The Leaves. Het gros van de garagebands was en bleef amateur en verdween meestal na een enkel lokaal succes werd onder de horizon. Het was de latere bassist van Patti Smith, Lenny Kaye, die begin jaren zeventig de verzamelaar Nuggets samenstelde, een dubbelelpee met de beste garagarockbands van de late jaren zestig. Dit album bleek zeer invloedrijk met name op de Amerikaanse en Britse punkscenes. Sindsdien heeft garagerock altijd op het rockmenu gestaan met de laatste jaren een prominente plek. Deze lange inleiding brengt ons bij The Mystery Lights, een band die de lo-fi, licht rammelende en psychedelische garagesound tot achter de komma beheerst, inclusief farfisa-orgeltje, fuzz-gitaren en nasale zang. Er zijn vier Mystery Lights. De ene helft van de band komt oorspronkelijk uit California, de andere uit New York, de stad die dienstdoet als uitvalsbasis. Follow Me Home staat op album nummer drie van The Mystery Lights, dat nu overal verkrijgbaar zou moeten zijn.

Verandering van spijs doet rocken, of zoals in geval van de nieuwe single van Allah-Las zacht schuifelen. We kennen het Californische kwartet als gangmakers van de garagerock revival. Met Famous Phone Figure lijkt de band een nieuwe richting te zijn opgeslagen. Famous Phone Figure is een breed georchestreerde ballad in een stijl die wel sunshine pop wordt genoemd, een genre waarvan de wieg in Californië stond en door o.a. The Beach Boys en The Mama’s & The Papa’s in het leven is geroepen een jaartje of 40 geleden. Het verschil tussen de melodieuze kamerpop van nu en de dreinerige surfpop van toen is enorm en hoopgevend. Tenzij Allah-Las ons bewust op het verkeerde been zet met Famous Phone Figure lijkt het er op dat de band heeft gekozen voor een stap vooruit in plaats van een pas op de plaats. Om de vergelijking met voornoemde Beach Boys door te trekken. Album drie zou wel eens hun Pet Sounds kunnen zijn.

Bazart heeft een winnende formule te pakken, een die de Belgische band op hun derde single, Chaos zo’n beetje heeft geperfectioneerd. Ingrediënten van het succesrecept zijn meerstemmige zang, een zachte, rijk geïllustreerde beat, een weemoedige sfeer en een welluidende, edoch multi-interpretabele tekst. Met deze ‘close harmony blues’ heeft de Vlaamse band in korte tijd veel vrienden gemaakt, zowel ten zuiden als ten noorden van de grote rivieren. De meeste (Nederlandse) radiostations moeten Bazart nog ontdekken, maar het festivalpubliek heeft zijn liefde al verklaard. Bazart kwam zag en overwon op muzikale massabijeenkomsten als Pinkpop en Grasnapolski en zal dat ook doen op Rock Werchter, Pukkelpop, Into The Great Wide Open en Lowlands. Het festivalsucces van Bazart is opvallend omdat de band absoluut geen stevige rock, heftige dans of andersoortige publieksparticipatiepop maakt. Het geheim van het succes van Bazart is misschien dat hun muziek melancholiek lijkt, maar uiteindelijk opbeurend blijkt. De beat is dan wel niet prominent, maar wel lekker en elke song heeft een refrein dat uitnodigt tot meezingen, misschien niet uit volle borst, maar wel volmondig.

We zijn vrij zuinig met dance op Pinguin Radio, maar niet vies van een stevige electrobeat. De Deense Anders Trentemöller heeft van het bedenken van beats zijn levenswerk gemaakt. De elektrotechnicus uit Kopenhagen mikt met zijn muziek niet exclusief op de dansvloer, maar maakt ook een soort house voor thuis. Veel van zijn beats komen verpakt in relatief traditionele kop-staart songs inclusief leadvocals. River In Me is een mooi voorbeeld van zijn genre-hopping sound, die in dit geval geworteld lijkt in de vroege 80’s, de tijd van Tubeway Army en Heaven 17. Na vier albums kan je het wel een traditie noemen van Trentemöller om gastvocalistes te werken. Eerder vroeg hij o.a. de zangeressen van Blonde Redhead, The Raveonettes en Lower Dens, voor River In Me heeft hij Jenhhy Beth van Savages laten ‘overvliegen’. River In Me is de voorbode van album nummer van vijf van Trentemöller Fiction, dat we op 26 september mogen verwachten. Zes dagen eerder zal Trentemöller te zien zijn in de Tolhuistuin in Amsterdam Noord.

Misschien is het je ook opgevallen, maar ‘het geluid’ van 2016 is soft. De trend is duidelijk glad geproduceerde popplaatjes met veel keyboards, hoge zang en makkelijk meezingbare refreintjes. Makers deze zijn vaak meisjes met korte rokjes of mannen met lange baarden. Op zich niks mis mee als er maar af en toe wat tegengas wordt gegeven. Om die reden hebben we Nattesferd van Kvelertak aan onze playlist toegevoegd, een fijne bak herrie, die ook voor niet metalheads goed te doen is en zorgt voor de broodnodige peper in ons muziekmenu. Kvelertak komt uit het Noorse Stavanger. Alhoewel er in hun muziek elementen uit de black metal zitten, is Kvelertak geen satanistisch gezelschap en wordt geen enkel bandlid gezocht voor het in brand steken van een kerk. Ook blijft de zang aan de goede, lees verstaanbare kant van het grunten. Voeg daar een sterke instrumentale track en een monster riff aan toe en je hebt een nummer, dat in goede aarde zal vallen bij iedereen die gitaarmuziek een warm hart toedraagt.

Leonard en Janus Coorevits vormen sinds een jaar of zes de elektropunkband Compact Disk Dummies. Zoals vrijwel alle succesvolle Belga bands begon hun victorie in Humo’s Rock Rally, die sloten ze zegevierend af in 2012. Een jaar later hadden ze hun eerste hit te pakken en vestigden de broers zich als naam om rekening mee te houden in zowel radioland als in het live-circuit. Vorige maand verscheen eindelijk de eerste volledige langspeler van de Dummies -Silver Souls- een album waar onze zuiderburen flink blij van worden. En wij dus ook. De combi van glamrock en early electro werkt uitstekend. Single Silver is het eerste, maar niet eens het beste nummer van het album dat flink gevarieerd klinkt en prettig zelfverzekerd. In België is Compact Disk Dummies deze zomer op menig festival te aanschouwen. Den Ollanders zullen tot het najaar moeten wachten om een glimp van de band te kunnen opvangen. Op 8 oktober pas staat Compact Disk Dummies in De Melkweg. We zullen je er tegen die tijd aan helpen herinneren.

Steady Holiday is Dre Babinsky, een multi-instrumentaliste uit Los Angeles. Na tien jaar bandleven heeft ze nu genoeg ervaring en moed opgedaan om voor zichzelf te beginnen. De bands zullen balen, maar wij hebben er een zeer bijzondere artieste bij. Dre heeft een klein stemmetje, waarmee ze grote dingen doet. Superstar is een sterk staaltje van haar melancholieke pop, een song die ondanks het vrij hoge tempo rust uitstraalt en met zijn vioolarrangement bijna klassiek aandoet. Superstar is ook geen toevalstreffer, de zes songs die je kunt streamen zijn allemaal van opvallend hoog niveau. Daarnaast zijn ze ook flink gevarieerd, de verbindende factor is de zachte, zoete stem van Dre, die van ‘lang zal ze leven’ nog een droevig liedje zou maken. Dre heeft een jaar aan haar debuut als Steady Holiday gewerkt, het resultaat is er ook naar. Het album heet Under The Influence en zal nu ongeveer uit zijn.

Nieuw en Nederlands. Jo Marches komt uit Utrecht en maakt moderne meidenmuziek, in geval van The Night met een sound die wel doet denken aan Beach House. Jo Marches is een band met minstens een lid dat onvervangbaar is, zangeres Johanneke Kranendonk. Dat wil niet zeggen dat haar begeleiders een ondergeschikte rol spelen, de draaierige synthesizers bepalen de sfeer, de surfgitaar maakt de song tijdloos en de ritmesectie zorgt voor de nodige opwinding. De man die het opnameproces in goede banen heeft geleid is David Hoogerheide, die we kennen van de band Krach en als muzikaal toeverlaat van Rita Zipora. Jo Marches is hier en daar al op een bühne gesignaleerd. Dit najaar gaat de band serieus de baan op als deelnemer van Popronde 2016. Hopelijk is er tegen die tijd een nieuwe single uit, en misschien wel een EP, The Night smaakt namelijk naar meer, veel meer.

Weaves, een nieuwe band uit Toronto is de raarste rockband die we in tijden hebben gehoord, misschien wel ooit. Als je hun debuutalbum luistert, zal je regelmatig de neiging krijgen om te checken of je computer/cd player/iPod/telefoon hapert. Stotterende tempo’s, maffe composities, een zangeres die zo haar eigen opvatting heeft over timing en een producer die mogelijk dronken was, en dan ben je nog maar halverwege kant één. Weaves is artistiek en toegankelijk tegelijk, gek maar vrij geweldig. Het uitgangspunt was waarschijnlijk blues, maar tegen de tijd dat het album klaar was, bleken alle roots met zorg verwijderd. De band oogt ook zoals ze klinkt. Apart. Frontvrouwe Jasmyn Burke is groot en rood terwijl haar begeleiders eruit zien als nerds in Hawaii-shirts. Proberen in woorden uit te drukken hoe Weaves klinkt is onbegonnen werk, wat ons natuurlijk niet weerhoudt om een poging te wagen. Weaves klinkt als een kruising tussen Alabama Shakes en Flaming Lips, maar dan anders. Wat er in het verschiet ligt voor Weaves is de vraag, cultstatus of megasucces? Een ding is zeker Weaves zal niet onopgemerkt blijven.