Author: Flip van der Enden

Als een kind van Royal Blood en Arctic Monkeys zo omschreef een Britse journalist de nieuwe single van Pretty Vicious. En zo is het. Terwijl de mainstream lief en ongevaarlijk is en steeds meer acts door de mainstream worden meegesleurd, houden bands als Slaves, Royal Blood en Pretty Vicious het rockvaandel hoog net als het tempo en het volume. Dat levert ze niet veel airplay op bij de non indie stations, maar wel veel fans en optredens.

David Bowie is zonder twijfel een van de belangrijkste artiesten uit de popgeschiedenis. Hij en zijn werk worden door elke generatie weer ontdekt en gewaardeerd. Los van zijn talloze topplaten is ook Bowie’s invloed als conceptueel kunstenaar niet te overschatten. Als fan heeft hij Lou Reed en Iggy Pop van een duister lot gered en hun muziek geïntroduceerd bij de massa. Ook Jacques Brel en Kurt Weil zijn dankzij Bowie bekend bij een poppubliek. En zo kunnen we nog wel even doorgaan, maar laten we volstaan te zeggen dat er maar één Bowie is. Zelfs het feit dat het al vrij lang geleden is dat hij een echt goede plaat uitbracht, heeft niet geresulteerd in een smet op zijn reputatie. Dat is vrij bijzonder,vraag maar aan de Stones. Vooral het laatste jaar staat Bowie weer volop in de belangstelling o.a. door een nieuwe musical en een tentoonstelling (momenteel in het Groningse Museum). En wat gebeurd er zo op de valreep van 2105? David Bowie komt met zijn sterkste songs in jaren. Lazarus is vele malen beter en toegankelijker dan het eveneens recente Black Star, het titelnummer van Bowie’s 25ste studioalbum. Releasedatum van De Nieuwe Bowie is 8 januari, de dag dat hij 69 wordt.

Als je iemand wil laten horen hoe een garageband anno 2016 nou eigenlijk klinkt dan kan je met geen beter voorbeeld komen dan Dreaming of Another Girl van Hidden Charms, het geluid van 1966 maar dan op z’n nu’s. Hidden Charms is Brits net als Temples, maar minder psychedelisch. Hidden Charms is, net als The Libertines en The Beatles een band met twee frontmannen, zanger/gitarist Vincent Davies en zanger/toetsenist Ranald McDonald. Begin dit jaar werd hun single, Sunny Side op de Britse radio gedraaid. Een van de luisteraars, die zijn oren spitste was Shel Talmy de inmiddels 77 jarige zo goed als blinde producer van The Kinks (You Really Got Me) en The Who. (My Generation). Legendarischer dan mister Talmy hebben we ze niet. Talmy gaf de band advies en een push en nu gaan ze als een speer en zijn behalve Shel Talmy ook collega’s als Black keys en Dead Weather tot de fanclub toegetreden. En dat terwijl er nog geen album is. Kortom Hidden Charms is een band om nauwlettend in de gaten te houden.

Billie Marten gaat beroemd worden. Zo simpel is het. Ze ziet er uit als een engel en heeft een bijpassende stem. Gelukkig voor ons laat ze zich niet leiden door haar uiterlijk, maar door haar innerlijk. En dat is minsten zo boeiend als de buitenkant. Billie maakt muziek in de folktraditie, niet volgens het boekje maar volgens eigen inzicht, net als Laura Marling. Verschil is wel dat de beugel dragende Billie nog maar 16 lentes jong is. Dat kan je zien maar niet horen, Billie schrijft en zingt wereldwijze songs, troostend eerder dan droevig, traag van tempo rijk in emotie en melodie. Muziek maken doet ze sinds ze zich kan heugen. Op aandringen van haar moeder postte ze wat filmpjes op Youtube, ‘ dan kunnen opa en oma het ook zien’. Opa en oma waren echter niet de enige die keken. Billie werd ontdekt. Begon ze met covers, als snel bleek dat ze ook zelf kon componeren en teksten schrijven. Haar eerste ‘levende lijve’ publiek zag ze op het Reading Festival waar de BBC een plaatsje voor haar had ingeruimd op hun ‘introducing stage’. En nu is er een eerste EP met vier wonderschone liedjes. Bird haalde de Britse radio en As Long As gaat vanaf heden onze playlist sieren. Met haar looks en leeftijd zou de makkelijkste weg zijn voor Billie om in de voetsporen te treden van Carla Rae Jepsen, Katie Perry en al die ander mooi ogende meiden, die de hitparade halen met behulp van een heel team componisten en producers. Billie kiest er voor om het allemaal lekker zelf te doen. Dat is niet de makkelijkste weg, maar wel de beste.

Mooie stem, goed liedje, maar het zijn die opborrelende synth-riedeltjes, die van Lime Habbit iets heel bijzonders maken. Lime Habbit is de teaser track van United Crushers, het 3e album van Poliça, dat we vanaf 4 maart kunnen kopen/downloaden/streamen. Poliça (Pools voor politie) is een indie band uit Minneapolis, die zich onderscheid van alle anderen door de zwoele stem van Channy Leaneagh en een fantasierijk synthesizer beleid. Bouwjaar van de band is 2011, reeds behaalde successen zijn de singles Dark Star, de samenwerking met Justin Vermont, Tiff en de albums, Give You The Ghost en Shulamith. De sound van Poliça kan zowel bijtend als bezwerend zijn, maar is altijd boeiend, zoals Lime Habbit maar weer eens bewijst.

We kunnen er kort over zijn Eefje de Visser is een van onze grootste talenten. Niet alleen zingt ze geweldig, haar teksten zijn zonder uitzondering sterk en haar melodieën ronduit prachtig. Als haar wieg in Londen of New York had gestaan ipv Moordrecht (?) was ze wereldberoemd geweest, nu is ze dat alleen in de lage landen. Het nieuwe jaar begint heel goed, met de komst van Eefje’s 3e. Nachtlicht heet de langspeler die wederom zal verschijnen op Eefje’s Platenmaatschappijtje. Hoezo indie? Nog maar week of wat wachten dus, een periode die voorbij zal vliegen dankzij het vooruitgestuurde Scheef. Op 10 januari begint Eefje aan een tournee, die begint in Amersfoort en 16 concerten later zal eindigen in Gent. 17 kansen dus om haar te gaan zien, laat die mogelijkheid niet onbenut.

Postiljonen is met recht een Scandinavische band. De drie leden, Mia Bøe, Joel Nyström Holm en Daniel Sjörs forenzen tussen het Noorse Bergen en het Zweedse Stockholm, hun arctische dreampop klinkt echter alsof ze uit IJsland komen. Postiljonen had twee jaar geleden groot internationaal succes met het nummer Atlantis en het bijbehorende debuutalbum, Skyer. The Open Road is een lichte variant op die formule, een meerstemmig, gedragen lied dat dankzij de bescheiden productie aan de goede kant van de kitsch grens blijft. De release in deze tijd van het jaar wordt gedomineerd door ballads, als ze zo schoon zijn als The Open Road vinden we dat helemaal niet erg.

Ondanks huwelijken, gezinsuitbreidingen, het verspreiden der bandleden over de globe en drukke carrières komt er toch een nieuw album van El Pino & The Volunteers. Yes! Zes jaar na het laatste album en vijf na de meest recente toer werd de kriebel zo sterk, begon de muze zo aan te dringen dat David Pino zich gedwongen zag het sein verzamelen te blazen en opnamen te maken van de songs die hij de laatste jaren tussen alle bedrijvigheid door had geschreven. Inspiratie, internet en creatief agenda beheer deden de rest, zodat in januari een nieuw hoofdstuk kan worden toegevoegd aan de El Pino & The Volunteers Story. Niet alleen komt er in januari een 3e langspeler, de band gaat ook weer de weg op, geen uitgebreide tournee, maar een handvol welgekozen optreden die fans in het hele land de kans geven op een weerzien met een van de betere bands uit de Excelsior stal.

The Fear and the Hate is de tweede single van Society, de opvolger van Protocol. Gaven we de band bij Protocol al een motie van vertrouwen, The Fear and the Hate verterkt dat gevoel alleen maar. Society is een duo bestaande uit Jamie Girdler en producer Brendan Lynch. Jamie is net 24, Brendan een oude rot in het vak. Hij maakte naam als producer van o.a. Primal Scream en Paul Weller, voeg daar invloeden van o.a. The Verve en Sergio Leone aan toe en je hebt een indruk van de richting die men uitwil, cinematografisch Britpop. Album verschijnt begin volgend jaar. Van optredens is nog geen sprake.