Veel wijst er op dat ook 2016 een gitaararm jaar gaat worden. Gelukkig zijn er nog bands als Triggerfinger die trouw blijven aan De Riff zelfs als ze experimenteren, zoals in geval van The One, een track met een hoofdrol van rapper Method Man uit de Wu-Tang Clan clan. Triggerfinger heeft The One opgenomen tijdens de sessies voor het By Absence Of The Sun album, maar besloten om de track niet mee te nemen, wegens stijlbreuk. Laag vliegende gitaren, ontploffende drums en een dwingende rap van het clan-lid maken The One inderdaad tot een buitenbeentje binnen het oeuvre van de Vlaamse reuzen, maar ook tot een nieuw hoogtepunt. Nu kijken of Ruben live een beetje kan rappen.
Author: Flip van der Enden
Dave Gahan & Soulsavers
De vraag bij het wel of niet selecteren van comeback-platen en solowerk van beroemde bandleden is ‘zouden ook andere mensen dan de die-hard fans het mooi vinden?’ In geval van de buitenbandse activiteiten van Dave ‘Depeche Mode’ Gahan kunnen we die vraag met een volmondig ja beantwoorden. Dave’s stem zal de DM fans immer kunnen bekoren, maar de door Soulsavers gemaakte backingtrack, die slechts in de verre verte aan het moederschip doet denken maken zijn solo-uitstapje interessant voor een veel groter publiek. Shine is de opvolger van All This and Nothing een plaat die onbehoorlijk lang in de Graadmeter heeft gestaan. Shine lijkt een zelfde lot beschoren.
Seramic
Vanaf nu regelmatig te horen op uw aller Pinguinradio is de zwaar overtuigende debuutsingle van Seramic. Seramic maakt muziek die raakvlakken vertoont met zowel James Blake als D’Angelo, een soort electro-gospel-soul dus. Of de man kiest er voor om anoniem te blijven zou het een beroemd iemand zijn?) of alles is nog zo vers dat er nog geen tijd is geweest om een en ander te updaten en/of te lanceren. Seramic zit op Facebook, het eerste bericht, een link naar Spotify is van 30 december. Het aantal likes is 461. We hadden je graag wat meer verteld over de/het mysterieuze Seramic, maar nu dus even niet. Voorlopig zullen we moeten volstaan met de constatering dat People Say een debuut is van het daverende soort.
Island
Het was even zoeken, maar uiteindelijk hebben we toch iets weten op te duiken over de band die zich Island noemt en grote indruk maakt met hun nieuwe single Girl. Zowel bandnaam als songtitel zijn niet erg uniek, je komt dat ook het nodige tegen waarvan vrij veel NSFW voordat je op de verlangde bandinfo stuit. Volgens ons doen ze het er om. Als je bijvoorbeeld (met veel moeite) de clip hebt gevonden op Youtube en je klikt op de Facebook link dan krijg je de pagina van (een waarschijnlijk niets vermoedende) Is Wirawan uit Thailand. We wisten de band uiteindelijk op te sporen via hun label, Beatnik Creative. Daarom kunnen we je nu vertellen dat Island een vierkoppige band is uit Londen (via Oxford) en dat Girl het titelnummer is van hun allereerste EP. Island maakt oer-Britse indie en zegt geïnspireerd te zijn door zowel Foals als Arctic Monkeys. De band is de imitatiefase echter allang voorbij, zoals het zelfverzekerd klinkende Girl laat horen. Eigenlijk is er maar een minpuntje, met een lengte van 2.42 is Girl wel een beetje kort.
Glass
Glass is een nieuw duo uit London dat door smaakmakers tot grote dingen in staat wordt geacht. Jessica Winter en Scott Remington spelen op de drums na alle instrumenten zelf. Jessica zingt met een stem, die wel iets weg heeft van die van Kate Bush. Andere namen die vaak vallen als het over Glass gaat zijn die van Queen een Roxy Music. We hebben het dus over theatrale muziek. Broken Bones is pas de tweede single van Glass, het is een ‘dark ballad’ over Jessica’s broer, die een paar zomers geleden bijna bezweek aan een overdosis, maar getuige de clip waarin hij (en hun moeder) een rol speelt weer helemaal de oude is. More to come.
Blossoms
Net op tijd voor het eerste optreden in Nederland (Eurosonic) van Blossoms verschijnt er een nieuwe single. Dat brengt de totale stand op zes, een half album zeg maar. Wij volgen de band uit (de buurt van) Manchester sinds single 3, Cut Me And I’ll Bleed, die in februari vorig jaar op onze radar verscheen. Single # 5 schopte het tot IJsbreker, Charlemagne was dat. Kortom ons is fan van de oer Britse retro-nuevo sound van het vijftal. Blossoms staat ook hoog op ons verlanglijstje voor Pinguins in Paradiso (30 april!). Dat Blossoms ook live bloeit kan je op Youtube checken. Blossoms stond op de 6e plaats van de BBC talent of 2016 list. Of ze hadden moeten winnen (wij gaan voor Wolf Alice) hangt van je smaak af, maar dat de band meer in zijn mars heeft dan Jack Garret, de zoveelste ideale schoonzoon die een gooi doet naar roem en rijkdom staat voor ons als een paal boven water.
IJsbreker: Eefje de Visser
De tweede IJsbreker van het nieuwe jaar komt op het conto van Eefje de Visser, een dame die langzaam maar heel erg zeker is doorgedrongen tot de absolute top van Nederland muziekland, afdeling indie. Het woord indie komt van independent en slaat oorspronkelijk op bands, die klaar zijn met platenmaatschappijen en hun liever muziek zelf uitbrengen, onafhankelijk dus van de gevestigde muziekindustrie. Meer indie dan Eefje kan niet. Zij brengt haar platen uit op haar eigen label, Eefjes platenmaatschappijtje. Zo ook haar nieuwe langspeler, Nachtlicht. Eerlijk gezegd zijn er best wel veel bands, die gedwongen zijn om indie te gaan, geen enkel label wil ze hebben. Maar dat is absoluut niet het geval met Eefje. Zij staat niet alleen artistiek hoog op de ladder, ook commercieel stelt zij wel wat voor. Haar albums verkopen als de spreekwoordelijke warme broodjes en haar shows lopen als de bekende trein. Eefje doet alles lekker liever zelf, omdat ze de regie in eigen hand wil houden. Baas in eigen bedrijf. Genoeg over zaken. Hoe klinkt Eefje anno 2016? In één woord geweldig! Eefje heeft haar instrumentarium uitgebreid met een set sensuele synthesizers. Niet dat ze nu plotseling dansmuziek maakt, doel was haar palet aan klankkleuren uit te breiden. Een geslaagd experiment! Was Scheef een prima introductie tot het Nachtlicht album, Mee is een mijlpaal. En niet alleen in Eefje’s oeuvre. (er is nog geen videoclip)
IJsbreker: Radiohead
Een dag nadat The Beatles bij wijze van kerstcadeau hun complete oeuvre online zetten, komt Radiohead ook met een kerstgeschenk. De band blijkt te zijn benaderd door de producers van James Bond met het verzoek een tune te schrijven voor de nieuwe Spectre film. Dat hebben ze gedaan, alleen de producers hebben de song afgekeurd. Ze vonden de inzending van Sam Smith beter. Wij dus niet.
Het is Thom Yorke en de zijnen gelukt een nummer te maken dat typisch Radiohead is maar ook niet mis te verstaan als Bond-song. Qua zang zitten Thom en Sam nog geen eens zover uit elkaar. Beiden zingen met een falset stem, maar waar Smith vooral gebakken lucht uitblaast, heeft Yorke echte emotie in zijn stem. Vinden wij dan. Liever dan hun Bond-melding op de plank te laten liggen, geeft Radiohead de song gratis weg. Je kunt hem nog steeds downloaden op Soundcloud. Daaruit mag je afleiden dat Thom Yorke zijn afkeer van streaming-sites nog niet heeft overwonnen, want daar schittert Spectre door afwezigheid. Hoe dan ook, voor het eerst in vier jaar is er weer nieuw werk van Radiohead. Dat belooft wat voor 2016.
Fraser A. Gorman
Fraser A. Gorman is een, niet de vriend van Courtney Barnett. Zijn platen verschijnen op het zelfde label als die van Courtney. Doorgaans maken ze flink andere muziek. Courtney is van de slacker-rock, Fraser zoekt het meer in de singer-songwriter richting. Op Skyscraper Skyline Blues komen ze dichter bij elkaar. Aanvankelijk dachten we ook dat ze lijzige damesstem van Courtney was, nadere bestudering van de liner note wees echter uit dat Fraser’s female partner in dezes Ella Thompson is van de band Dorsal Fins. Skyscraper Skyline Blues, dat sterk aan Jonathan Richman doet denken staat niet op het album van Fraser A, maar zal in februari verschijnen op een verzamelalbum van Milk Records met daarop ook nieuw werk van Courtney.
Bachar Mar-Khalifé
Kyrie Eleison van Bachar Mar-Khalifé misschien wel de vreemdste plaat die we ooit hebben gedraaid. Om te beginnen de titel, Kyrie Eleison is oud Grieks en betekent ‘Heer ontferm U over ons’ ( Lord have mercy). Op zich is dat niet zo bijzonder, ware het niet dat Bachar Mar-Khalifé uit Libanon komt en waarschijnlijk dus niet erg katholiek is. Als Woodkid en Philip Glass samen een mis zouden componeren zou die ongeveer klinken als Kyrie Eleison. En toch heeft het nummer een pop-feel. Je kan horen dat Bachar Mar-Khalifé in het westen (Parijs) muziek heeft gestudeerd en dat hij bekend is met genres als house, hip hop en jazz. Kyrie Eleison is het openingsnummer van Bachar Mar-Khalifé’s 3e album, Ya Balad dat van een genre overschrijdende schoonheid is. Het is een experiment om zo’n afwijkend nummer te draaien als Kyrie Eleison, maar als wij het niet doen wie dan wel?