Author: Flip van der Enden

Recorders uit België brengt binnenkort (19/2) een tweede album uit. Recorders, onder aanvoering van Gordon Delacroix is als sinds 2008 actief, maar was zo verstandig eerst de lange leerweg te bewandelen van veel optreden en het in eigen beheer uitbrengen van een aantal singles alvorens tot het opnemen van een album over te gaan. Dat debuutalbum kwam in 2014 en viel op met zijn uitgekristalliseerde songs en heldere sound. Debet aan het succes van het Above The Tide album was de technische bemoeienis van Tony Hoffer (Phoenix/Depeche Mode/Beck). Het maritieme thema is gebleven, het nieuwe album heet Coast To Coast, maar qua vorm en inhoud is Recorders hoorbaar geëvolueerd, tenminste als de single Lost At Sea de lading dekt. De nieuwe single van de Brusselse band is een Bowie-esque track met een flink tempo, dat de melancholieke content lichtelijk maskeert. Technisch verantwoordelijk was wederom Tony Hoffer, maar de verslavende compositie en de volwassen uitvoering komen geheel op conto van Delacroix en de zijnen. Hopelijk zijn onze festival nog niet helemaal volgeboekt.

Damien Jurado is zo’n artiest (net als Fink, Patrick Watson en Antony), die in Nederland meer aanzien geniet dan in zijn land van herkomst. Hier verkoopt Jurado respectabele zalen uit en komt hij op de radio, elders not so much. Onze singer-songrocker uit Seattle zit inmiddels al weer twintig jaar in het vak. In die tijd heeft hij een respectabel oeuvre opgebouwd, zowel kwantitatief als kwalitatief. Het licht psychedelische Exit 353 is de voorbode van een nieuw album, Visions Of Us On The Land dat voor 18 maart staat en samen met Maraqopa (2012) en Brothers And SistersOf The Eternal Son (2014) een trilogie vormt rond de thema’s onthechting en herontdekking. Nieuw album = nieuwe tournee. Op 7 maart zal Jurado te zien zijn in Doornroosje/Nijmegen en een dag later op Motel Mozaïque te Rotterdam.

Nvdes wint de award deze week voor band met de moeilijkst vindbare naam. Probeer het maar. Gelukkig hebben wij een vasthoudende researchafdeling dus kunnen we je wel iets vertellen over de makers van Fela. Maar niet veel. Nvdes komt uit L.A. en zou volgens onbevestigde geruchten een afsplitsing zijn van een beroemde band. Permanent of als hobbyband, is onbekend. En dat willen ze graag zo houden. Nvdes houdt zijn identiteit ondanks hun naam liever bedekt. Fela is de derde single van Nvdes, dat al hun releases vergezeld laat gaan van foto’s van een meloen, al dan niet aangesneden. Resteert de vraag hoe klinkt Nvdes? Poppy met veel synths, stel je een mix voor van Phoenix en Two Door Cinema Club. We denken dat Fela gaat over Fela Kuti, de beroemde en belangrijke Afrikaanse muzikant, maar ook dat weten we niet zeker.

Be Apart van Porches is een eigenwijze electropopsong met een ijzersterke hook. Maker van het meesterwerkje is Aaron Maine, een wat slungelige New Yorker, die onder contract staat het het Britse Domino Records. Maine a.k.a. Porches labelt zijn muziek ‘dark music’, een voor ons nieuwe term waarmee de donkere ondertoon van zijn sound en songs wordt bedoeld. Al maakt Porches gebruik van een in de dance gangbaar instrumentarium, zijn muziek komt het best tot zijn recht in de huis of beter nog slaapkamer. Met de gordijnen dicht. Het nieuwe album van Porches, Pool komt op 6 februari officieel uit. Wie niet wil wachten kan de plaat nu alvast beluisteren op porchesmusic.bandcamp.com.

Het Zwolsche The Cool Quest heeft de langste, maar ook de zekerste weg naar succes bewandeld, via het live-circuit. De band was al beroemd voordat de radio door had dat er iets bijzonders aan de hand was. De single Shine werd nadat die een hele tijd was genegeerd alsnog opgepikt en nu begint The Cool Quest de volgende ronde in de sub-top met zicht op promotie.

Heatwaves is het startschot van de nieuwe veldtocht van de Zwollenaren, een EP volgt net als hun grootste tournee tot nu toe. Dus deze zomer te zien op een festival bij jou in de buurt, gaat dat zien, gaat dat zien.

LIVEDATA 22/01 Luxor Live, Arnhem 30/01 De Meester, Almere 12/02 W2, Hertogenbosch 13/02 Atak, Enschede 19/02 Theater de Veste, Delft 26/02 GRENSWERK, Venlo 27/02 Simplon, Groningen 03/03 Mezz, Breda 12/03 De Piek, Flushing 19/03 Bird, Rotterdam 25/03 Neushoorn, Leeuwarden 15/04 Paradiso, Amsterdam

We vieren dit jaar het 10-jarig bestaan van Yeasayer, gangmakers van de indie-scene van Brooklyn. Yeasyer is uniek in die zin dat alle bandleden een gelijkwaardige rol hebben, twee tekenen weliswaar voor de songs, maar de hele band is betrokken bij de productie. Niks geen geleide democratie of alleenheerschappij, zoals dat in de meeste bands bestaat, maar opereren vanuit een collectief. Een kwestie van chemie. En dat brengt ons op de nieuwe Yeasayer single, I Am Chemistry. Het is de opvallende toegankelijke  met kinderkoor!) voorloper van een vierde album, dat onder de titel Amen & Goodbye op 1 april gaat uitkomen, ruim voor het optreden van Yeasayer op Best Kept Secret.

.

Jee wat is hij weer goed, de nieuwe single van Bettie Serveert. Heel veel bands beleven hun beste periode zo tussen hun 20ste en 30ste. De rest van de carrière, als ze al zover komen bestaat uit het herhalen of imiteren van behaalde successen uit die tijd. Bettie Serveert dus niet. Je herkent de band van Palomine en Tomboy in de nieuwe single Never Be Over, maar de verschillen zijn veel groter dan de overeenkomsten. En zo kennen we de Betties, als een band in beweging, niet bereid en waarschijnlijk ook niet in staat om de knop op repeat te zetten. Bettie Serveert brak internationaal door met hun debuutalbum Palomine (1992) en bevestigde haar internationale reputatie als top ‘college’ rockband met de opvolger, Lamprey. Daarna heeft de band commerciële downs gehad, maar artistiek eigenlijk alleen maar ups. Misschien wel het populairste Bettie Serveert nummer is Lover I Don’t Have To Love 2004, gemaakt twaalf jaar na hun debuut. En nu is er een nieuwe single, die een nieuw hoogtepunt vormt in het werkzame leven van de band, een spaarzame, wereldwijze ballad waarin zangeres Carol van Dyck begeleid door een smaakvol strijkorkest zich van haar meest romantische kant laat horen.

Het gaat goed met de vrouwenemancipatie in de popmuziek. Van Adele tot Warpaint en van Taylor Swift tot Courtney Barnett; girls are on top. Verschil met vroeger is dat de dames tegenwoordig hun eigen pad banen en niet meer aan de hand lopen van een platenbaas. De emancipatie is begonnen met de hippies en door punk in een stroomversnelling gebracht. Toen doken de eerste all girl bands op, die meer te bieden hadden dan een leuk plaatje. In die traditie is Savages gestapt, de band kan je zien (en horen) als verre nazaten van The Slits, een Britse vrouwenband die de nodige deuren heeft geopend. Savages met frontvrouw Jenny Beth (geboren in Frankrijk als Camille Berthomier) maakt energieke gitaarmuziek, ongehinderd door de waan van de dag, maar actueel als het acht uur journaal. Met hun stevige tracks trekken de dames opvallend veel publiek, de meeste songs zijn echter net even te kartelig voor de radio. En dan is er plotseling Adore, een song die bijna voor een ballad zou kunnen doorgaan. Toch is ook deze single van het nieuwe Savages album, Adore Life geen easy listening track. Het nummer hakt er flink in met zijn als mantra herhaalde kernzin ‘I Adore Life’. Desondanks is Adore dankzij een relatief bescheiden volume en rustig ritme de meest publiek vriendelijke Savages track tot nu toe.