Author: Flip van der Enden

De vorige single van Minor Victories, het alles behalve vervelende A Hundred Ropes is plots verdwenen op Youtube. Waarom? Geen idee. Niet dat het ons veel uitmaakt, we blijven de song gewoon draaien, maar wel wat minder vaak. Er is namelijk een nieuwe die nog beter bevalt. Scattered Ashes is de titel van song nummer 3, die Minor Victories op ons afvuurt. Minor Victories is een supergroepje. Het initiatief kwam van Justin Lockey van Editors, die een zangeres zocht voor een soloproject. Zijn manager stelde Rachel Goswell voor van Slowdive, die op haar beurt Stuart Braithwaite introduceerde van Mogwai. De band wordt gecompleteerd door James Lockey, Justin’s broer, die filmer is van beroep. Aanvankelijk werkte men online samen zonder elkaar in de ogen te kijken. De samenwerking ging echter zo voorspoedig dat men met elkaar afsprak in de studio van Mogwai in Glasgow ..and a band was born! Over een eventueel album is niks te vinden, wel gaat de band op tournee en een flink ook. Op 17 juni zal Minor Victories een poging doen de gunst te winnen van het Best Kept Secret publiek.

Black Mountain is een Canadese band die uit invloeden als Velvet Underground, Led Zeppelin en The Melvins een eigen vorm van geestverruimende rock heeft gedistilleerd. In 2004 verscheen album 1, nu ligt album IV vers in de winkel. Florian Saucer Attack is de op single verschenen smaakmaker van dat album. Singles zijn relatief zeldzame releases voor Black Mountain, dat vooralsnog het beste gedijde op festivals als Incubate, waar muziek gemaakt wordt op het snijvlak van duiter en oogverblindend. Met album IV lijkt de band een flinke koerswijziging in te zetten. De gitaren zijn als vanouds stevig en luid, maar de productie klinkt ongewoon helder en de songs zijn soms zo poppy dat ze prima geschikt zijn voor release op single. Alsof er iemand een raam heeft open gezet zodat er zonlicht naar binnen kan. De nieuwe richting legt de band ook geen windeieren, Wucan uit 2008 is nu nog hun populairrste song, maar Florian Saucer Attack is hard bezig aan een opmars en anderen blijven niet ver achter. Op 11 juli zal Black Mountain te zien zijn in Doornroosje

Je we zijn trouw, hondstrouw mag je wel zeggen. Er is geen single van Meg Myers, die we niet hebben gedraaid. Ook de nieuwe zullen we niet links laten liggen, sterker nog we zullen niet rusten voordat Meg wereldberoemd is in de lage landen. Of hier eens een keer komt spelen. Helaas hoort de Nederlandse vertegenwoordiging van Meg’s platenmaatschappij niet wat wij horen, een 21ste eeuwse versie van Alanis M. Dus gaan we door met de strijd. De nieuwe single van Miss Meyers’ debuutalbum Sorry is misschien iets minder indringend dan het titelnummer en het overrompelende Desire. Misschien waren die songs gewoon te heftig voor een breed publiek. Motel volgt een zelfde patroon, rustig beginnen en langzaam toewerken naar de eruptie, maar die blijft dit keer binnen de perken. Dat plus een hartveroverend refrein maakt Motel misschien wel tot de beste introductie tot Meg Myers tot nu toe. En blijkt dat niet zo te zijn, dan wachten we gewoon de volgende single af.

En toen was er weer een nieuwe single van Blossoms. Het wordt wat eentonig. Om de zes weken komt de band uit Manchester met nieuw werk op de proppen. Wij luisteren huiveren en besluiten dat ook dit werkje weer uitstekend in onze kraam past. We volgen Blossoms al sinds februari vorig jaar en zijn nu vijf singles verder. In den beginne schurkte de band van zanger Tom Ogden nog dicht tegen hun Britpop helden aan. Inmiddels is er veel meer sprake van een eigen, zij het nog immer zeer Brits geluid. Blossoms toert zich drie slagen in de rondte deze zomer, vooral langs de internationale festivals. Bij ons zullen ze vooralsnog exclusief te zien zijn op Best Kept Secret.

De Aziatisch-Amerikaanse singer-songrocker Mitski brengt over niet al te lange tijd haar vierde album uit, Puberty 2. De eerste drie kwamen niet veel verder dan een feministische en avant-gardistisch rockpubliek, maar met de nieuwe single Your Best American Girl lijkt Mitski haar actieradius in één klap flink uit te breiden. De song heeft nu al meer plays en views dan ze ze ooit eerder heeft gehaald. American Girl is een onderhuidse rocksong, die door gruizige gitaren naar een climax wordt gedreven. Ondanks het gitaargeweld behoudt Mitski haar cool. Mitski Miyawaki heeft de Japanse nationaliteit, maar groeide op in de Congo, Turkije, China en New York waar ze studeerde. Your Best American Girl gaat over het voldoen aan verwachtingen van ouders en de maatschappij. En daar doet Mitski dus niet aan mee, ‘I’m Not Gonna Be What My Daddy Wants Me To Be”. Als je dit leest is het waarschijnlijk al te laat, maar Mitski is zaterdag 23/4 te zien in de kelder van Paradiso. Pubert 2 verschijnt in juni.

Om met een kritische noot te beginnen, There She Goes, de nieuwe single van Stopcontact is te kort. De hook is zo verslavend dat je meer wilt en meer. Gelukkig is er de repeat toets, maar toch. Dit gezegd hebbende; Stopcontact is misschien wel de beste onbekende band van Nederland. Beroemd en berucht in de hoofdstad en omstreken, maar daarbuiten nog grotendeels terra incognita. Dat is jammer want, niet alleen is Stopcontact heel goed, het duo is ook vrij bijzonder. Songs, sound en stijl zijn volkomen eigen. Er is dan ook geen andere band die klinkt als het Amsterdamse duo. De naam zegt het al, Stopcontact maakt elektronische muziek. Geen EDM, maar ELD, elektronische luistermuziek, soms experimenteel, vaak met humor. Invloeden lopen van Ennio tot Eno, van J.S. Bach tot Bas Bron en van James Last tot James Blake. De muzikanten, die de energiebronnen beheren zijn Dave Wismeijer (gelijkstroom) en de Russische Amsterdammer Akim Moiseenkov (wisselstroom). Niet onvermeld mag blijven dat Stopcontact ook live zijn gelijke niet kent. Het duo improviseert en experimenteert er lustig op los zodat het zomaar kan gebeuren dat een song als There She Goes twee keer zo lang duurt als op plaat.

Niet echt een officiële single en ook geen voorbode van een nieuw album, maar te lekker om te negeren. Where Are You Now is de bijdrage van Royal Blood aan de soundtrack van de Amerikaanse tv-serie Vinyl. Na een aanvankelijk opwinding lijkt de belangstelling voor de productie van Mick Jagger en Martin Scorcese wat geluwd, want niet erg realistisch. Over de soundtrack van de serie hoor je niemand klagen, dankzij een uitstekende collectie oldies, welgekozen covers en sterk nieuw werk zoals Royal Blood’s Where Are You Now.

Van een band met de naam Sticky Fingers zou je verwachten dat er een zekere liefde voor de Stones doorsijpelt in hun muziek. Niet dus. De Australiërs plunderen naar hartelust uit de pophistorie maar gaan zelden verder terug dan de late jaren zeventig. Begonnen als een stel straatmuzikanten is Sticky Fingers uitgegroeid tot alternatief feestorkest. Zeven jaar zijn de mannen uit Sydney nu actief, waarvan de laatste paar jaar ook buiten Australië. Terwijl de band op de bühne nauwelijks kwaad kon doen, bleef het op het platenfront relatief rustig. Singles als Australia Street en hun versie van Ghosttown van The Specials waren alleen bij ons te horen. Outcast At Last dat geïnspireerd lijkt door The Clash ten tijde van Sandinista verdiend een bredere ontvangst. Wij geven de voorzet, wie kopt hem er in?

Een van de minder populaire IJsbrekers van vorig jaar was het zes minuten durende countryrock epos van The Wild Feathers, The Ceiling. Wij vinden het nog steeds een sterke track, maar zijn dus duidelijk in de minderheid. Daarom lijkt het misschien niet erg verstandig om een nieuw nummer van de band uit Nashville te gaan draaien. En nog een a capella nummer ook?! Zijn ze gek geworden die Pinguins? Ja en nee. Er lijkt de laatste paar maanden iets veranderd, de wind is gedraaid. Was The Wild Feathers vorig jaar nog een van de weinige bands die zich op het countryrock pad begaven nu is er sprake van een trend. We noemen namen, Whitney, Marlon Williams, Fraser A. Gorman, er hangt zelfs een Wilco revival in de lucht. Wishful thinking? Misschien. Maar ook al zitten we er helemaal naast, Lonely Is A Lifetime is een bijzonder en breekbaar liedje dat het verdient om gehoord te worden.