Author: Flip van der Enden

Met een Italiaan, een Nieuw Zeelander, een Brit een een paar Australiërs in de gelederen is Splashh een muzikale mini-versie van de Verenigde naties. Verschil is wel dat de mannen van Splashh het doorgaans met elkaar eens zijn. Over de te volgen richting bijvoorbeeld. Splashh beoefent een genre dat het midden houdt tussen shoegaze en dreamrock. Het grootste verschil tussen de nieuwe en de doorbraaksingle is dat Pure Blue voller en epischer is dan All I Wanna Do. Ook is balans tussen gitaren en synthesizers iets opgeschoven richten de laatste. Stel je een mash-up voor van The Jesus & Mary Chain en Donna Summer en je hebt het begin van een idee. Pure Blue is het eerste nieuwe Splashh nummer in ruim twee jaar. Een album staat in de steigers, maar zal niet vandaag of morgen verschijnen.

Bully is geen onbekende meer voor het Pinguin-volk. De band onder charmante aanvoering van Alicia Bognanno debuteerde eerder dit jaar met een album dat het publiek in twee kampen verdeelde. Haters en fans. De haters vinden dat Bully te dicht tegen 90’s voorbeelden als PJ en Alanis aan schuurt, anders gezegd ze vinden Bully te boos. Wij zeggen de naam is goed gekozen en de songs vormen een nuttig alternatief voor al die vage verleidsters die het van hun looks en niet van hun hart en ziel moeten hebben. Too Tough, de opvolger van Trying staat gewoon op dat uitstekende eerste album van Bully uit Nashville, Tennessee.

Op onze constante zoektocht naar mooie muziekjes voor de mens kwamen we onderstaan de live-video tegen van Marlon Williams. De jonge Nieuw Zeelander zingt een nummer van r&b legende Screaming Jay Hawkins en laat de tijd stilstaan. Marlon Williams is niet alleen een geweldige zanger, maar ook een rasperformer. Haal die man naar Nederland en we laten hem nooit meer gaan. Alleen live-clips kunnen we niet draaien op de radio, dus gingen we op zoek naar geschikt materiaal van de man. Wat blijkt? Hij heeft een nieuwe single uit en een album in voorbereiding. Strange Things is het niet het nummer dat Marlon Williams beroemd gaat maken. Voor algemeen succes is Strange Things te …strange. Met een stem die het midden houdt tussen die van Brian Ferry en Chris Isaak zingt Marlon een country-achtige ballade over zijn overleden echtgenote. Hoe ze is omgekomen? We komen er niet precies achter, maar dat er iets niet in de haak is, mag je concluderen uit het feit dat Marlon last heeft van ‘strange dreams in the bed where Lucy died’. Marlon Williams is geen debutant. De 24 jarige zanger zit sinds zijn 17e in bandjes. Tot vorig jaar vormde hij country duo met ene Delaney Davidson. Tegenwoordig treedt hij op onder eigen naam, begeleid door een band die The Yarra Benders heet. Met hen tourt Williams momenteel door de VS en Europa. Op 30 oktober gaat hij geschiedenis schrijven op London Calling.

Meer sterk werk van de belangrijkste bluesartiest van dit moment. The Healing, niet te verwarren met The Healer, het succesnummer van John Lee Hooker is een van de vele hoogtepunten op het nieuwe album van de Texaan, The Story Of Sonny Boy Slim en zal door Gary Clark Jr ongetwijfeld worden gespeeld tijdens zijn twee concerten in Paradiso op 10 en 11 november.

Eerlijk gezegd hadden we gedacht dat het harder zou gaan met Drenge dan tot nu toe het geval is. Het Britse duo debuteerde twee jaar geleden behoorlijk overtuigend met een album dat pareltjes bevatte als Bloodsports en Fuckabout. De eerder dit jaar verschenen opvolger, Undertow was ietsje potiger, maar leek verder vooral meer (of minder) van het zelfde te bieden. Leek, want bij nadere beluistering komen er toch wel een paar serieus goede songs bovendrijven, We Can Do What We Want o.a, maar vooral The Woods dat deze week de single-treatment krijgt. The Woods biedt het bekende zware geluid, maar stijgt boven het maaiveld uit dankzij een mooie melodie, sterke zang van Eoin Loveless en een prima beat van broer Rory.

Het Canadese Dralms maakt droompop op fluister niveau, rustig bewegende, melancholieke songs, die zich ophouden aan de poppy kant van het dance-spectrum. Shook, is het titelnummer van de eerste langspeler van Dralms en eindelijk eens een single die de lading dekt. 10 fantasierijk gearrangeerde songs, die tezamen een sfeervolle vluchtheuvel vormen voor de naar onthaasting verlangende moderne medemens. Zonder multi-instrumentalist Christopher Smit zou er geen Dralms zijn, maar zijn begeleiders zijn meer dan alleen dat, het zijn ervaren en intuïtieve muzikanten die de composities van Smith volledig tot hun recht laten komen. Dralms is op 5 december te beleven in de Sugar Factory te A’dam.

Het barst van de beren in de popmuziek. Van Bear’s Den tot Bear Hands, van Boy & Bear tot The 2 Bears en van Grizzly Bear tot Panda Bear. En beren blijven inspireren, getuige een nieuwe band met beer in de naam, Eliza & The Bear. De kern van Eliza & The Bear wordt gevormd door James Kellegher en Callie Oakes. Gesteund door een enthousiaste ritmesectie maakt dit duo sinds het begin van dit decennium muziek, die zich rechts bevindt van Arcade Fire en links van de Mumfords. De eerste paar jaar van zijn bestaan heeft Eliza & The Bear zich vooral geconcentreerd op hun bühnevaardigheden. Nu de band live staat als het spreekwoordelijke huis, is de tijd rijp voor een eerste langspeler. Lion’s Heart is de tweede single van dat album, dat niet al te lang meer op zich zal laten wachten.

De debuutsingle van Pumarosa is een opvallende stukje muziek, nou ja stukje. De track is zo’n zeven en halve muziek lang. Het meest herhaalde woord is dance. Toch is Priestess geen dance-tack in de conventionele betekenis. Je kunt er flink van uit je dak gaan en het is niet makkelijk om de volle zeven minuten bewegingsloos te ondergaan, maar wat Priestess anders maakt dan de meeste andere op de dansvloer georiënteerde releases is dat het nummer van top tot outro organisch is. Er komt wel iets van electronica aan te pas, maar het dominante instrument is een saxofoon, de percussie is live en de climax wordt bereikt door het opvoeren van de speldynamiek en niet met het draaien aan knoppen. Kortom, Priestess is een opvallend debuut van het vijfkoppige Pumarosa uit Londen onder de bezielde leiding van miss Isabel Munoz-Newsome.