Author: Flip van der Enden

Asylums is eigentijdse punkband met een ouderwetse ethos. Het kwartet uit het Britse Southend doet alles zelf, van opname tot promotie. Dat doen ze niet omdat er geen enkel label is dat ze wil hebben, maar omdat ze onafhankelijk willen zijn, financieel en artistiek. Een platenmaatschappij stopt een band als snel in een keurslijf zeker als er sprake is van succes en dat wil Ayslums dus ten alle tijden vermijden. Baas in eigen band is het streven. Het zou zo maar kunnen dat deze idealistische beslissing zakelijk heel goed kan gaan uitpakken. De meeste DIY bands doen zo erg hun beste om punk te zijn, dat hun actieradius beperkt blijft tot de reeds bekeerden. Asylums dus niet. De band maakt uitstekend klinkende platen, musiceren op hoog niveau en schrijven genre-overschrijdende songs. Het meest opvallend aan de sound van Asylums zijn de dubbele leadgitaar partijen, die een verwantschap met King Gizzard And The Lizard Wizard sugeren. Necessary Appliances is de eerste single van een eerste album dat momenteel wordt gemixt door Chris Sheldon (Foo Fighters/Drenge/Bloc Party).

One Day is single twee van Max Meser, de Spaanse Nederlander die vorig jaar zeer sterk voor de dag kwam met zijn debuutsingle, Weak For Love. Net als zijn startschot is One Day een sterk Brits aandoend duet voor zanger en elektrische gitaar, met kop en staart, een refrein dat voor herhaling vatbaar is en een klassieke brug! Het geheel duurt nog geen drie minuten. Je mag Max een traditionalist noemen. Niet alleen houdt hij zich (min of meer) aan de conventies van de klassieke popsong. Op zijn debuutalbum, Change staat ook nog een het heerlijk ouderwetse aantal van 14 songs! 14 nieuwe nummer in één worp, dat is sinds 1966 nog maar zelden vertoond! Daaruit mag je overigens ook afleiden dat Max geen gebrek heeft aan inspiratie. Hij doet het overigens niet allemaal alleen, de jonge rocker heeft een sterk team om zich heen waarvan producer Matthijs ‘Duif’ van Duivenbode niet ongenoemd mag blijven.

Trends komen, hypes gaan, maar Ben Harper blijft altijd bestaan. Dat heb je als je gewoon je eigen gang gaat, muziek maakt die uit je hart komt. Nou heeft Ben natuurlijk mazzel dat er een wereldwijd publiek bestaat voor zijn in blues gedrenkte folk rock. Debet aan het bijna een kwart eeuw durende succes van de integere muzikant is ook zijn vaardigheid op de Weissenborn slide gitaar, een instrument dat nooit ver buiten handbereik is. Daarnaast is Ben als platenmaker zo betrouwbaar als The Big Ben. Om de twee jaar ligt er wel een nieuw album in de winkel. Zijn nieuwe plaat meegerekend staat de teller nu op 13 studio en 5 live-albums. Een andere verklaring voor Ben’s continue succes is de paplepel theorie. Opa en oma van moeders kant runden een muziekwinkel, die zich speciaal richtte op folkartiesten. Vaste klanten in de shop van Ben’s grootouders waren o.a. Leonard Cohen, Taj Mahal en David Lindley (de slide speler van Jackson Brown). Dit alles plus zijn sterke materiaal en innemende bühnepresentatie maken Ben Harper en zijn muziek onbeperkt houdbaar.

Het gevaar dat Rita Zipora slachtoffer wordt van de wet van de remmende voorsprong is niet ondenkbeeldig. Het ‘heerst’ namelijk, zingende meisjes met hun moerstaal als voertaal. Rita is dus niet de zoveelste, maar één van de eersten. Bang om te worden ingesneeuwd hoeft ze ook niet te zijn zolang ze trefzekere songs maakt als Tik De Box, een nummer waarin tekst, zang en begeleiding vrij perfect in balans zijn. Tik De Box is te vinden op het tweede album van de Amsterdamse toondichteres. Titel van die langspeler (die eigenlijk een samenvoeging is van twee EP’s) is Stroom, een toepasselijke titel gezien Rita’s vrijwel geheel elektronische instrumentatie. Er is nog iets waardoor Rita boven het maaiveld uitsteekt, haar shows zijn zowel muzikaal als visueel vrij spectaculair. Zie elders voor data.

Black Honey is een van de beste rockbands van dit moment. Het is verleidelijk te zeggen beste door vrouwen geleide rockbands, maar menig manneke mocht willen de chops, stem en schrijftalent te hebben van miss Izzy Phillips. De band kwam bij ons aan boord met de single Madonna. We maakten er IJsbreker van. Niet veel later volgde het eveneens uitstekende Corrine en nu is er All My Pride. Drie topsongs op rij!

Na shows op London Calling en Eurosonic weten we dat Black Honey ook live heel veel te bieden heeft. Helaas is de band nog steeds spaarzaam met optredens. Het enige festival in NL dat Black Honey tot nu toe heeft weten te strikken is het Zeeuwse Vestrock begin juni. Daarna is de agenda van de band uit Brighton opvallend leeg. Dat kan zijn omdat ze nog aanbiedingen afwachten voor meerdaagse festivals als Lowlands, Glastonbury en Pukkelpop of omdat ze deze zomer de studio ingaan om eindelijk een album op te nemen. Hoe dan ook voor de fans is het een win win situatie.

De Bombita’s ontbreken, maar verder klinkt het Thijs Boontjes Dans -en Showorkest op hun nieuwe EP als een kruising tussen Herman Brood en Andre Hazes. Nederlandstalige rock ‘n roll dus over thema’s als seks en drank. Het is eerder gedaan, maar zelden met zoveel humor en flair als Thijs en zijn orkest. Of met zoveel muzikaal vakmanschap. Thijs is naast verdienstelijk zanger ook hoogbegaafd organist en zijn orkest weet eveneens van wanten. Op half oor niveau is het Thijs Boontjes Dans -en Showorkest een geslaagde grap, wie met aandacht luistert hoort een serieuze muzikant, die zijn doorwrochten liefdesliedjes brengt met een knipoog en een traan. Het is geen toeval dat het Orkest onderdak heeft gevonden bij het enige echte label voor levensliederen in de lage landen, Top Notch.

Vaste luisteraars kennen Highly Suspect van Lydia, een song die bij ons zo hard binnenkwam dat we hem tot IJsbreker hebben bevorderd. Lydia is het beste nummer van het debuutalbum van het New Yorkse trio, maar lang niet het enige goede nummer. Bloodfeather mag er bijvoorbeeld ook best zijn. Highly Suspect maakt niet al te gecompliceerde rock ‘n roll met een zwaar Amerikaans accent, beetje grunge, beetje emo, beetje retro maar altijd smaakvol en overtuigend. In de U.S of A timmert de band hard aan de weg, eerst als supportact voor bands als Deftones en Catfish & the Bottlemen, tegenwoordig als semi topper op festivals als Lollapalooza en SXSW. Deze zomer maakt het trio zijn Nederlandse festivaldebuut op de Lowlands.

Om niet te verzuipen in de vaart der volkeren lijkt het Band of Skulls verstandig om hun nieuwe album anders te laten klinken dan de drie voorgaande. Met dat doel heeft het Britse trio de legendarische Gil Norton aangesteld als producer. Norton schreef popgeschiedenis als man achter de knoppen bij plaatopnamen van o.a. The Pixies, Patti Smith en Foo Fighters.

Voor het album – By Default wordt de titel – heeft Band Of Skulls zo’n 100 songs geschreven, uiteindelijk hebben er 12 de eindstreep gehaald, waaronder dus het indringende Killer. Matt, Russsell en Emma begonnen in 2004 aan hun Band Of Skulls avontuur en hoewel hun populariteit nooit tot hele grote hoogte is gestegen, heeft de band wel degelijk een omvangrijk en aanhankelijk publiek. Reken er daarom op dat het beste wel eens snel kan gaan met de kaartverkoop voor het vooralsnog enige concert van de band NL op 25 mei in de Tolhuistuin a.k.a. Paradiso Noord. In A’dam dus.

The return of Biffy Clyro! Fans moeten nog wachten tot begin juli, maar afgaande op de eerste single van het nieuwe album van de band uit Schotland wordt dat wachten beloond met een sterke plaat waarop nieuwe wegen worden verkent zonder verlies van identiteit. Wolves of Winter is een gewaagde, gelaagde en geslaagde rocksong met een bijna opera-achtige karakter. Voor de opnamen van hun zevende studioalbum is Biffy in zee gegaan met Rich Costey, een Amerikaanse veteraan die bekend staat om zijn fantasievolle producties voor bands als Sigur Rós, Muse en Foster The People. Dat album gaat overigens Ellipsis heten (puntje puntje puntje in het NL) en is uiteraard aanleiding voor een nieuwe tournee in het kader waarvan Simon, James en Ben eind augustus te zien zullen zijn onder de rook van Biddinghuizen.