Author: Flip van der Enden

The Indien is de naam van de groep van en rond Rianne Walther. Rianne kan niet alleen prachtig zingen, ze heeft ook nog eens een hele mooie stem. Dat is een combinatie die minder vaak voorkomt dan je zou willen. Maar aan een mooi timbre en een goede techniek heb je niks als de songs qua kwaliteit achterblijven. Ook op dit vlak hebben we totaal geen klachten. Done, de debuutsingle van The Indien, was niet van onze playlist af te branden en Summer Night lijkt een zelfde lot beschoren. Die haalt het einde van de zomer wel. We kunnen alleen maar hopen dat hare Haagse tegen die tijd een EP of liever nog een album uit heeft om ons door de winter helpen.

Meestal gaat een bandlid solo, bij Moss is het andersom. Klangstof is min of meer Moss minus Marien. We Are Your Receiver is de tweede release van de band, die eerder dit jaar aftrapte met het naar meer smakende Hostage. Inmiddels is Klangstof ook live gesignaleerd en hebben we kunnen vaststellen dat de band meer is dan een aardige hobby van initiatiefnemer Koen van de Wardt. Het nieuwe We Are Your Receiver is een perfecte soundtrack voor een lome zomeravond, lui van ritme met mooie meerstemmige zang en als kers op de taart een heerlijk plagerige synthesizer, die klinkt alsof hij uit de boedel komt van E.L.P.

Strict genomen is Beck een One hit wonder, alleen met Loser haalde hij een officiële hitnotering. Dat was ruim twintig jaar geleden. Daarna leverde Beck het ene prachtalbum na het andere af en was hij een vaste gast op de playlist van Pinguinradio en andere alternatieve en indie-stations, maar in de buurt van een ouderwetse commerciële hitlijst is hij nooit meer gesignaleerd. Tot zijn spijt lijkt, want Dream, de nieuwe single van meneer Hansen lijkt niks meer en niks minder dan een gooi naar single-succes. De track is helemaal nieuw, staat dus niet op het redelijk recente Morning Phrase album. Had daar met zijn o-o-o koortjes, disco gitaar en aanstekerrefrein ook niet echt op gepast. Zien we Beck Hansen binnenkort in gezelschap van Taylor Swift en Nicki Minaj? Vooruit dan maar, als hij daarna maar weer rekening houdt met al die fans die hem een twee decennia lange, weliswaar hitloze, maar zeker geen succesloze loopbaan hebben bezorgd.

Brits indie-prog-rockers, Foals zijn klaar met de opnamen van de opvolger van hun Holy Fire album (2013). Album nummer 4 van Foals gaat What Went Down heten. Het titelnummer van de plaat is vooruitgestuurd ter voorbereiding van het offensief dat 28 augustus losbarst. Foals heeft het album opgenomen in een studio in Frankrijk met James Ford ( Florence + Machine/ Arctic Monkeys) als opnameleider. What Went Down geeft niet de indruk dat Foals het in het tiende jaar van hun bestaan wat rustiger aan wil doen. In tegendeel, What Went Down is een van de meest woeste tracks tot nu toe van de band van Yannis Philippakis. Dat belooft dus wat. Concert: 7/11 in de Melkweg.

Wat heeft Jacco Gardner wat anderen niet hebben? Anders gezegd, waarom scoort Jacco wel in landen als de VS en Engeland en zijn collega’s niet of nauwelijks? Het antwoord is natuurlijk talent, maar talent alleen is niet voldoende. Onze man uit Hoorn was als een van de eersten actief in de neo-psychedlica, een genre dat superhip is gebleken. Daarnaast heeft Jacco in de loop der jaren een unieke verzameling aan vintage instrumenten bij elkaar gespaard. En niet op de laatste plaats de balans tussen vorm en inhoud is prima. Hij giet zijn liefde voor oude geluiden, antieke genres en archaïsche opnamemethodes in compacte, gevarieerde songs die zowel de psycho-purist als de meer generalistische popliefhebber weten te bekoren. En dat dus wereldwijd.

Hij is fijn, de nieuwe single van Cayucas met zijn surfgitaartjes en afro-beat. De sound van de band van tweeling Zach en Ben Yudin is niet zozeer veranderd als wel sterk verbeterd, voller geproduceerd, mooier opgenomen. Moony Eyed Walrus is het eerste nieuwe werk van de Californian boys in twee jaar, de track is afkomstig van album # 2, Dancing At The Blue Lagoon dat over iets meer dan een week uit gaat komen. In september komen de zomerkoninkjes deze kant op, voor een show op Incubate (!?) en een optreden in Paradiso.

Craft Spells is Justin Paul Vallesteros en een regelmatig wisselende pool van muzikanten. De band opereert vanuit Seattle en is actief sinds 2009 toen Justin een eerste track uitbracht als Craft Spells. Deze eigen beheer activiteit leidde tot een deal met het New Yorkse Captured Tracks, het label van o.a. Beach Fossils en Wild Nothing. Er volgden wat EP’s en eind vorig jaar een prima album, Nausea. Daarvan is nu eindelijk een single getrokken, het dromerige en warmbloedige Twirl. Op dit moment trekt Craft Spells door de VS als support van Julian Casablancas, in het najaar komen ze onze kant op. Tijden plaatsten volgen.

De opvolger van Marks To Prove it heet Something Like Happiness en is weer raak. De track zal terechtkomen op het vierde album van de Britten, Marks To Prove It dat eind juli gepland staat. Painful, tricky and traumatic noemen de muzikanten het opnameproces. Ruim twee jaar hebben ze gedaan over de opvolger van Given To The Wild. Er zijn momenten geweest dat een of meer leden serieus aan omscholing dachten, maar uiteindelijk is alles toch nog goed gekomen. Het moeilijk scheppingsproces is niet af te horen aan Sometimes Like Happiness, een track die hoort tot het beste dat Macccabees tot nu toe heeft voortgebracht.

Een assertieve nieuwe single van de combi Franz Ferdinand en Sparks. 66 en 69 zijn Russell en Ron Mael. Waarschijnlijk weten de heren die sinds 1971 als Sparks opereren niet wat hen overkomt. Opvallend is dat zij niet de enige pensioengerechtigden zijn die in de herfst van hun leven een nieuwe carriereimpuls ondergaan. Ook de legendarische producer Giorgio Moroder is herontdekt en geniet met volle teugen van zijn nieuw hervonden roem. Toeval of niet Sparks en Moroder hebben ooit samengewerkt. Moroder was de producer van het album The Number 1 Song In Heaven uit 1979. Een track van dat album, Beat The Clock was de laatste hit van Sparks. Tot ze met Franz Ferdinand in zee gingen.