Author: Flip van der Enden

Eindelijk uit op single, het titelnummer van het jongste album van Father John Misty alias Joshua Tillman. De Phil Collins van de indie-scene wordt hij wel genoemd, niet omdat hij behaagzieke schoonmoeder muziek zou maken, maar omdat hij net als Phil als zanger-componist veel succesvoller is dan als drummer. Toch mag je je afvragen of Father net zo succesvol geworden zou zijn als hij drummer was geweest van een mindere band dan Fleet Foxes. Zo’n naam op je cv opent deuren. Father John Misty maakt furore met goed in het gehoor liggende americana, het zijn echter niet zijn mooie melodieën die de fans over de streep trekken, maar zijn scherpe en niet zelden zeer humoristische teksten. Daarnaast is Father J M een harde werker, I Love You, Honeybear is weliswaar pas zijn tweede plaats als Mister Misty, als J Tillman heeft hij sinds 2003 iets van acht albums en een gelijk aantal EP’s uitgebracht. Zijn succes is dus niet uit de lucht komen vallen, maar een mooi voorbeeld van oefening maakt kunst.

Hero Fisher volgen we al een tijd, maar van draaien is het tot nu toe niet gekomen. Dat komt omdat de dame weliswaar interessante, maar ook moeilijke toegankelijk muziek maakt. Met Break My Heart And Mend It lijkt er een kentering gekomen. Nog steeds maakt Hero geen music for the millions, maar fans van bijv. Sharon van Etten en andere vertolksters van het donkere popchanson zullen Break My Heart And Mend It zeker weten te waarderen. Ook niet verkeerd is dat Hero fans heeft gemaakt in hoge kringen. Zowel leden van Blur als van Foals hebben zich fan verklaard van de zangeres. Op 31 juli volgt het officiële album debuut van miss Fisher, Delivery.

In 2013 stuitten we voor het eerst op Wolf Alice, een stel jonge Britse honden onder aanvoering van Ellie Howsell. De allereerste single die we oppikten was Bros, dat nu in een remake aan een tweede hitleven is begonnen. In totaal zitten er nu vijf songs van Wolf Alice in onze computer, inclusief de nieuwe single You’re A Germ. Dat de band niet om goede songs verlegen zit, blijkt uit het feit dat een toptrack als oud IJsbreker Moaning Lisa Smile niet op het album terecht is gekomen. Wolf Alice begon haar bestaan als folkrockband, langzaam maar zeker heeft de band zich ontwikkeld tot rockband pur sang met naast de stem van Ellie hoofdrollen voor de elektrische gitaren. Dit weekend staat de band op Best Kept Secret, eind dit jaar komen ze terug voor een show in Bitterzoet (24/11). Het zou ons niet verbazen als dit de laatste keer is dat je Ellie en haar mannen in een kleine club kunt zien.

Natalie Prass heeft engelengeduld. De 29 jarige zangeres uit Virginia heeft twee jaar moeten wachten voordat haar debuutalbum eindlijk uitkwam. Natalie zit op het label van Matthew E. White. Net toen haar album af was, brak White door met zijn debuut. Aangezien het label Spacebomb Records maar piep is, gingen alle ballen op het album van White en dat van Natalie in de wacht. Begin dit jaar verscheen de plaat alsnog. Het eerste album van de multi-instrumentaliste is er een van grote schoonheid. Natalie heeft een stem die het midden houdt tussen een Disney prinses en een souldiva. Haar vaak downtempo songs zijn prachtig opgetuigd met blazers en strijkers, maar blijven ook kaal goed overeind. Dat weten we sinds we haar zagen optreden in de slechts half gevulde bovenzaal van Paradiso in januari. Goed nieuws dus dat ze terug komt. Na een uitgebreide tournee met Ryan Adams waagt Natalie binnenkort de oversteek als leading lady. In ons land kan je haar gaan zien op het Down The Rabbit Hole Festival op 28 juni. Ook staat ze op Pukkelpop en op Into The Great Wide Open op 6 september.

Er stonden ook ‘echte’ artiesten op Pinkpop dit jaar. Frank Turner bijvoorbeeld. Ook al kreeg hij niet zoveel aandacht als Robbie W. en die Zweedse dj, de Britse bard liet de festivalgangers uit zijn hand eten met zijn oprechte en enthousiasmerende optreden. Turner maakt oud-Engelse folk met een eigentijdse energie. Zijn liefde voor muziek kent geen grenzen en een van de factoren die van zijn shows altijd weer zo’n feest maken is zijn blijdschap dit te mogen doen. Zo is iedereen happy, zeker als Frank zulke toptracks blijft afleveren als The Next Storm. Op 7 augustus komt hij met een nieuw album, Positive Songs For Negativ People, zijn zesde alweer.

Ze noemen zich De Geweldigheid en komen uit Kampen. Licht is hun tweede single, maar het schijnt dat de zes bandleden al het een en ander op hun muzikale kerfstok hebben. Voor ons is Licht een eerste kennismaking. We zullen niet ontkennen dat we na het zien van de clip van Licht ons enigszins verbaasd achter de oren hebben gekrabd. Waar hebben we naar zitten kijken? Na een aantal keren kijken en het bestuderen van de tekst zijn we nog niet veel wijzer, wel een stuk enthousiaster. De melodie doet denken aan Het Goede Doel, de tekst aan Krang van Andre Manuel en het woordgebruik wel aan De Jeugd. Licht van De Geweldigheid is een raar plaatje en dat is een compliment.

De gebroeders Taylor en Griffin Goldsmith zijn sinds 2009 de drijvende krachten achter Dawes, een tot folk rock omgeschoolde punkband uit L.A. Dawes trok in eerste instantie de aandacht dankzij een serie zwaargewichten die meededen aan de opnamen van hun debuutalbum; o.a. Conor Oberst (bekend van Bright Eyes), Chris Robinson van The Black Crowes en Benmont Tench van Tom Petty’s Heartbreakers. Drie albums later weten we dat Dawes die externe hulp helemaal niet nodig heeft. De broers schrijven sterke songs in de gelauwerde Laurel Canyon traditie, die in de vroegste jaren zeventig in het leven is geroepen door acts als Joni Mitchell en CSN met of zonder Y. Things Happen is de leadtrack van het nieuwe en vierde album van Dawes, All Your Favorite Bands.

The Big Moon is nieuw dameskwartet uit Londen. Juliette, Soph, Celia en Fern. Baas van de band is Juliette (Jackson). Zij zag een poos geleden Palma Violets in actie en dacht ‘ik wil ook in een band zitten’. Na het zien van een show van Fat White Family begon ze zelf liedjes te schrijven. Via vriendinnen kwam ze met de andere meiden in contact. Het klikte al voordat ze nog maar één noot hadden gespeeld. Sucker is de debuutsingle van The Big Moon en hoogst waarschijnlijk het begin van iets heel moois.

Wie ons een beetje volgt weet dat we een enorm zwak hebben voor Afie Jurvanen uit Canada. Afie schrijft prachtige melodieën en sterk tot de verbeelding sprekende teksten (Waves begint bijv. heel intrigerend met ‘And I held my breath inside for days’). Daarnaast is hij ook nog eens een hoogbegaafd gitarist. Waves komt van het derde Bahamas album Bahamas is Afie (net als All The Time (ex-IJsbreker) en Stronger Than That). Dat album leverde Jurvanen in Canada twee Juno Awards op voor ‘best alternative album of the year’ en ‘best singer-songwriter of the year’. Volkomen terecht.