Author: Flip van der Enden

Heather Boo en Emma Rose zijn Beau, een duo met standplaats New York City. De meiden zijn al dik sinds hun 13e. Samen zingen en schrijven doen ze sinds ze 18 zijn. Via een gezamenlijke kennis kwamen Heather en Emma in contact met de baas van het Franse Kitsuné label. Hij hoorde wel iets in de seventies soul folk van de vriendinnen en bood hen een contract aan. One Wing, de debuutopname van het tot Beau gedoopte duo is de openingstrack van de nieuwe New Faces compilatie van Kitsuné. De track viel zo goed, dat hij nu ook los verkrijgbaar is en als onderdeel van een EP. Beau, uitgebreid met drie muzikanten gaf vorige week een zeer geslaagde showcase in Londen. Hopelijk komen de dames zich binnenkort ook aan ons voorstellen.

Christopher Owens is een van de boeiendste figuren uit de hedendaagse popscene. De zanger-gitarist-componist maakte naam als voorman van de band Girls. Na twee succesvolle albums met Girls trok hij de stekker er uit. Het kostte hem teveel moeite de band bij elkaar te houden, liever was hij alleen verantwoordelijk voor zichzelf. En dat is hij nog steeds getuige de titel van zijn nieuwe single, To Take Care Of Myself Again. Dat Owens zijn handen vol heeft aan zichzelf komt mede door zijn bizarre jeugd. Zijn beide ouders waren actief lid van The Children of God, een extreme christelijke sekte. Hij was twee toen zijn pa en ma hem meenamen op bekeringsmissie door Azië en West-Europa. Op zijn 16e nam hij de benen. Samen met zijn zus vestigde hij zich in Texas voor een bestaan van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Wat wél goed ging was gitaar spelen. Owens was 25 toen hij naar San Francisco vertrok. Daar kwam hij in contact met Ariel Pink met wie hij in de band Holy Shit speelde. In 2007 begon hij Girls, zijn eerste eigen band. Hij was toen 28. In 2013 debuteerde Owens als solist met het album Lysandre, in 2014 gevolgd door A New Testament. En nu zijn we alweer aan zijn derde solo-excursie toen. Crissybaby Forever heet de plaat die wordt ingeluid door het mooie melancholieke To Take Care Of Myself Again, een titel die lijkt te duiden op een nieuwe, bestendige fase in het leven van een man die wel wat rust verdient. En succes.

Voordat Cameron Boucher en Adam Ackerman Sorority Noise begonnen zaten ze samen in een jazzband. Ackerman speelde staande bas, Boucher saxofoon. Niets maar dan ook helemaal niets van dat jazzverleden is terug te horen in de muziek van Sorority Noise. Het geeft wel aan dat de band niet voor één gat te vangen is. Die antihokjesgeest blijkt ook uit de favoriete artiesten die de heren citeren. Boucher noemt Regina Spektor als favoriet, Ackerman zweert bij Jimmy Page. De band uit Connecticut maakt rock met sporen van punk, emo en grunge. Sorority Noise is nog maar twee jaar actief. In die periode is een debuutalbum uitgekomen en de ritmesectie vervangen. Sorority Noise mark II komt binnenkort met een nieuw album, dat -als ons water ons niet bedriegt- in zal slaan als een bom.

Love You All The Time is het eerste nummer van de eerste EP van La Lenguas uit L.A. Tears In My Milkshake is de schone titel van die EP, die helaas maar drie korte songs bevat. Die drie liedjes geven evenwel voldoende indruk van het willen en kunnen van de band. Muzikale invloeden lopen van 50’s rock ‘n’ roll tot de (Amerikaanse) punk van twee decennia later. Alles wat daarna is gebeurd laat de band welbewust links liggen. Deze zelfbeperking staat waarschijnlijk een commerciële doorbraak in de weg, maar juist het prettige purisme van La Lenguas maakt hun muziek tijdloos. La Lenguas is brought to us by Burger Records.

Guantanamo Baywatch is een trio uit Portland, Oregon dat rock maakt voor de lol. De band is zo retro als de neten, bij hen vergeleken is Jacco Gardner een avant-gardist. De gouden eeuw van de popmuziek liep wat de leden van Guantanamo Baywatch betreft van 1955 tot 1966, rockabilly, surf en garagerock zijn de drie belangrijkste bestanddelen van de sound van de dame en de twee heren. Too Late met een gastrol van soulzanger Curtis Harding is een van de 10 pareltjes die van Darling It’s Too Late, het nieuwe (2e) album van de rockers een must maken voor iedereen die zijn rock graag wat van viezig, vettig en vunzig heeft.

Daughn Gibson is het alias van Josh Martin. De voormalige drummer van een stonerrock band uit Pennsylvania is toe aan zijn derde solo-album. Gibson is een artiest in ontwikkeling. Zijn debuut, All Hell uit 2012 was een relatief conservatief singer-songwriteralbum. De opvolger, Me Moan (2013) was experimenteler en ook duisterder. Die lijn zet de zanger voort op album nummer 3, Carnation. Het is een beetje een spooky plaat geworden, een stijl die je American Gothic zou kunnen noemen. Namen waar bijv. de single Shatter You Through aan doet denken zijn Chris Isaak, Tom Waits en Bryan Ferry. Opvallend binnen de context van de rootsy muziek is het smaakvolle gebruik van electronica. Carnation is uit op Sub Pop.

Rock van het rammelende soort is wat Boner Petit te bieden heeft. Party klinkt als een Iggy Pop song, maar dan gezongen door zijn vier jarige nichtje. Garage rock noemen ze het zelf, wij denken dat kelderboxrock een betere term is. De band zetelt in Utrecht. Opvallend, tenminste met een naam als Boner Petit (wat inderdaad betekent wat je denkt) is dat de band wordt aangevoerd door een muzikant van het vrouwelijke geslacht, Annelotte heet ze. Party is niet de eerste single van Boner Petit, die verscheen in januari onder de titel Space. Als die single ons toen ten ore was gekomen hadden we hem zeker opgepikt, want dit van soort losse pols pop worden we erg vrolijk.

Beirut is Back! Vier jaar geleden alweer verscheen het laatste album van Beirut, zoals Zach Condon zijn muzikale verbond heeft genoemd. Condon is bijzonder, een orginal, verwant aan muzikale zonderlingen als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Devandra Benhardt. Beirut veroverde de indie-wereld met een organische mix van stijlen als doo wop, folk en elektronica met midden en zuid Europese volksmuziek. Songs als Santa Fe, Nantes en Elephant Gun leverde hem roem en respect op. Dat we zo lang moesten wachten op de opvolger van Rip Tide heeft te maken met een aantal minder leuke gebeurtenissen in het leven van de artiest. Hij is van zijn vrouw af en heeft het, na te zijn ingestort tijdens een tournee door Australië op doktersadvies een tijd rustig aan moeten doen. Rust en een nieuwe liefde brachten uitkomst en nu kan Condon de draad weer oppikken. Haast lijkt hij niet te hebben, want zijn album, waarvan de titelsong deze week verscheen volgt pas in september.