Author: Flip van der Enden

Beirut is Back! Vier jaar geleden alweer verscheen het laatste album van Beirut, zoals Zach Condon zijn muzikale verbond heeft genoemd. Condon is bijzonder, een orginal, verwant aan muzikale zonderlingen als Sufjan Stevens, Conor Oberst en Devandra Benhardt. Beirut veroverde de indie-wereld met een organische mix van stijlen als doo wop, folk en elektronica met midden en zuid Europese volksmuziek. Songs als Santa Fe, Nantes en Elephant Gun leverde hem roem en respect op. Dat we zo lang moesten wachten op de opvolger van Rip Tide heeft te maken met een aantal minder leuke gebeurtenissen in het leven van de artiest. Hij is van zijn vrouw af en heeft het, na te zijn ingestort tijdens een tournee door Australië op doktersadvies een tijd rustig aan moeten doen. Rust en een nieuwe liefde brachten uitkomst en nu kan Condon de draad weer oppikken. Haast lijkt hij niet te hebben, want zijn album, waarvan de titelsong deze week verscheen volgt pas in september.

In gitaararme periodes richten we onze blik op verwante indiegenres. Zo ontdekten we een paar  jaar geleden de Australische plaatjesmaker Flume, bij intimi bekend als Harley Streten. Harley is van de beats, remixen en avondurenmuziek. Verschil tussen Flume het gros van zijn knoppen draaiende collega’s is dat zijn muziek hart en soul heeft en een structuur die het radiovriendelijk maakt. Drop The Game featuring Chet Faker was de eerste Flume track die we draaien. Daarna kwam zijn doorbraak hit, Holdin On. En toen werd het stil, tot vorige week toen Flume bewees een blijvertje te zijn met een best wel geniale nieuwe single, zijn eerste nieuwe werk sinds 2013. Some Minds gezongen door Andrew Wyatt van Miike Snow is een sterke, trippy hoppy indiepopsong, die het daglicht verdragen kan. Flume komt naar je toe deze zomer en wel op 3 juli voor een set op het Pitch festival in Amsterdam.

Zomerhitje horen? Luister dan naar Annie van Neon Indian, een tropische verassing in een elektronische verpakking. Neon Indian was een van de eerste en beste aanjagers van een genre dat een paar jaar geleden als chillwave furore maakte. Chillwave was/is rustige meestal vocale elektronische muziek, poppy maar niet plat, dansbaar maar geen dance. Stijlen komen en gaan en chillwave is al weer over zijn houdbaarheidsdatum heen. Wat doe je dan als pionier? Of je valt in herhaling of je verzet je bakens. Dat laatste heeft Alan Palamo a.k.a. Neon Indian dus gedaan. Misschien moeten we niet te vroeg juichen, want meer bewijs voor onze stelling dan de single Annie is er nog niet en Annie is het eerste nieuwe werk van Neon Indian in vier jaar. En. Helemaal los van de sound van eerder behaalde successen als Polish Girl en The Blindside Kiss is Annie nou ook weer niet. Toch, met zijn tropische tempo, zonnige gitaartjes en fijne breaks lijkt Neon Indian een nieuwe draai te hebben gevonden waarmee hij weer een tijd vooruit kan.

The Brahms deelden een sterke eerste klap uit met de single She Moves, een vrolijk liedje met melancholieke ondertoon (of andersom). Met hun debuutsingle bewees de band uiteenlopende invloeden als The Smiths en Vampire Weekend te hebben verwerkt tot een sound die 100% van hen is. Wie daar nog aan twijfelde hoeft alleen maar naar Golden te luisteren. Wederom is de band uit Utrecht er in geslaagd om tegelijkertijd eigenzinnig en toegankelijk te klinken. Zomerse gitaren rusten op een zonnige beat, de vernuftige compositie wordt dynamisch uitgevoerd met als kers op de indie taart een slijtvast refrein. En dan hebben we hebben we het nog niet gehad over zanger David gehad, die heeft het wel hoor.

De nieuwe single van onze nieuwe Stationschef! Sue The Night is het soloproject van Suus De Groot, maar ook weer niet. Suus mag dan wel de naamgever en blikvanger en gangmaker en middelpunt zijn van de band. Onderschat de rol niet van haar zuster in het kwaad Linda Van Leeuwen. Linda, we kennen haar ook als drummer van Bombay (Show Pig) is de aangever en de uitvoerder van het project. Samen zijn de meiden verantwoordelijk voor een van de beste en succesvolste debuutalbum in de recente Nederpop-historie. Dat succes is deels te verklaren uit de sound en de songs van Mosaic, het debuutalbum van Sue The Night, maar onderschat ook niet het belang van de live-optredens van de band. Suus is een van de beste zangeressen die we hebben, alleen met gitaar of op volle oorlogssterkte met de hele band. Het is goed om te zien dat hun moeite wordt beloond en fijn om te weten dat dit slechts het begin is.

Zes songs staan er nu online van Drones, het nieuwe Muse album. Om ze nou alle zes op de playlist te zetten vinden we wat overdreven, ook omdat dat ten koste gaat van andere bands. Maar groter en beter zijn er niet veel op dit moment, dus op enige voorkeursbehandeling mag het Britse trio wel rekenen. The Handler is de derde track van Drones die we ‘doen’. Muzikaal is The Handler niet erg vernieuwend. Matt doet waar hij goed in is. Maar ook al worden er geen nieuwe wegen ingeslagen, het ontbreken van avontuur wordt ruimschoots gecompenseerd door een muzikaal vuur dat net zo fel brandt als vroeger. Wat je ook denkt van Muse, er zijn maar weinig bands die na twintig jaar  en negen albums nog zo vlammen als Matt en zijn mannen.

Dat het West Vlaams goed bekt in een popsong weten we sinds Flip Kowlier onze Noordelijke harten stal met zijn album Ocharme Ik uit 2001. Dat we niet tot achter de komma begrepen waar Kowlier over zong, bleek geen obstakel. Dat geldt ook voor Nie Voe Kinder, de nieuwe single van onze favoriete Vlaamstalige band, Het Zesde Metaal. Details ontgaan ons dus, maar wat we wel begrijpen maakt indruk, net als de zang van Wannes Capelle en de bezielde begeleiding van zijn muzikale medereizigers. Nie Voe Kinders staat net als het eerder door ons gekoesterde Gie Den Otto En Ik op het derde album van de band uit Wevegem, die het dik verdiend om in ons hele taalgebied te worden gehoord.

Rowwen Heze, Heideroosjes en dan heb je het wel zo’n beetje gehad als het gaat om bands uit Limburg, die ook in de Noordelijke provincies enige faam genieten. Maar wat niet is lijkt te komen. Recentelijk zijn er twee Zuidelijke rockbands opgestaan die in het hele land op een gewillig oor kunnen rekenen. We noemen namen, Afterpartees en Early Adopters. Wat misschien nadere studie verdient, is het feit dat beide bands het pittoreske Horst als thuisbasis hebben. Sterker nog. Ook een aantal leden van Rowwen Heze en De Heideroosjes hebben roots in of nabij het stadje aan de Maas. Early Adopters heeft net een nieuwe EP online gezet, een sterke opvolger van hun debuutalbum uit 2001. De Troubleshooter EP laat een zelfverzekerde band horen, die stevige gitaren koppelt aan heldere songs. Maar wat misschien nog wel het meest imponeert is de sterke zang, zowel solo als in koor.

Gothic Summer van Prayers is een sluimer hit. De track is al bijna een jaar oud, maar begint nu pas aan zijn zegetocht. Het is een raar plaatje, letterlijk en figuurlijk. De track klinkt als oude Depeche Mode met kinderkoor. De makers; ze zijn met zijn tweeën en komen uit San Diego. De een is kaal, zwaar getatoeëerd en waarschijnlijk net wel of net niet van de drugs af. De ander is erg harig, ziet er uit als erelid van een motorbende of het van het rechte pad afgeweken jongere broertje van Rick Rubin. Beide zou je niet graag in het donker willen tegenkomen. De clip is gefilmd op een kerkhof, waar anders. Prayers is onderdeel van een scene die Cholo Goth heet. Cholo’s zijn getatoeëerde motorrijders van Spaans-Amerikaanse komaf. Weer wat geleerd.