Author: Flip van der Enden

Een twijfel geval die Tobias Jesso Jr. Niet zijn talent, dat staat buiten kijf. De reden dat er wel wat discussie vooraf ging aan het selecteren van Tobias voor onze playlist is het feit dat hij ballads maakt van het zoetige soort, namen als Billy Joel en zelfs die van Barry Manilow vlogen over tafel. Wat uiteindelijk de doorslag gaf was dat Jesso Jr zijn ballades kaal brengt, zonder tierelantijnen, wat je dan hoort zijn ijzersterke liedjes in stijl niet zo ver verwijderd van retro-nuevo acts als Foxygen en Matthew E. White. In geval van How Could You Babe hoor je de stem van Tobias Jr, zijn piano, bescheiden drums en een koor. Optreden doet de 29 jarige Canadees alleen met piano, wat hem vergelijkingen oplevert met Randy Newman en Harry Nilsson. In maart verschijnt het debuutalbum van Tobias Jesso Jr, Goon dat aan de man gebracht wordt met een geweldige slogan, ‘You Can’t Miss Tobias Jesso Jr, He’s six foot seven’. In het productieteam dat aan het Goon album heeft meegewerkt, zitten o.a. Chet White van de band Girls, Patrick Carney van Black Keys, John Collins van New Pornographers en Ariel Rechtshaid, producer van o.a. Vampire weekend en Haim.

De live versie van Come In The Water, die The Barr Brothers opnamen voor de collega’s KEXP in Amerika is misschien nog wel beter dan de studio uitvoering. Misschien want, de plaatversie is ook niet te versmaden. The Barr Brothers, genoemd naar gitarist Bad Barr en zijn broer drummer/toetsenist Andrew Barr is een band die net als bijv. The Districts en Bahamas geboren zijn voor de bühne. Tijd, plaats en publiek zijn belangrijke factoren, die van elk optreden een uniek gebeurtenis maken. De band is zich dat bewust en nemen hun albums daarom zo live mogelijk op.
The Barr Brothers komen uit Montreal, maar klinken net zo Amerikaans als landgenoten The Band en Neil Young. Wat de sound van de gebroeders Barr uniek maakt is de harp van Sarah Page, op papier staat de combinatie van elektrische en steelgitaar en harp misschien raar, in de praktijk levert het prachtmuziek op, americana met een Japanse sausje.

De tweede single van het aanstaande album van Modest Mouse is misschien no wel beter dan ex-IJsbreker, Lampshades On Fire. Je moet wel houden van de knijpstem van Isaac Brock, maar voor wie dat geen belemmering is, is Coyotes een waardevolle aanwinst op een repertoire dat tegen de honderd oorspronkelijke composities bevat. Het nieuwe, 6e MM album verschijnt 3 maart, gaat Strangers To Ourselves heten en is het eerste studio album van Brock & co sinds We Were Dead Before The Ship Even Sank uit 2007. Hoog tijd dus voor nieuw werk.

Ze zijn met zijn vijven, komen uit het stadje Aylesbury in het graafschap Buckingham in Engeland. As Elephants is de gekozen naam. Hun stijl is indie pop met het accent op pop. De songs van As Elephants Are zijn vrij luchtig en makkelijk meezingbaar. We mogen dan ook niet uitsluiten dat er hits in het verschiet liggen. De band is nog vrij vers, Crown komt van een binnenkort te verschijnen derde EP. As Elephants Are maakt eind april zijn Hollandse live-debuut als het kwintet acte de présence zal geven op de nieuwe editie van London Calling.

Het is even wennen, de nieuwe single van Darlia, want flink anders dan de recht toe recht aan rock die we van de jonge Britten gewend zijn. Alleen al het feit dat de band durft af te wijken van hun formule verdient waardering. Gelukkig is I’ve Never been To Ohio niet alleen anders maar ook goed. De track is een voorproefje van een nieuwe EP of misschien moeten we zeggen mini-album, want er staan 8 nummers op Petals, die voor eind februari op de releaselijst staat. Candyman is present op de EP net als een nieuwe versie van Queen Of Hearts, maar ex IJsbreker Stars Are Aligned is (helaas) missing in action. Optreden doet Darlia vooralsnog alleen in Engeland.

Een nieuwe band uit het Haagse met een bekende naam in de gelederen, Janneke Nijhuijs, die we natuurlijk kennen als bassiste van The Deaf. Janneke blijkt breed, want de muziek van The Indien is totaal anders dan het punky gitaargeweld van de band van Spike en Janneke. Namen die worden genoemd om de muziek van The Indien te omschrijven zijn o.a. Fleetwood Mac en Jefferson Airplane. Wij zeggen ja en nee, dankzij de prachtstem van Rianne Walter moet je al snel denken aan grote voorgangsters uit de pophistorie, maar The Indien is zeker geen retro-band. De Haagse girls en boys schrijven sterke songs met gitaar en orgel als basis waarop Rianne kan schitteren. Dat de indie-soul-rock van The Indien ook live handen en voeten heeft, konden we vorige week zien toen de band hun minuutje bij DWDD nuttig besteedde. Het heeft er alle schijn van dat Den Haag en dus ook de rest van NL er een blijvertje bij heeft.

La Corneille is een smart pop/indie folk trio uit Utrecht. De bandnaam is voor de verandering eens makkelijk te verklaren, de zanger/gitarist heet Guy Corneille, zijn secondanten zijn Daan Crone en Hans Vermunt. Voor ons mag La Corneille misschien een nieuwe naam zijn, de heren zijn zich al een tijdje aan het warmdraaien. La Corneille heeft diverse band competities gewonnen, op Le Guess Who? gestaan, het voorprogramma verzorgd van Angus Stone en getoerd door Noorwegen en Duitsland. Er is dus een reden dat Waster klinkt als een volwassen statement van een band die het klappen van de zweep kent. Op 19 maart volgt het debuutalbum, I Am A Bird met daarop, naar wij aannemen nog veel meer vernuftige en doortimmerde variaties op het thema indie-pop.

Drie jongens op de middelbare school, Conor (zang), Joe (gitaar) en Dave (drums) ontdekken dat ze alle drie van Led Zeppelin en Ray Charles en van Foo Fighters en Arcade Fire houden. Ze beginnen een bandje. In hun examenjaar voegt zich een tweede gitarist bij de band, Dom die al vanaf zijn zesde gitaar speelt.De combi van de geschoolde gitarist Dom en het autodidactische talent van Joe blijkt bijzonder goed te werken. Het kwartet uit Essex maakt de middelbare school af, maar van studeren komt het niet meer. Onderweg vinden er nog wel wat personeelswisselingen plaats, drummer Dave wordt drummer Price en bassist Phil wordt gerecruteerd, maar in 2014 is Nothing But Thieves klaar voor ‘de grote stap voorwaarts’. De eerste release is een live opgenomen single waarin duidelijk de invloed van Jeff Buckley doorklinkt. Jeff’s geest waart ook rond op de debuut EP, maar al een stuk minder prominent. Eind 2014 verschijnt er een nieuwe single, Wake Up Call, die ons kwaliteitsmerk IJsbreker krijgt opgeplakt. En nu is er dus een weer een nieuw nummer, Ban All The Music, die rockt als de neten en Nothing But Thieves zeker zal doen opstoten in de vaart der indie bands.

Het Amerikaanse Districts is een duidelijke pinguinfavoriet. Peaches is de vierde track die we van het kwartet uit Pennsylvania draaien en misschien wel de beste, hoewel. Funeral Beds en Rocking Chair zijn ook niet mis. The Districts is eigenlijk een band, die op de bühne het best uit de verf komt. Rob Grote is zo’n zanger-gitarist die helemaal in zijn muziek kan opgaan. Als de sterren goed staan en het publiek leeft mee, dan is een Districts-concert een onvergetelijke gebeurtenis. Het is vrijwel onmogelijk om de dan vrijgekomen energie te vangen in de studio. But they’re getting there. Peaches staat op het binnenkort te verschijnen tweede album van The Districts, A Flourish and a Spoil.