Author: Flip van der Enden

Dan Deacon maakt rare muziek. Dat bedoelen we als compliment. Vaak zijn Dan’s tracks zo freaky dat we twijfelen aan de radiogeschiktheid er van. When I Was Done Dying is een twijfelgeval. Als we te veel negatieve tweets krijgen zullen we onze conclusie trekken, maar tot het zover is draait Dan mee. Dan Deacon is een hoog geschoolde componist met als specialisatie computermuziek. Met zijn 33 is hij niet piep meer. Voordeel van 30+ zijn, is dat je kan bogen op ervaring. Dan begon als teenager in een ska band. Vervolgens speelde hij tuba in een countryorkest en gitaar in een grindcore band. Ondertussen had hij ook een eigen strijkkwartet. Dat Deacon niet wereldberoemd is ligt niet aan zijn werklust. Sinds 2003 heeft hij 16 albums uitgebracht, waarvan de laatste Gliss Rifter nu op onze radar is verschenen. Het zal geen toeval zijn dat dit het meest poppy album is van de toonkunstenaar.

In de jaren zeventig waren supergroepen schering en inslag. Beroemde muzikanten die elkaar opzochten in de hoop nieuwe muzikale avonturen te kunnen beleven. De meeste supergroepen waren geen lang leven beschoren, want ego’s en zo. Mysterons is super en een groep en de bandleden kennen we op de zangeres na van andere bands, Jungle By Night en PAUW. Nu zijn die bands nog lang niet bekend genoeg om grote ego’s te kweken, dus vooralsnog lijkt het voortbestaan van Mysterons gegarandeerd. En gelukkig maar want Mysterons maakt mooie muziek, beetje dansbaar, beetje psychedelisch en best exotisch.

The Deaf kennen we als de bij-band van Spike. Spike kan meer en wil meer dan de melodieuze rock van Di-Rect en daar is The Deaf voor. Daarom is het best een verrassing dat de nieuwe single van The Deaf een ballad is en nogal ver verwijderd van de speedrock die we van de Hagenezen gewend zijn. Misschien is het de (goede) invloed van bassiste Janneke Nijhuijs, die een sterke tweede stem neerzet in Rides In, Rolls Out of begint Spike eindelijk wat wilde haren te verliezen. Ervan uitgaande dat The Deaf ook nog gewoon de oude vertrouwde aanstekelijk herrie blijft maken is Rides In, Rolls Out een welkome afwisseling.

Onze ban ban op kerstmuziek hebben we eind vorig jaar stiekem geweld aangedaan door het nummer Holidays te draaien van The Lonely Wild. Ons alibi was dat het een anti-kerstlied betrof, maar de reden was natuurlijk dat we Holidays een topnummer vonden van een veelbelovende band. Die belofte wordt grotendeels ingelost met Running, een folkrock song met de nadruk op rock, die al gaande aan vaart wint als ware het een stoomlocomotief. The Lonely Wild komt uit L.A. is actief sinds 2010 en toe aan de release van hun tweede album.

Fraser A. Gorman is een 23 jarige krullenbol uit Melbourne. Hij komt uit de zelfde kweekvijver als King Gizzard And The Lizard Wizard, maar heeft duidelijk een ander muzikaal pad gekozen. Waar King Gizzard gedrogeerde gitaarmuziek maakt, produceert Fraser nuchtere country-achtige songs in de traditie van grote voorgangers als Neil Young en Bob Dylan. En dat doet hij behoorlijk goed. Gorman ging op zijn 12e op zangles, niet met de ambitie om later beroemd zanger te worden, maar om van zijn stotteren af te komen. Dat heeft niet gewerkt, wel ontdekte Fraser dat hij graag zong en daar best wel zijn beroep van zou willen maken. Vanaf zijn 15 speelt hij in verschillenden bands, maar het was na het zien van een optreden van Justin Townes Earle dat hij zijn muzikale draai vond. Eind 2014 verscheen zijn debuut EP in Australië, aan een album wordt druk gewerkt. Broken Hands is daar een voorbode van

Overdue is de tweede single van Pink Oculus, het geïnspireerde samenwerkingsverband van Esperanzah Denswill en Badjekkah. Badjekkah zijn keyboardist Mano Yeah (die ook in Typhoon speelt) en de virtuoze drummer/bassist Gino Cochise. Esperanzah zingt ook in RE:FRESHED Orchestra, maar daar zou ze het wel eens te druk voor kunnen krijgen, gezien de vlucht die Pink Oculus neemt. Esperanzah kan iets wat maar weinigen haar nadoen, zingen en rappen. Pink Oculus maakt muziek die niet makkelijk te labelen valt. Misschien moeten we niet moeilijk doen en gewoon volstaan met het etiket funky. Want dat is het.

Speelburg is Noah Sacré, een Amerikaans Belgische producer-zanger, die is opgegroeid in Frankrijk en tegenwoordig resideert in het Britse Brighton. Kline staat in vier versies op de debuut EP van Speelburg, een korte, een lange en twee remixen bedoeld voor de dansvloer. Wij hebben gekozen voor de lange versie, want de korte versie is ons te snel afgelopen. Daarbij komt dat de langzame opbouw naar een onvermijdelijk climax in de lange versie veel beter tot zijn recht komt. Kline lijkt niet echt op, maar doet wel denken aan het werk van James Blake, maar dan minder minimalistisch, want naast synths hoor je ook blazers en strijkers en koortjes en nog veel meer dat van Kline een bijzondere productie maakt.

Taal is zeg maar Courtney Barnett’s ding. Ze schrijft lappen tekst die ze half spreekt half zingt op een lijzige toon met een duidelijk ongeschoolde stem. Daarbij begeleidt ze zichzelf op de elektrische gitaar. Op papier klinkt dat bijzonder onaantrekkelijk, maar op plaat en live klinkt het als een klok. In Depreston kruipt Courtney in de huid van een echtgenote die zich met haar man voorbereid op een verhuizing naar Preston, een slaapstadje in Californië. Maar wat het gezinsgeluk zou moeten verhogen, blijkt een deprimerende gelegenheid. Vandaar de titel De-Preston. Net als Pedestrian At Best staat Depreston op het debuutalbum van de Australische singer-dichteres, Sometimes I Sit And Think, And Sometimes I Just Sit, dat nu overal verkrijgbaar is.

Traditioneel brengt een band een album uit, trekt daar wat singles van en hoopt er het beste van. Een paar jaar later herhaalt dit proces zich. Met de komst van iTunes en Spotify is het belang van het album afgenomen en de nadruk meer op individuele tracks komen te liggen. Tegenwoordig zie je steeds meer bands die eerste een paar singles en/of EP’s uitbrengen voordat ze met een album komen. Het traject is dus omgedraaid. Warpaint doet het weer anders. De band is van zins iedere maand een nieuw nummer uit te brengen. Ze hebben geen zin om te wachten tot ze genoeg materiaal hebben voor een album. Als ze tevreden zijn over een song, nemen ze die op en brengen hem uit. Het scheelt de dames maandenlang in een studio hangen en de fans hoeven geen twee jaar te wachten op nieuwe muziek. Everybody happy. Zeker als de songs zo goed zijn als No Way Out, dat verkrijgbaar is in een lange en radioversie met ook nog eens een prima ‘B-kant’.

Denk je aan IJslandse muziek, dan denk je al gauw aan Bjørk en Sigur Ros en andere acts die het midden houden tussen een kunstcollectief en een rockact. Vaak wordt het barre IJslandse landschap aangevoerd als verklaring voor de artistieke en niet zelden mystieke inslag van de IJslandse popmuziek. Helemaal gespeend van artistiek ambitie is ook Of Monsters And Men niet, daarvoor hoef je alleen maar hun albumhoezen te kijken, maar vergeleken met hun landgenoten maakt de band prettig ongecompliceerde muziek, die uitnodigt om hard mee te zingen. Met Little Talks heeft de Of Monsters And Men een hit in handen, die tot het einde der tijden zal worden gedraaid . En het bleef niet bij die ene hit. Het debuutalbum werd een mondiaal succes en ook live maakten de jongens en meisjes vrienden voor het leven o.a. op Lowlands. Crystals is het starschot van een nieuwe fase in het bestaan van de band, de voorloper van het ‘moeilijke’ tweede album. De band lijkt geen nieuwe wegen te bewandelen op de opvolger van het My Head Is An Animal album. Crystals past netjes in de categorie indie folk en klinkt als een kruising van Crystal Fighters en Mumford & Sons. Kortom een festivalhit in wording. Het nieuwe album van de IJslanders gaat Beneath The Skin heten en staat voor 8 juni. Op 20 juni komt Of Monsters And Men naar Hilvarenbeek voor een show op Best Kept Secret. De 26ste is Rock Werchter aan de beur