Author: Flip van der Enden

Dat het West Vlaams goed bekt in een popsong weten we sinds Flip Kowlier onze Noordelijke harten stal met zijn album Ocharme Ik uit 2001. Dat we niet tot achter de komma begrepen waar Kowlier over zong, bleek geen obstakel. Dat geldt ook voor Nie Voe Kinder, de nieuwe single van onze favoriete Vlaamstalige band, Het Zesde Metaal. Details ontgaan ons dus, maar wat we wel begrijpen maakt indruk, net als de zang van Wannes Capelle en de bezielde begeleiding van zijn muzikale medereizigers. Nie Voe Kinders staat net als het eerder door ons gekoesterde Gie Den Otto En Ik op het derde album van de band uit Wevegem, die het dik verdiend om in ons hele taalgebied te worden gehoord.

Rowwen Heze, Heideroosjes en dan heb je het wel zo’n beetje gehad als het gaat om bands uit Limburg, die ook in de Noordelijke provincies enige faam genieten. Maar wat niet is lijkt te komen. Recentelijk zijn er twee Zuidelijke rockbands opgestaan die in het hele land op een gewillig oor kunnen rekenen. We noemen namen, Afterpartees en Early Adopters. Wat misschien nadere studie verdient, is het feit dat beide bands het pittoreske Horst als thuisbasis hebben. Sterker nog. Ook een aantal leden van Rowwen Heze en De Heideroosjes hebben roots in of nabij het stadje aan de Maas. Early Adopters heeft net een nieuwe EP online gezet, een sterke opvolger van hun debuutalbum uit 2001. De Troubleshooter EP laat een zelfverzekerde band horen, die stevige gitaren koppelt aan heldere songs. Maar wat misschien nog wel het meest imponeert is de sterke zang, zowel solo als in koor.

Gothic Summer van Prayers is een sluimer hit. De track is al bijna een jaar oud, maar begint nu pas aan zijn zegetocht. Het is een raar plaatje, letterlijk en figuurlijk. De track klinkt als oude Depeche Mode met kinderkoor. De makers; ze zijn met zijn tweeën en komen uit San Diego. De een is kaal, zwaar getatoeëerd en waarschijnlijk net wel of net niet van de drugs af. De ander is erg harig, ziet er uit als erelid van een motorbende of het van het rechte pad afgeweken jongere broertje van Rick Rubin. Beide zou je niet graag in het donker willen tegenkomen. De clip is gefilmd op een kerkhof, waar anders. Prayers is onderdeel van een scene die Cholo Goth heet. Cholo’s zijn getatoeëerde motorrijders van Spaans-Amerikaanse komaf. Weer wat geleerd.

De Australische Oasis worden ze genoemd en het is niet moeilijk te horen waarom. Feels Like 37 had van de gebroeders Gallagher kunnen zijn, ware het niet dat de track meer pit heeft dan het solo oeuvre van Noel en Liam bij elkaar. Of de laatste paar platen van Oasis. Het is niet het eerste liedje dat we van het trio uit Sydney oppikken, eerder draaiden we Laced. Beide songs staan met 4 andere ‘nostalgic garage pop’ song op de debuut EP van het dynamische trio.

De meester van de superieure kabbelpop is terug. En stelt niet teleur! Net als de ‘onze’ hit Letter Of Intent geeft ook Headbanging In The Mirror je het gevoel alsof je je in een zacht schommelend bootje bevind met goed gezelschap, lekkere drankjes en de zon op je strooien hoed. Ducktails is geen band, maar de naam van het solo-project van Matthew Mondanile van Real Estate, dat vorig jaar goed beet had met songs als de ex-IJsbreker Had To Hear en Talking Backwards en indruk maakte met hun optreden op Lowlands. Op 24 juli volgt het nieuwe, 4e album van Ducktails, St Catherine.

Wat WHITE mist aan originaliteit compenseert de band ruimschoots met energie. Op het eerste gehoor klinkt Future Pleasures als een redelijk geslaagde 80’s pastiche (Heaven 17/Duran Duran/Soft Cell), maar in het tweede deel van de track gaan alle remmen los en maakt de zanger indruk met een serie uithalen, die doet denken aan Ian Gillan van Deep Purple in zijn beste dagen. Verder weten we weinig te melden over WHITE -de naam is nogal browser onvriendelijk – behalve dan dat de band uit Glasgow komt, bij een groot label zit en dat Future Pleasures hun debuutsingle is.

Vier zingende zusjes uit Australië. Amy, Hannah, Sarah en Holly Findlay heten ze. De zussen begonnen in 2011 als stevige rockband met als enige pré dat het meiden waren. Stevig is hun muziek nog steeds, maar waar oud werk oubollig en wollig klonk, klinkt de nieuwe single modern en toch leuk. Denk galm en gitaren. Alsof de meiden de woestijn van hun vaderland hebben verruild voor de stranden van California. Stonefield anno 2015 is verwant aan Best Coast, Warpaint en Cults. We wachten nog even op het album voordat we Stonefield eeuwige trouw beloven, maar een beetje verliefd zijn we zeker.

Algiers is een op Marxistische leest geschoeide post punk band. Bent U daar nog? We proberen het nog een keer. Algiers is een trio, oorspronkelijk uit Atlanta, Georgia dat probeert de wereld een betere plek te maken met behulp van tekst en muziek. Die muziek is een uniek allegaartje, punk, pop, gospel, funk, new wave, hip hop, worksongs je hoort het allemaal en meer in een track als Black Eunuch. Wat je ook hoort is een gedrevenheid, die duidelijk maakt dat de band geen grappen maakt. Het debuutalbum van Algiers wordt volgende week gelanceerd met een show in Londen. Daarna gaat de band weer terug naar de V.S voor een vrij uitgebreide tour om in augustus weer onze kant op te komen. Tot nu toe staat er alleen een optreden in Frankrijk geboekt. Mocht er iemand uitvallen op een van onze festivals in die periode dan weten wij wel een goede vervanger.

Day Wave is Jackson Philips, een 26 jarige ingezetene van Oakland, die met Drag een uitstekende beurt maakt. Vanwege de zonnige melodie en de prominente surfgitaar valt Drag in de categorie beach pop, maar vergis je niet. De muziek mag dan onbekommerd klinken, Drag is feitelijk een droevig (liefdes)liedje. Day Wave is een nieuw project van Philips. Tot voor kort vormde hij de helft van het electro-duo Carousel. Waarom hij heeft besloten om solo te gaan weten we niet, maar het lijkt ons een wijs besluit. Drag is de derde track die hij online heeft gezet. De andere twee zijn minstens zo goed. Een EP nadert zijn voltooiing, waarna Day Wave de baan op gaat. Eerst zal mister Philips echter een band moeten formeren, want in de studio doet hij alles zelf.