Author: Flip van der Enden

Ezra Furman is een buitenbeentje. Zo ziet hij zichzelf ook, “I will always be too queer or too Jewish or too vagrant or too messed up”. Gelukkig is Ezra geen politicus of politieagent geworden, maar muzikant en muzikanten mogen zo gek zijn als een deur als ze maar mooie muziek maken. En dat doet Furman. Vijf albums heeft de in Chicago getogen zanger op zijn naam staan. De eerste drie maakte hij met zijn band The Harpoons, de laatste twee onder eigen titel. Zijn grootste succes tot nu toe is het nummer Zero van zijn meest recente langspeler, Day Of The Dog uit 2013. Furman mag dan als persoon onalledaags zijn, zijn muziek is vrij conventioneel en het best te omschrijven als rock ‘n’ roll. Restless Year zal waarschijnlijk geen evergreen blijken, maar is met zijn huppelende tempo, sixties orgeltje en Bombita koortje de perfecte soundtrack voor rokjesdag. Nog geen clip.

Can’t Get happy is de vijfde of misschien wel de zesde track die we draaien van de sympathieke Brit Niall Galvin aka Only Real. Iedere keer als we een nieuw nummer horen van Niall denken we dit is hem, dit wordt zijn doorbraak. Tot nu toe hebben we steeds te vroeg gejuicht. Flops waren het niet songs als Cadillac Girl, Yesterday en de oud IJsbreker Backseat Kisses, maar om nou te zeggen dat Niall er een dikke boterham aan over heeft gehouden, nee. Je zou denken die Pinguins zullen voortaan wat voorzichtiger zijn met hun voorspellingen. Wederom nee. Can’t Get Happy is een toptrack en zou best wel eens de doorbraak kunnen..dus dat.

She’s A Witch lijkt een oppervlakkig plaatje met zo’n hoge stem zanger zoals die tegenwoordig iets te vaak voorkomen, maar als je de volledige speelduur uitluistert dan ontdek je dat het nummer aan gewicht wint en  flink wat venijn in de staart heeft. Gengahr is een jong kwartet uit Londen. She’s A Witch is hun derde single, een album is er nog niet. De band maakt dromerige vaak meerstemmige pop, die zoals gezegd dieper graaft dan je op het eerste gehoor zou denken. Of ze hun subtiele barokpop ook live weten over te brengen gaan we op 1 mei zien als Gengahr in de Melkweg staat.

San Fermin is een Spaanse heilige die jaarlijks wordt geëerd met een groot feest in Pamplona. Het hoogtepunt van dat feest is de stierenrace door de straten van de stad. San Fermin is ook de naam van een achtkoppige band uit Brooklyn NY. In 2013 debuteerde het collectief met een album vol vernuftige indie popsongs met wisselende leadzangers. ‘Onze’ hit van dat album was Sonsick, dat werd gezongen door een van de dames van de band. Het spiksplinternieuwe Emily wordt gezongen door een man, maar de song gaat net als die op het debuutalbum weer diep en breed.  De Amerikaanse pers vergelijkt de muziek van San Fernin graag mag met die van Sufjan Stevens. Het is niet moeilijk te horen waarom. San Fernin o.l.v. van de klassiek geschoolde Ellis Ludwig Leone probeert deze week op te vallen op SXSW, wat niet makkelijk gezien het omvangrijke programma. Aan de andere kant moet dat niet al te moeilijk zijn,  want zoals San Fermin oogt en klinkt zijn er maar weinig. De band staat op 1 mei in het Amsterdamse Bitterzoet.

Vaults doet niet aan info. Ze hebben een site waar je niet veel wijzer van wordt. Ze hebben Facebook, waar je niet veel wijzer van wordt. Ze staan op Spotify, Youtube en Souncloud, maar biografische gegevens zul je er niet treffen. Daarom kunnen we je niet veel meer vertellen dan dat er volgens de foto’s drie bandleden zijn, die alle drie computers bedienen plus drums en bas. Dat ze een zangeres hebben die, wederom afgeleid van foto’s er best een showtje van maakt live. Ze treden dus op. Vaults mocht een nummer bijdragen aan de soundtrack van Fifty Shades of Grey, wat betekent dat ze connecties hebben. Waarschijnlijk komen ze uit Engeland, want daar treden ze het meest op o.a. als support van Everything Everything. En daarmee is onze kennis wel uitgeput. We kunnen nog vertellen dat Poison een toptrack is, maar dat wist je natuurlijk al. Anders zouden we hem nooit draaien 🙂

LA Priest ( spreek uit La Priest dus geen L.A. Priest) is een electronische eenmansonderneming. Die ene man heet Sam Dust. Sam is al even bezig, maar heeft zich de laatste jaren met andere dingen bezig gehouden dan muziek maken. Waarmee dan? Hou je vast. Sam Dust is sinds 2010 veelvuldig in Groenland geweest om daar de invloed vast te stellen van electro-magnetische fenomenen -uniek voor de regio Ivittuut- op geluidsopnamen. Of zijn bevindingen hebben geleid tot het maken van Onio vermeldt het verhaal niet. Wel dat Onio dus de eerste release is van LA Priest sinds 2009. En hoe klinkt het? Arty maar toegankelijk, beetje Prince, beetje David Byrne, Aphex Twin wordt ook wel genoemd. Bijzonder dus, hopelijk volgt er snel meer.

Marcus Mumford had al beloofd -of gedreigd afhankelijk van je instelling- dat hij de banjo aan de wilgen had gehangen en ingeplugd. En ja hoor elektrieke gitaren hebben de bovenhand op Believe. De nieuwe single van Mumford & Co heeft nog wel die typische M&S opbouw. De song eindigt in een climax en de meezingfactor is ook nog altijd vrij hoog. Verder doet Believe vooral aan Coldplay denken. Wij zijn er eerlijk gezegd nog niet helemaal uit wat we van de nieuwe richting vinden. De single klinkt top, maar we hebben al een Coldplay en ook al waren we de banjo’s wel een beetje beu om ze nou helemaal af te schaffen is ook weer wat. Het wachten is nu op het album. De titel daarvan wordt Wilder Mind en de releasedatum is 4 mei.

De band van de bassist van Queens of The Stone Age met een gastrol voor de zanger van Arctic Monkeys. Als je dat zo leest, denk je ‘hee dat wordt een lekker stevig rockplaatje’. Not. In zijn bijband, Mini Mansions laat QOTSA bassist Michael Schuman (en zijn broeders in het kwaad, Zach Dawes en Tyler Parkford) zijn romantische kant prevaleren. En zijn liefde voor The Beach Boys. Het was dan ook meer dan een grote eer dat Beach Boy Brian Wilson meezong op de vorige single van de band. De nieuwe telt een bijdrage van Alex Turner, een verklaard fan van de band en een regelmatige collaborateur. Turner horen we niet zo vaak in de ballad-mode, maar mooi zingen kan hij dus ook heel goed. Vertigo is alweer het derde nummer van Mini Mansions die we oppikken. Ze zij alle drie terug te vinden op het album van de band, The Great Pretenders dat 23 maart uitkomt.

Hot on the heels van de eerste single van het tweede album van Alabama Shakes verschijnt Gimme All Your Love, een ballad met meer pit dan een gemiddelde kerncentrale. Brittany Howard gooit haar volle gewicht in de strijd, wat in sommigen oren misschien wat hysterisch kan klinken, maar in de onze zwaar overtuigend overkomt. Met twee nieuwe topnummers in the pocket mogen we wel stellen dat Alabama Shakes een blijvertje is. Dat wordt dringen bij Down The rabbit Hole en/of Nort Sea Jazz deze zomer. Op 20 april kan je een fysiek exemplaar van Sound & Colour ophalen bij je platenhandelaar.