Author: Flip van der Enden

Meatbodies maakte indruk met hun optreden op Where The Wild Things Are. Ook hun platen mogen gehoord worden. In een tijd waarin het lijkt dat alle acts door iedereen geliked willen worden, maakt Meatbodies muziek die door een groot deel van de natie zal worden afgedaan als teringherie. Wij zeggen herrie heeft zelden zo lekker geklonken als bij de band uit L.A. Meatbodies komt uit de zelfde vijver als Mikal Cronin. De gitarist van Meatbodies Chad Ubovich speelt in de live-band van Cronin (en bas in Fuzz met Ty Segall). Met zijn eigen band slaat Chad een brug tussen de door dubbele leadgitaar getekende southern rock van bands als The Allman Brothers Band en Lynyrd Skynyrd en de L.A. punk scene waarvan hij een van de spillen is. Niet voor tere zieltjes dus. Voor mensen die hun rock graag een beetje punky hebben, maar wel heel strak gespeeld is Meatbodies een must.

Wat is de overeenkomst tussen Courtney Love, Yoko Ono en Jesse Baylin? Ze zijn (waren) alle drie getrouwd met een rockster. En maken zelf muziek. Verder willen we Jesse niet vergelijken met Courtney of Yoko hoor. Jesse Baylin komt uit New Jersey waar ze opgroeide in de bar van haar ouders met een muzikaal menu dat bestond uit muziek van o.a. Nina Simone, Barbra Streisand en Judy Garland. Ze had het erger kunnen treffen. Het was dan ook als vertolkster van het betere Amerikaanse luisterlied dat ze haar plaatdebuut maakte in 2008. Maar dan wat meer Nashville dan Broadway. En toen kwam ze Nathan Followill van Kings Of Leon tegen en raakte ze besmet met het rock & roll virus. Dus ging het roer om en zal haar derde album gevuld zijn met dampende gitaar gedreven rocksongs a la Creeper (Young Love). En dat is goed nieuws. Op 7 april volgt het album, Dark Place en hopelijk ook wat optredens.

Niet alleen meteorologisch maar ook muzikaal is de lente duidelijk begonnen. Het regent nieuwe releases van beginnende acts tot en met gerenommeerde bands.  Zoals Tame Impala. Drie jaar na Lonerism komt de band uit het Australische Perth eindelijk met een derde album. Als voorproefje verscheen afgelopen dinsdag plotseling de single Let It Happen. Je kan de track gratis downloaden op de site van Tame Impala. Veel fans van de band zijn in verwarring door de nieuwe single. Let It Happen klinkt namelijk niet als klassieke Tame Impala tracks als Elephant en Feels Like We Only Go Backwards. Gebleven is de psychedelische saus, maar van gitaren ontbreekt vrijwel ieder spoor. Het zijn synthesizers, die de dik zeven minuten durende single domineren en discodrums en productie trucjes die we kennen uit het arsenaal van Daft Punk. Kortom de nieuwe Tame Impala lijkt meer op het solo-uitstapje van Kevin Parker met Mark Ronson dan op de oude Tame Impala. Is dat erg of juist niet. Luister en oordeel zelf. Het maakt wel erg benieuwd naar het album. En de live-shows natuurlijk. Tame Impala gaat weer uitgebreid toeren en staat o.a. op Lowlands.

Nieuwe lente, nieuw geluid voor Sven Hammond. Tot voor kort ging de band van het Haagse orgelwonder door het leven als Sven Hammond Soul. Geen soul meer in de bandnaam dus, niet omdat de band de zwarte muziek heeft afgezworen, maar om misverstanden te voorkomen. Empire is namelijk een rocksong, ook geschikt voor soul fans, maar niet voor puristen. Sven heeft zijn horizon dus verbreed, maar zijn muziek is onveranderd bezield en dwingend swingend.

Een beetje plat is hij wel, Somebody New van Joywave. De band uit up state New York heeft al wat succesjes op hun naam staan waaronder Dangerous, een samenwerking met het electronica project Big Data. Somebody New barst ook van de hitpotentie, iets waar we doorgaan wat huiverig voor zijn. We zijn tenslotte geen 3FM. Maar toch, de track biedt een sterke combi van gitaren een machines, maar wat de doorslag gaf om het nummer toch te gaan draaien was de clip en vooral het live optreden van Joywave bij Jimmy Kimmel. Ze zijn namelijk gek die gasten van Joywave. De zanger zier er ook als een scheikunde student met zijn bril en streepsnorretje, maar blijkt een zeer verdienstelijk skater en een prima performer. In de clip beweegt hij zich gracieus voort op zijn plank met wieltjes, in de live video ontpopt hij zich als een maniak, het gestoorde broertje van de zanger van Vampire Weekend. Kortom een intrigerend geval en de moeite van het signaleren waard.

Het is die stem die het hem doet. De songs zijn ook prima en meer dan competent geproduceerd en gespeeld en het genre is ook dik in orde, maar de magie van de Screaming Females zit hem in het fijne timbre en de prettige vibrato van de stem van Marissa Paternoster. Als een jonge Janis Joplin klinkt ze, maar dan zonder knobbeltjes op haar stembanden. Screaming Females viert haar 2e lustrum met verreweg het beste album van het trio tot nu toe. Dat is bijzonder, want Rose Mountain wordt hun zesde. Grote kans dat producer Matt Bayles daar mede verantwoordelijk is voor het welslagen van het album. Met acts als Alice In Chains, Pearl Jam en Mastodon op zijn cv mag hij wel een rot in het vak worden genoemd. Gezien de staat van dienst van de producer zou je denken dat Screaming Females het hardere marktsegment bedient. Ook de bandnaam wijst in die richting. Maar nee dus de band van Marissa maakt wat in de jaren 90 college rock heette, vrij subtiele gitaarmuziek, niet te soft, niet te hard, wel erg goed.

My Morning Jacket bestaan die nog? Ja dus. Het is alweer vier jaar geleden dat de band uit Jacksonville, Kentucky een levensteken gaf, een eeuwigheid in de pophistorie. My Morning Jacket is een band die net zo populair had kunnen zijn, had moeten zijn als The National of Arcade Fire. Om de een of andere reden heeft de club rond zanger Jim James nooit de grote sprong voorwaarts mogen maken. Wonderen zijn de popwereld niet uit, maar de tijd dat bands met hun 7e (Steve Miller) of hun 11e (Fleetwood Mac) album wereldwijde faam vergaarden ligt ver achterons. Helaas is kwaliteit nooit een garantie geweest voor succes, want kwaliteit is wat MMJ altijd heeft geboden en nog steeds doet. Luister maar naar de nieuwe single Big Decisions. Album 7, The Waterfall is in aantocht net als een nieuwe tour die My Morning Jacket – een van de beste live-bands ever- op 10/9 naar de Paradiso zal brengen.

Weekends van The Jacques is tegelijkertijd wat onbeholpen en zwaar overtuigend. Dat onbeholpene zal komen omdat de band nog maar een jaar bij elkaar is (en de vier leden bij elkaar opgeteld nog geen 63 jaar zijn). Dat overtuigende is het gevolg van een flinke dosis flair en typische Britse bravour. The Jacques komen uit Bristol, maar maken muziek die mijlen ver verwijderd is van de trip hopstijl waardoor die stad bekend staat. Dus geen vergelijkingen met Massive Attack of Portishead in de bio, maar wel met o.a. Libertines en Dirty Pretty Things. Een ander lichtend voorbeeld moeten The Ramones zijn want geheel in hun stijl heten de leden Jacques van achteren. De zangeres heet Oli, Oli Jacques dus.

The Bots (niet te verwarren met de Brabantse band) kregen we een jaar geleden in het vizier met de wat rafelige maar veel belovende single 5:17. Afro punk was het etiket dat we op het debuut van de band plakten, want The Bots is een zwarte band die rock speelt. Afro-Amerikaanse bands die geen r&b of aanverwanten spelen verzamelen zich tegenwoordig onder de vlag Afro-punk. Het debuutalbum van The Bots is nu uit en zeker de moeite waard. De band, duo eigenlijk gevormd door de broers Anaiah en Mikaiah Lei komt uit L.A. Grunge en punk zijn de hoofdbestanddelen van hun sound, maar de blues is nooit ver weg. Het Pink Palm album van The Bots is niet officieel uit in Nederland, maar online makkelijk te vinden en in de betere zaken ook te koop in fysieke vorm.