Author: Flip van der Enden

Stealing Sheep is een drietal lijpe wijven uit Liverpool. Het woord lijp wordt hier in postive zin gebruikt. Rebecca Hawley, Emily Lansley en Lucy Mercer hebben een eigen geluid ontwikkeld, dat je een artistieke vorm van folk zou kunnen noemen. De meiden debuteerden drie jaar geleden met een album dat invloeden liet horen van krautrock tot en met middeleeuwse madrigalen. Ook hun jongste langspeler biedt een ongebruikelijk en vaak onverwacht palet aan invloeden. In de single Deadlock worden bijvoorbeeld de Sugababes geciteerd. De muziek van Stealing Sheep is vrij freaky, maar treedt nooit buiten de oevers. Voor de fans van St Vincent, Postal Service en andere acts met een muzikaal hart en een actief stel hersens.

Na drie low-key uitgebrachte albums is Eternal Summers nu toe aan de grote sprong voorwaarts. Het powertrio uit Roanoke Virginia is aan zijn zesde actieve jaar bezig; de messen zijn geslepen, sound is gefinetuned en ontdaan van vreemde smetten. Nu maar hopen dat de grote buitenwereld net zo enthousiast wordt als de thuisbasis. Er zijn drie Eternal Summers, Daniel, Jonathan en Nicole. Men is niet bepaald bescheiden, wat ze willen is een band worden die school maakt, die invloed heeft op toekomstige generaties. Of de droom punk van het trio de tand des tijds zal doorstaan of misschien wel beter wordt met het verstrijken der jaren is iets wat we nu moeilijk kunnen voorspelen. Wat we wel weten is dat de release van Gold And Stone, het nieuwe album van Eternal Summers zo vlak voor de zomer erg goed getimed is.

15 jaar en 7 albums oud is The Helio Sequence uit Oregon. Een dezer dagen lanceert het duo een achtste poging om roem en fortuin te vergaren. Dat zou eindelijk loon naar werken zijn. Brandon Summers en Benjamin Weikel maken intelligente, meerstemmige indie-rock, powerpop bijna als de songs wat vrolijker zouden zijn en misschien wat minder psychedelisch. Omdat de inkomsten van The Helio Sequence niet overhouden schnabbelt Benjamin wel eens. Hij drumde o.a op hit albums van Modest Mouse, een band waarmee The Helio Sequence wel enige overeenkomsten vertoont. De vraag is natuurlijk gaat het The Helio Sequence nu wel lukken? Het antwoord moeten we uiteraard voorlopig schuldig blijven. Only time will tell, maar als je het hebt over bands die veel meer verdienen dan ze krijgen is The Helio Sequence een sterk voorbeeld.

Kari Jahsen komt uit Ulnis, een dorpje in Noorwegen met maar 500 inwoners. De favoriete muziek van dorpelingen is country. Drie keer raden waar Kari een broertje aan dood heeft. Als muziekmaakster heeft de jonge Noorse zich de naam Farao aangemeten. Begin dit jaar was Farao een van de vele acts die hoopten op te vallen op Eurosonic, maar dat dus niet deden. Dat lag meer aan de omvang van het aanbod dan aan de kwaliteit van het gebodene. Op haar debuut EP presenteert Farao arctische droompop op een bed van elektronische keyboards en elektrische gitaren. De opnamen vonden plaats op IJsland met Mike Lindsay van de Britse folktronica band Tuung als opnameleider. De speellijst van Farao is nog vrij leeg. Je kunt haar gaan zien op het Roskilde festival eind juni of een maand eerder in Berlijn waar ze mag openen voor Jacco Gardner.

In de UK heeft Blur een bijna mythische status. De release van The Magic Whip, het comeback album van de band uit Londen was nog net geen reden voor een nationale feestdag, maar veel scheelde het niet. Buiten de UK is er zeker bewondering en waardering voor Blur, maar niet zoals in het thuisland. Dat heeft alles te maken met het typisch Britse karakter van Blur. Gelukkig voor de Britpoppers onder ons valt het nieuwe Blur album helemaal niet tegen. De band blijkt in blakende vorm en barstensvol nieuwe ideeën. De reünie van Blur lijkt daarom niet ingegeven door geldnood of  behoefte aan aandacht, maar door artistieke drang. Dat is bijzonder, om niet te zeggen zeldzaam. In de battle Blur vs Oasis 20 jaar later staat het dus 1-0 voor Blur. Dat was ook het resultaat uit onze eigen wekelijkse Pinguin Battle op vrijdag. Dankzij jullie natuurlijk.

Rock als in gitaarmuziek met riffs, solo’s en een beetje volume is de laatste tijd net zo zeldzaam als regen in Calfornië. Het lijkt wel of er boetes worden uitgedeeld voor het produceren van decibellen. Een van de weinige bands die zich roeren in de woestenij is het Amerikaanse Rival Sons. Niet gehinderd door de ambitie om de wereld te verbeteren, muzikale grenzen te verleggen of anderszins cultureel bezig te zijn, produceert de band albums en singles die doen verlangen naar de tijd dat ouders nog riepen of de die herrie wat zachter kon, een bezoek aan de kapper hooguit een half uur duurde en tattoos het domein waren van zeelui en zware jongens. Kortom rock met een roll. Electric Man staat met nog negen andere riff-rijke rocksongs op het meest recente album van Rival Sons, Great Western Valkyrie.

Toro Y Moi is een wat de Engelse noemen ‘genre bending artist’, oftewel een creatieve sprokkelaar, die zich weinig aantrekt van muzikale conventies. Toro Y Moi (de stier en ik) is geen band maar de artiestennaam van Chaz Bundich, een alleskunner uit South Carolina. Naast het vervaardigen van eigen werk (5 albums waaronder het nieuwe What For?) verricht Toro ook muzikale hand en spandiensten voor o.a. Tyler The Creator, Chromeo en Cloud Nothings en is hij in de EDM wereld actief als Les Sins. Bundich is een studiobeest, maar wel een die af en toe naar buiten treedt om met een hechte band zijn dansbare indiepopsongs uit te venten, waaronder het lekker lome Lilly.

Scumbag City is weer zo’n lekker ongecompliceerd rock ‘n’ lol track van The Strypes. Ons eerste contact met de Ieren kwam middels de single Blue Collar Jane. Die eerste duit bleek de blauwdruk voor alles dat volgen zou, eerlijke heerlijke in Britse r&b gedrenkte no nonsense rock. Scumbag City, de vierde track die we draaien van Josh, Ross, Pete en Evan is van het zelfde laken een pak en gelukkig maar want onze lekkere trek in retro snacks is voorlopig nog niet gestild. Scumbag City is de nieuwe single Van The Strypes met als b-kant een puntige uitvoering van MC5’s Kick Out The Jams.