Author: Flip van der Enden

Nu we een beetje uitgeluisterd raken op Sitting Up Your Crane staat de opvolger alweer in de startblokken. Zond is weer zo’n typisch Pond nummer, experimenteel en toegankelijk tegelijk, psychedelisch maar ook te volgen door nuchtere types. Voor wie nieuw is hier. Pond is een Australische band, gelieerd aan de huidige koningen van het psychedelische rock genre, Tame Impala. Pond heeft in de zes jaar van hun bestaan evenzoveel albums uitgebracht, de nieuwste heet Man, It Feels Like We’re In Space Again. Optreden doen ze ook, alleen voorlopig niet bij ons in de buurt. Helaas.

Als je wilt weten hoe succesvol Hozier op dit moment is, kan je naar de hitlijsten kijken, maar ook naar zijn nieuwe clip. Daarin heeft Natalie Dormer een glansrol. Natalie speelt Margaery Tyrell in Game Of Thrones en Cressida in The Hunger Game films. Veel succesvoller dan dat kan je als actrice moeilijk worden (tenzij je de hoofdrol hebt natuurlijk). Kortom iemand als Miss Dormer heeft het voor het uitkiezen en het feit dat ze voor een Ierse bard gaat waar een jaar geleden alleen nog maar de pinguin-luisteraars van hadden gehoord zegt dus wel wat. Mocht je nog twijfels hebben of Andrew Hozier-Byrne meer noten op zijn zang heeft dan Take Me To Church, check dan Someone New.

De verwachtingen zijn hoog gespannen, afgelopen jaar heeft Wolf Alice een aantal tracks uitgebracht, die zowel in kwaliteit als succes een stijgende lijn vertoonden met als voorlopig hoogtepunt Moaning Lisa Smile. Als de band die lijn kan voortzetten dan wordt hun debuutalbum een memorabele plaat, die ze ver zal kunnen brengen. Het begon allemaal twee jaar geleden toen Ellie Rowsell en haar drie muzikale vrienden in eigen beheer een eerste single uitbrachten. Niet veel mensen zullen in Fluffy de band herkennen die met Giant Peach hun officiële langspeeldebuut aankondigen. Was de debuutsingle en vriendelijke indie plaatje met folky inslag, Giant Peach is een stevig rockende track met meer actie in de looptijd van 4.35 dan alle vorige singles bij elkaar. Kortom na het horen van de nieuwe single van Wolf Alice zijn de verwachtingen nog hoger opgeschroefd.

De fans zijn verdeeld. De comments op YouTube zijn zowel kritisch als vol lof. Wat is er aan de hand? The Tallest Man On Earth is met Sagres een nieuwe weg ingeslagen. Net als zijn grote voorbeeld Bob Dylan is The Tallest Man van man met gitaar geëvolueerd naar man met band. Dylan ging meteen van akoestisch naar elektrisch, The Tallest Man houdt het nog even stekkerloos. Zijn nieuwe stijl is dan ook geen knieval voor de commercie, maar een logische artistieke ontwikkeling. Net als bij Dylan zullen de orthodoxen na een tijdje wel bijdraaien. Het nieuwe album van The Tallest Man On Earth gaat Dark Bird Is Home heten. De releasedatum is 12 mei. In NL is The Tallest Man On Earth vooralsnog alleen te zien op Best Kept Secret, waarschijnlijk met band.

The Cribs is typisch zo’n Britse band die ‘at home’ razend populair is, maar elders ‘not so much’. In ons land staat The Cribs vooral bekend als de band waar Johnny Marr een tijd in heeft gezeten. Het doel van Marr om met een andere band dan The Smiths te worden geassocieerd is nooit bereikt, net zo min dus als het doel van de band om met Marr de wereld te veroveren. The Cribs was en is nu weer een trio, bestaande uit de tweeling Gary en Ryan en hun jongere broer Ross Jarman. The Cribs beoefenen een stijl die tussen Britpop en (Amerikaanse) powerpop inzit. De teller staat nu op vijf albums met een zesde op komst. Veel bands hebben na een half dozijn albums wel het verzadigingspunt bereikt en bieden vooral meer van het zelfde. The Cribs niet. Burning For No klinkt gretig en zit vol energie. The Cribs hebben de hoop op een internationale doorbraak nog niet opgegeven, misschien moeten wij dat ook maar niet doen.

Toro Y Moi is de artiestennaam van het Amerikaanse multitalent Chaz Bundick. Als Toro Y Moi bracht hij vijf jaar geleden zijn eerste album uit, een plaat die hem in het kamp van de chill wavers plaatste. Dat was toen, nu maakt Toro vrij toegankelijke popmuziek, die echter wel een paar graadjes slimmer is dan het gros van het hedendaagse muziekaanbod. Toro Y Moi is een meester van de verkeerde been tactiek, net als je denkt dat je het wel weet, komt er een rare solo, een ongebruikelijk tempowisseling of een branchevreemd instrument. Empty Nesters is voor Toro’s doen een vrij conventionele compositie, dansbaar maar minder dance dan de voorgangers met als toefje op de taart een prachtige retrogitaarsolo. Het bijbehorende album, nummer vijf in evenzovele jaren volgt binnenkort. Rond de release komt Toro Y Moi ook spelen, op 1 april in de oude zaal van de Melkweg.

Optreden doet Blur nog regelmatig, maar van nieuwe muziek opnemen kwam het maar niet. Waarschijnlijk omdat Damon Albarn het veel te druk had met al zijn projecten.  De behoeft een nieuwe nummers echter werd zo sterk dat er 12 jaar na de laatste release toch weer een album komt met verse songs uit de kokers van Coxon en Albarn. Go Out is een geslaagde comeback single, een averechts nummer, best wel funky met zware gitaren en die Britser dan Britse tongval van mr Albarn. De nieuwe langspeler van Blur is tot de Magic Whip gedoopt en zal medio april verschijnen. Wat zou het leuk zijn als Blur deze zomer te zien zal zijn op een van onze festivals waar de muziek nog wel centraal staat. In het thuisland doet Blur op 20 juni eventjes Hyde Park aan.

Het is een trucje wat Public Broadcasting Service doet, historische ‘spoken word’ opnamen presenteren op een moderne beat, maar het is een sterk trucje en eentje dat nog wel even meekan. Dook PBS voor hun debuutalbum in het tweede wereldoorlog archief van BBC Radio, op hun nieuwe album staat de ruimterace tussen de VS en de USSR centraal. The Race For Space is een thema dat prima past bij de de retro-futuristische stijl van het Britse duo. In maart begint PBS aan een uitgebreide wereld tournee met in juni een aantal tussenlandingen in NL, de 9e in de Sugar Factory, de 10e in de Effenaar, de 11e in Hedon en de 18e in Vera. Maar de beste plek om Public Service Broadcasting live te zien is natuurlijk Houston, Texas waar het duo op 17 maart zal neerstrijken op weg naar SXSW in Austin.

Het Zesde Metaal, de naam klinkt als de titel van een SF film is een band uit West Vlaanderen geformeerd rond Wannes Capelle. Wannes zingt in zijn moerstaal, een voor ons noorderlingen vrij onverstaanbaar dialect. Maar in plaats van een handicap is dat juist een pré, want Capelles’ zuidelijke tongval is vloeiender en muzikaler dan het noord Nederlands en al kan je misschien niet alles letterlijk volgen, de emoties komen prima binnen. Gie, Den Otto en Ik komt van het derde album van Het Zesde Metaal, Nie Voer Kinders, dat de band opnam onder toeziend oog(oor?) van producer Jo Francken (Triggerfinger/Admiral Freebee).