Author: Flip van der Enden

Deze week verschijnt het tweede album van Palma Violets, de belangrijkste Britse vertegenwoordigers van de hedendaagse garagerock. Het is Palma Violets meteen vanaf het begin voor de wind gegaan. Hun debuutsingle, Best Of Friends werd door NME gekozen tot single van het jaar in 2012 en een jaar later haalde de band de shortlist van de Sound Of…poll van de BBC. Zo’n vliegende start lijkt ideaal, maar legt ook een enorme druk op de schouders van de band. Album nummer twee moet namelijk een groter succes worden dan het debuut, dat is de wet van de muziekindustrie. Om zo weinig mogelijk aan het toeval over te laten is Palma Violets voor de opnames van hun tweede album, Danger In The Club de studio ingedoken met John Leckie, een producer met een ongelofelijke staat van dienst. We noemen wat namen en rugnummers. John Leckie was als engineer en/of producer betrokken bij Wish You Were Here van Pink Floyd, diverse albums van Simple Minds, het eerste album van Stone Roses, The Bends van Radiohead, de eerste twee albums van Muse etc. Leckie’s betrokkenheid en het uitstekende English Tongue geven ons het donkerbruine vermoeden dat het wel snor zit met dat ‘moeilijke’ tweede album van Palma Violets.

Elvis Depressedly is een van de muzikale incarnaties van Mat Cothran uit North Carolina. Cothrans hoofdband heet Coma Cinema. Beide bandnamen verraden zowel een gevoel voor humor als een ietwat depressieve inslag. Die combinatie doet wonderen op songs als Thou Shall Not Murder, een verhaal met een moraal gevat in een nummer dat doet denken aan bands als Eels, Ariel Pink en Sparklehorse. Thou Shall Not Murder staat op het binnenkort te verschijnen langspeeldebuut van Elvis Depressedly, een plaat waar diverse EP’s met titels als Disgraceland en Save The Planet And Kill Yourself aan vooraf gingen.

Laura Marling kennen we wel, hoogbegaafd singer-songwriter, aanvoerder van de Engelse neo-folk beweging, aanstormend actrice en maakster van vijf prachtalbums. Maar wie is die Gurdjieff waar ze over zingt op haar nieuwe single? En wie is Gurdjieff’s Daughter? Gurdjieff is George Ivanovitsj Gurdjieff, een Armeens-Griekse mysticus-filosoof uit de 19e eeuw, die vooral in Rusland maar ook elders school maakte met zijn (omstreden) leer om de menselijke geest te doen ontwaken uit zijn (natuurlijke) slaapstand. Noeste arbeid, maar ook muziek waren middelen om tot verlichting te komen. De denkbeelden van Gurdjieff leven voort in de opvattingen van diverse moderne New Age stromingen. En nu die dochter. Gurdjieff had zeven kinderen bij evenzoveel vrouwen. Hij was dus niet alleen spiritueel actief. Er waren drie dochters, maar over wie van de drie Laura een liedje heeft gemaakt is niet duidelijk. In de tekst van het lied worden geen namen genoemd. Het is sowieso gissen naar de betekenis van de song, wat natuurlijk helemaal past bij een gelukszoeker annex waarheidsvorser als G.I. Gurdjieff.

The Cool Quest bewijst weer eens dat hard werken op den duur zijn vruchten afwerpt. Natuurlijk helpt het als je goed bent en een stijl beoefent waar belangstelling voor is, maar wil je winnen dan is volhouden het devies. The Cool Quest is boven komen drijven dankzij hun ijzersterke live-shows. Met een kruidige mix van be bop en hip hop en alles wat daar tussen zit hebben de Zwollenaren een publiek veroverd dat zo is uitgedijd dat men zelfs in Hilversum wakker is geworden. Hand in eigen boezem, ook wij hebben de debuut EP gemist in 2013 en waren ons maar half bewust van de release van het eerste album eind vorig jaar. Gelukkig hebben wij onze spionnen in het clubcircuit, die ons op de vingers hebben getikt. Onder het mom van het is nooit te laat, staat Shine van The Cool Quest alsnog op onze playlist met de belofte voortaan beter op te letten.

Het eerste nieuwe nummer van Editors in 2015 is stemmig en voor een band die het grote gebaar niet schuwt vrij ingetogen. Eerder deze maand liet Editors weten dat wie zocht een nieuwe track zou vinden. No Harm bleek verstopt op een verzamelalbum van het label van de band, PIAS. No Harm is dus geen officiële single en ook geen voorloper van het vijfde album. De opnamen daarvan zijn nog in volle gang en de kans dat het album nog dit jaar uitkomt is klein. Hier is dus sprake van een tussendoortje en/of zoethoudertje van het smakelijke soort. Dat zouden meer bands moeten doen.

Satellites, de comeback single van Mew blijkt geen lucky shot. Even een korte samenvatting. Mew, een van de succesvolste indiebands uit Denemarken is al een tijdje bezig, zo’n jaar of twintig. In die periode wisten ze een sterke fanbase op te bouwen op het continent, maar ook in Engeland en in de V.S. Dat ging langzaam maar zeker. Hun succesvolste album tot nu toe is hun laatste/vijfde, No More Stories uit 2009. Toen het kwartet uit Hellerup begon met de voorbereiding van album nummer 6 bleek dat de klad er in zat. De oplossing bleek te zitten in het van stal halen van de oorspronkelijke bassist van de band, die in 2006 met zwangerschapsverlof was gegaan en nooit meer was teruggekeerd. Zijn retour bracht Mew nieuwe inspiratie en zelfvertrouwen, wat zich vertaalde in een prima zesde album (- +).

Een plaat die gegarandeerd in de jaarlijstjes zal eindigen is het tweede album van Father John Misty. Misty, bij de burgerlijke stand bekend als Joshua Tillman maakt korte metten met het adagium dat een kunstenaar moet lijden om tot scheppen te komen. Misty heeft de liefde van zijn leven gevonden en daar zingt hij dus over op I Love You Honeybear. Misty’s muze heet Emma. Hij bezingt zijn nieuwe liefde en leven in vaak breed georkestreerde, songs, die getuigen van een diepgaande kennis van het oeuvre van Harry Nilsson, Brian Wilson en Randy Newman. Met die laatste deelt Misty een ironische pen. Humor en zelfspot zorgen voor het nodige zuur in de ogenschijnlijke zoete songs van de voormalige drummer van Fleet Foxes. Ook al loopt Father John Misty met zijn hoofd in de wolken, zijn beide benen houdt hij stevig op de grond.