Author: Flip van der Enden

Florence heeft twee nummers van haar nieuwe album vrijgegeven, het vrijwel geheel instrumentale titelnummer How Blue, How Big How Beautiful en de officiële nieuwe single What Kind Of Man. De eerste staat alleen Youtube de tweede is overal te koop. De roodharige zangeres wordt niet zonder reden Lungs genoemd, ze heeft een ongelofelijk volume. Nu wordt hard zingen vaak verward met goed zingen, maar Florence Welch kan het allemaal van belten tot fluisteren. Ze had met haar twee vorige albums zoveel succes dat we vreesden haar kwijt te zijn aan de mainstream. What Kind Of Man geeft niet de indruk dat Flo veel concessies heeft gedaan om van Paradiso naar Ziggo Dome te verkassen, de gitaren klinken ongepolijst, de zang van Lungs bij vlagen bezeten en een schare schelle blazers zorgen er voor dat Sky Radio deze ronde overslaat.

Indie, garage, psychedelisch, Palma Violets is het allemaal en meer. Het kwartet uit Londen debuteerde twee jaar geleden met een ongepolijste rockplaat, die de band zelfs een nominatie opleverde voor de befaamde Sound Of Poll 2013 van de BBC (Haim won). Hoe goed het album ook viel, het was via concerten dat de band het publiek opbouwde dat nu halsreikend uitkijkt naar het nieuwe album. Nog even geduld, de opvolger van 180 gaat Danger In The Club heten en pas 5 mei verschijnen. Het wachten wordt ietwat verzacht door de release van het titelnummer op single. Danger is een bijna ballad met zware gitaren, nonchalante leadzang en een refrein waarin 40 jaar Britse punk en pub traditie doorklinkt.

Altijd leuk dat er in een band, die je eigenlijk al een beetje had afgeschreven nog leven blijft te zitten. Anders gezegd de nieuwe single van K’s Choice is ouderwets goed om niet te zeggen geweldig. Private Revolution -geen cover van het gelijknamige nummer van World Party- is een up tempo gitaar zwangere rocksong met een speelduur van net twee minuten duurt. Het motto zal ‘leave them wanting for more’ geweest zijn. Dat is dus gelukt. De track staat op de langspeler The Phantom Cowboy, volgens Sara en Gert de ‘heaviest’ die ze ooit hebben gemaakt. Dat is overigens niet verwonderlijks als je weet dat de man achter de knoppen ijzervreter Alain Johannes was, producer van o.a. QOTSA en Foo Fighters.

Nieuwe muziek van Sufjan Stevens is altijd een gebeurtenis van de eerste orde. Zeker als we er vijf jaar op hebben moeten wachten. No Shade In The Shadow Of The Cross gaat vooraf aan de release van het nieuwe album van het muzikale wonder uit Detroit. Sufjan Stevens is een bijzonder kind en dat is het. Behalve muzikaal hoogbegaafd is hij ook een devoot christen, een thema dat een steeds prominentere rol in neemt in zijn werk. Ergo de titel van de nieuwe single. Zo orthodox als Stevens is in zijn religieuze beleving, zo progressief om niet te zeggen apocrief is hij als componist en muzikant. Zijn muziek is om het met een duur woord te zeggen idiosyncratisch, niemand klinkt als Sufjan Stevens behalve Sufjan Stevens en hoe hij klinkt verschilt per release. No Shade In The Shadow Of The Cross wordt gedragen door de stem van de maker, die zich zelf begeleid om akoestische gitaar en mondt uit in een groot koor van overgedubte vocalen. Het bijbehorende album is Carrie & Lowell gedoopt en wordt op 31 maart verwacht.

Prog-rock, sympho hoe je het beestje ook wil noemen, Mew maakt een moderne variant op het genre dat in de jaren zeventig zijn gouden eeuw beleefde met bands als King Crimson en Genesis. Het woord retro lijkt op zijn plaats, ware het niet dat het Deense Mew met Satellites bewijst dat het genre alles behalve oud en sleets is. Door de ambitieuze opbouw van de songs, het gebruik van vier lettergrepige woorden die eindigen op ‘ion’ maar vooral door het hoge timbre van de stem van Jona Bjerre doet Satellites sterk aan de band Yes denken van voor Owner Of A Lonely Heart. Mew draait al een tijdje mee. De band had internationaal succes met ongrijpbare muziek, die hen links van Radiohead plaatste en rechts van Sigur Ros. Het voorlaatste album van Mew is alweer zes jaar oud. Dat er na zo’n tijd toch weer nieuw werk verschijnt, mag een verrassing heten. De nieuwe plaat, + – werd geproduceerd door Michael Beinhorn, een studioveteraan die eerder met zware jongens als Soundgarden, Red Hot Chili Peppers en Korn werkte.

De derde ronde. Vier jaar geleden verscheen het eerste album van Unknown Mortal Orchestra, de band van Ruban Nielson, die zijn heimat in Nieuw Zeeland verruilde voor een appartementje in Porland, Oregon om van daar uit de wereld aan zijn voeten te krijgen. Dat lukte niet met zijn debuutalbum. Met album II kwam de band al een stuk verder, nummers als So Good At Being In Trouble en Swim And Sleep horen tot het beste wat er in de jaren 10 is uitgekomen. En nu is het begin er van het derde offensief van Unknown Mortal Orchestra. Multi Love laat niet zozeer een verandering horen van het bekende bandgeluid, maar wel verbetering en een verfijning. Het gelijknamige album volgt op 25 mei, toevallig of niet staat, die dag staat Unknown Mortal Orchestra in het Amsterdamse Bitterzoet.

Het intro van de nieuwe single van Swim Deep vertoont meer dan toevallige overeenkomsten met het begin van Burning Down The House van Talking Heads. Wat begint als ode aan de nerveuze dansrock van de band van David Byrne mondt uit in een volvette productie vol met EDM elementen, waarin je slechts met moeite de verlegen synthipopband herkent, die anderhalf jaar geleden debuteerde met liedjes als She Changes The Weather en Honey. Wat is er gebeurd met de band uit Birmingham? Nieuwe drugs, andere producer, deal met de duivel? Niets van dit al. Constant optreden heeft de band goed gedaan en duidelijk zelfvertrouwen gegeven, voeg daar flair, plezier en een neus voor wat werkt aan toe en je kent het geheim van Swim Deep. Album nummer twee van Swim Deep wordt dus geen pas op de plaats maar een flinke sprong voorwaarts.

The Menzigers kennen we als een nogal strenge band in de Amerikaanse punktraditie. Het was dan ook geen toeval dat het kwartet uit Pennsylvania het hof gemaakt werd door het Epitaph label van Bad Religion zanger Brett Gurewitz. Tot nu toe verschenen er twee langspelers van the Menzingers op Epitaph, waarvan de laatste het helaas wat minder deed dan de eerste. Helaas want er is genoeg te bleven op de plaat, zeker met de nummers die breken met of variëren op het punkthema. Zoals Where Your Heartache Exists, een solide song in de traditie van Amerikaanse blue collar/heartland rockers als Tom Petty en Bob Seeger.