Author: Flip van der Enden

Een van de hoogtepunten van ons feest in Paradiso was het optreden van Lonely The Brave. Die mening wordt overgens niet door iedereen gedeeld. Sommige mensen hebben moeite met de houding van de zanger David Jakes positioneert zich op de bühne ergens tussen de gitarist en de drummer in en komt dan nauwelijks meer van zijn plek af. Contact met het publiek is zeg maar niet zijn ding. Dat kan je als storend ervaren, maar het heeft ook wel wat. Jakes zingt in opperste concentratie en zijn collega’s zijn bewegelijk genoeg om van een optreden van Lonely The Brave toch een dynamisch evenement te maken. De ster van Lonely The Brave is het laatste jaar zo hoog gestegen dat een heruitgave van het debuutalbum van de Britten gewenst is. De De Luxe Editie van The Day’s War telt een paar extra tracks, daar is River River er een van.

De heren van Close Up kwamen we een paar jaar geleden tegen op een muzikantendag. Piepjong waren ze en vol dromen. Ze lieten ons een demo horen en al was duidelijk dat de band nog niet helemaal rijp was, het was ook helder dat er iets broeide. Vixen bewijst dat dat vertrouwen volledig op zijn plaats was. De nieuwe single van Close Up is een sterke kop-staart song met stuwende koortjes en een slijtage vast refrein. Wat de song beter dan goed genoeg maakt, is de gepassioneerde leadzang van Sam Bakker. Als Close Up een beursgenoteerd bedrijf was, zouden we je aanraden om direct aandelen te kopen.

Gevoelige jonge mannen, type ideale schoonzoon en hoog zingende meisjes met computers, type ideale vriendin: dat zijn de twee duidelijkste trends in het huidige muzieklandschap. Bands hebben het niet makkelijk zeker niet de bands die veel decibellen produceren. Op een gegeven moment zal de wind wel weer keren, maar wanneer weet niemand. Gelukkig is er wel altijd een publiek voor herriebands, misschien geen groot, maar wel een trouw publiek. Hard rockende bands hoeven dan ook niet direct voor hun toekomst te vrezen en als ze accepteren dat ze geen miljonair zullen worden, kunnen ze goed van hun muziek leven. Brand New is zo’n band die al vijftien jaar net buiten het beeld van de mainstream het hoofd boven water weet te houden. Toch kent ook de indie/emo/alt./pop/punk/post-rock band uit Long Island NY zijn ups en downs. De band is net herstellende van de meest recente dip. Het gevoel artistiek op een dood spoor te zitten bracht onrust. Een geplande tournee door Europa werd gecanceld, maar leidde gelukkig niet tot muiterij. Na een bezinningsperiode is het kwartet weer de studio ingedoken voor de opname van album numero vijf. Mene is daar een voorproefje van, hard maar niet heavy, poppy maar niet plat. Kortom een prima antidotum voor de Ed Sheerans en Grimes van deze wereld.

Yorick van Norden is een ideaal lid voor een popquizteam. Zeker als de vragen over de sixties en seventies gaan kan je hem er goed bij hebben. Yorick’s fascinatie voor de ‘renaissance’ van de popmuziek klonk ook door in zijn eigen werk. Dat leverde leuke liedjes op die hij zowel solo als met zijn band The Hype uitvoerde. Probleem was wel dat die songs vaak te eerbiedig waren, te stijlvast. Je kon goed horen waar hij de mosterd vandaan haalde, maar wie Yorick van Norden nou zelf was, bleef onduidelijk. Na het horen van zijn debuutsingle voor Excelsior Recordings weten we al een stuk meer. Eerdere uitingen blijken nu onderdeel van een zoektocht naar een eigen ei. Ook Gonna Try For The Sun is redelijk retro, verraadt een niet geroeste liefde voor klassieke popmuziek, maar van epigonisme is geen sprake meer. Met zijn filmische strijkers, spannende opbouw en repetitieve refrein lijkt Gonna Try For The Sun  nergens op en dat is dus een compliment. Kom maar door met dat album.

Beth Jeans Houghton was een redelijk succesvolle singer-songwriter uit Newcastle. Haar debuutalbum uit 2012 bleef niet onopgemerkt, haar singles deden het redelijk en bezorgden haar optredens op Glastonbury en bij Jools Holland. Al met al een prima basis voor een volgende zet. Maar Beth was niet happy. Door de pers was ze in de freak folk hoek gezet en daar voelde ze zich niet thuis. Beth vertrok naar L.A. op zoek naar haar ware ik en mensen die haar konden helpen haar draai te vinden. Ze nam een album op dat ze besloot toch maar niet uit te brengen. Ironisch genoeg zat een deel van de oplossing is het loslaten van haar eigen naam. Ze keerde terug naar Engeland waar ze zichzelf herintroduceerde als Du Blonde. Het grote verschil tussen Beth Jeans Houghton en Du Blonde is de agressie, het vuur waarmee de geblondeerde Beth haar nieuwe songs op de luisteraar afvuurt. Om elk salvo raak te laten zijn heeft ze Jim Sclavunos aangetrokken, in het dagelijks leven lid van Nick Cave’s Bad Seeds. Black Flag is vooruitgestuurd om de release van het Du Blonde album aan te kondigen. Dat zal ergens in juni worden. Tegen die tijd gaat Beth ook weer de baan op, hopelijk heeft ze als DuBlonde meer fun.

Supergroepen zijn geen veelvoorkomend, maar wel een bekend verschijnsel in de popmuziek, van Cream in de jaren zestig tot Them Crooked Vultures een paar jaar terug. Bands die fuseren, ook al is het maar tijdelijk die kennen we nog niet. De primeur komt op naam van Franz Ferdinand dat de krachten heeft gebundeld met Sparks. Voor wie de jaren zeventig niet actief heeft meegemaakt en achterloopt met zijn studie. Sparks is de band van de gebroeders Ron en Russel Mael uit Santa Monica. In de VS kreeg Sparks geen voet aan de grond. In Europa echter had het duo een tweetal hits, die nu gerekend worden tot de pareltjes van het glamrock genre. De band beleefde zijn succesvolste periode in de eerste helft van de seventies gelijk met o.a. Bowie en T.Rex. Sindsdien is Sparks in cult kringen een gewaardeerde naam. Klaarblijkelijk heeft ook Franz Ferdinand hobby in old school glam, want de band heeft dus een verbond gesloten met de Mael broeders met als hoorbaar resultaat twee tracks, waarvan we Johnny Delusional de beste vinden. FFS staat op Lowlands en 2 juli in de Melkweg!