Author: Flip van der Enden

Torres is Mackenzie Scott, een 23 jarige singer-songwriter uit Brooklyn NY, die zich op Sprinter haar nieuwe (2e) album ontpopt als powervrouw, artistiek zuster van o.a. PJ Harvey, Meg Myers en Patti Smith. Oorspronkelijk komt Mackenzie uit Nashville, maar het muziekklimaat aldaar is niet erg gunstig voor meiden die meer willen zijn dan mooi. Haar nieuwe album nam ze op in het Britse Bristol, in de studio van Adrian Utley van Portishead met de ritmesectie van PJ Harvey. Torres omschrijft haar Sprinter als ‘Space Cowboy’ muziek en noemt naast muzikale invloeden als Nirvana en Funkadelic ook schrijvers als Ray Bradbury en Joan Didion. Hopelijk komt Torres de plaat hier in levende lijve presenteren.

Eind jaren tachtig waaide er een frisse wind over het noorden van Engeland. Bands als The Charlatans, Stone Roses en Happy Mondays sloegen een brug tussen de toen opkomende house scene en de Britpop. De zo ontstane stroming werd naar de stad van herkomst Madchester genoemd. Het genre was om diverse redenen (lees drugs) geen erg lang leven beschoren, maar de invloed is tot op de dag van vandaag hoorbaar. Bijv. in de nieuwe single van Superfood een jonge band, die niet toevallig ook uit Noord Engeland komt, uit Birmingham. You Can Believe is de 5e track die we van het kwartet draaien en een nummer dus waarbij stilzitten nagenoeg onmogelijk is.

Lord Huron is Ben Schneider plus een handvol getrouwen uit de Amerikaanse staat Michigan. Ben groeide op aan de oever van Lake Huron, vandaar de naam. Hij is een reiziger, een goede eigenschap voor een muzikant. Ben heeft in Parijs gestudeerd, in New York gewerkt en resideert sinds 2005 in L.A. waar hij steeds harder aan de weg timmert. Lord Huron is geen nieuwe naam voor Pinguin-luisteraars. The Night We Met is de 5e track die we van hem/hen draaien. De stijl is in de loop der jaren niet veranderd, wel verbeterd. Ook The Night We Met is een breed opgezette, semi akoestische ballad. Aan opnamen en productie zijn echter hoorbaar meer tijd (en geld?) besteed. Hopelijk helpt dat de Lord om nieuwe zieltjes te winnen. Op youtube staat een link naar een gratis download.

Will is de broer van Win Butler en actief lid van Arcade Fire. Nou is beiden een aanbeveling, maar niet genoeg om een soloalbum te rechtvaardigen.Gelukkig blijkt talent redelijk rechtvaardig verdeeld bij de Butlers en bewijst Will met Anna dat hij op eigen benen kan staan. Anna is een new waverige rocktrack met een elektronische bodem en een finish van blazers. De track zal later dit jaar terechtkomen op Will’s langspeeldebuut als solist, Policy. Op 13 april staat hij in de Melkweg.

Net als zijn buddy Ty Segall heeft Mikal Cronin zijn lo-fi periode afgesloten en maakt hij nu songs die zowel compositorisch, wat uitvoering betreft en productiematig van een hoog niveau zijn. Dat laatste is belangrijk, want laat horen hoe goed Mikal werkelijk is. Cronin is een ex punk uit California, lid van de muzikale sekte waartoe ook voornoemde Segall en The Ooh Sees behoren. Made My Mind Up is van het in april te verschijnen derde soloalbum van de 29 jarige artiest, die nog lang niet lijkt uitgerockt.

Dat Villagers niet wereldberoemd is, is de schuld van Conor O’Brien. Deze Ier vindt het belangrijker om mooie muziek te maken, dan zijn pensioen veilig te stellen. Maar als hij zou willen zou Conor net zo succesvol kunnen zijn als Marcus Mumford. Beiden komen uit de folk, maar waar Marcus gaat voor het kampvuur gevoel, graaft Conor in zijn ziel. Dat levert muziek op die door het grote publiek als uneasy listening wordt ervaren, maar door zijn fans als een geschenk uit de hemel. Villagers, O’Brien met vier getrouwe begeleiders debuteerden in 2010 met het album Becoming A Jackhals. Toen was al duidelijk dat we hier met een uniek talent van doen hadden. O’Brien schrijft inventieve songs, die vaak net zo avantgardistisch zijn als conventioneel. Ook Courage, dat begint als een traditionele ballade heeft venijn in de staart. In april volgt album nummer tres van Villagers, dan staat Conor ook op Motel Mozaique!

Ariel Pink is een beetje raar, wat een goede eigenschap is voor een artiest. Zijn echte naam is overigens Ariel Marcus Rosenberg. Ari komt uit L.A. Zijn levensmissie lijkt te zijn het recreëren van naïeve psychedelische pop uit de jaren zestig en zeventig. Onder kenners wordt de stijl waardoor Pink sterk beïnvloed is sunshine pop genoemd of baroque pop, omdat de muziek veel tierelantijnen bevat in de vorm van violen en klavecimbels. Een minder talent dan Pink zou al snel verzanden in pastiches, half geslaagde imitaties van het werk van o.a. The Beach Boys, Harpers Bizarre en The Association. Maar zoals gezegd is Ariel Pink prettig gestoord, waardoor zijn muziek een eigen karakter krijgt. Dayzed Inn Daydream is de 17e en laatste tracks op Pinks 3e studioalbum. Op 13 maart staat hij in de Sugar Factory in Amsterdam.

We hebben wel even getwijfeld of een zangeres die klinkt als de liefdesbaby van Al Green en Dolly Parton wel past in ons muziekmenu. Het antwoord is dus ja en wel hierom. We zagen Natalie Pras onlangs in de kleine zaal van Paradiso en waren van begin tot eind geboeid. En er waren bijna geen oude mannen met paardenstaarten. Daarnaast is Natalie een protegee van Matthew E. White, die mede verantwoordelijk is voor de productie en de prachtige viool en blazersarrangementen op haar debuutalbum. Met haar album, dat nu al bestempeld wordt als een van de beste echtscheidingsplaten in de pophistorie zal miss Prass niet iedereen aanspreken, maar wiens ondermaanse bestaan ook de nodige horten en stoten kent, kan zijn/haar hart ophalen/uitstorten bij Natalie Prass uit Nashville.

Blues uit de delta van de Amstel. My Baby is er wederom in geslaagd een toch wel gesleten genre als blues een actuele impuls geven. Het trio brengt grote delen van het jaar down under door waar ze naar verhouding enorm populair zijn. Al die optredens voor rockende Aussies en dansende Kiwi’s heeft de band nog dikker en beter gemaakt. Uprising is de eerste track van het tweede album van My Baby. Tussen de buitenlandse tours en de eigen album opnames door is My Baby ook nog in de weer geweest met Hennie Vrienten. De eminence grise van de vaderlandse rockwereld wilde perse Cato van Dyck (het knappe zusje van Sophie Winterson), Joost van Dyck en Daniel Johnston hebben als backingband op zijn eerste album in ruim 20 jaar. Op 12 maart wordt Shamanaid, de opvolger van My Baby Loves Voodoo feestelijk gelanceerd met een show in de Melkweg, daarna volgt een korte tour door Nederland. In april reist My Baby door Engeland met Seasick Steve. Nog geen video.

Onze favoriete band uit Wijhe (O) heeft een nieuwe single die nogal afwijkt van het weldadige rock ‘n’ roll geweld van de eerste twee. Running is anders dan de titel suggereert een langzaam nummer, een ballad dus met gepaste gitaarbegeleiding. Voor de rock ‘n’ roll animals onder u zal het even wennen zijn, maar met Running bewijst Paceshifters meerdere pijlen op de muzikale boog te hebben.