Author: Flip van der Enden

Uit Utrecht komt tot ons Riverdistrict, een band die prima voor de dag komt met I Guess You Love The Underground. De jongens leerden we al kennen op de Muzikantendag On Tour met een opvallende EP op zak. Gelukkig is daar eindelijk een nieuwe single en die maakt indruk! De sound van de Utrechtenaren plaatsen wij ergens tussen Tame Impala, Moss en Vampire Weekend. Opvallend is dat alle vier de leden brildragend zijn, wat Riverdistrict een “studentikoos” imago geeft. Dat wordt versterkt door de cricketkleding die de bandleden dragen in de overigens geslaagde clip van I Guess. In september komt het album uit, dit uitstekende nummer smaakt al naar meer!

The Maccabees zijn terug en hebben een prima single uit om dat te bewijzen. Marks To Prove It is het eerste nieuwe nummer van de band in ruim 3 jaar. Het schijnt een moeizaam proces te zijn geweest de opname van het vierde album, want de plaat had eigenlijk al begin vorig jaar uit moeten komen. De reden voor het uitstel is niet bekend, maar nu er een nieuwe single is mogen we er van uitgaan dat van uitstel geen afstel gekomen is. En dat is goed nieuws. Al zijn er nu veel meer Britse gitaarbands dan in 2012 toen The Maccabees hun grootste claim to fame tot dusver haalden met de singles Pelican, Feel To Follow en het Given To The Wild album. Er kunnen er nog wel wat bij. Een relasedatum vor het nieuwe album is er nog niet. Wij gokken ergens in mei, want dan begint de Engelse tournee van The Maccabees. In augustus doen ze een aantal festivals, waaronder Sziget.

Circa Waves is een van de leukste no nonsense Brits rockbands van dit moment. Na een handvol zeer draaibare singles is nu ook een eerste album uit met daarop de Pinguin-hits Fossils, Get Away, So Long en Young Chasers, dat dienst doet als titeltrack. Er zijn niet veel debuutalbums met vier hits. Maak dat maar vijf, want ook T Shirt Weather slaat weer goed aan. Thuis in de UK staat Circa Waves al in de middel grote zalen. Hier begint men vrij bescheiden met een show in de Utrechtse Ekko de 23ste van deze maand. Gaat dat zien, waarschijnlijk is het de laatste keer dat je de band van zo dichtbij kan meemaken.

Critici komen sterren te kort om hun lezers te laten weten hoe goed het nieuwe album van Sufjan Stevens wel niet is. Algemene ophemelingen veroorzaken bij ons vaak enige scepsis, maar het moet gezegd, Stevens’ Carrie & Lowell album is van een zeldzame schoonheid. Hij maakte de plaat als deel van het verwerkingsproces van de dood van zijn moeder, een vrouw met wie hij op zijn zachtst gezegd een moeizame verhouding had. Het 7e album van Sufjan Stevens is intiem en introvert, een ego document zouden ze zeggen in de literatuur. Het zijn overigens niet alleen de critici die het jongste geesteskind van Stevens weten te waarderen, de Youtube views van de clips lopen in de honderduizenden en het album zal zeker opduiken in de charts. Sufjan Stevens heeft een gevoelige snaar geraakt.

Een meeting van twee laten we maar zeggen ‘ongewone’ talenten. Aan de ene kant hebben we Stephanie ‘Soko’ Sokolinski, een Française die wereldfaam verwierf met het wraakzuchtige I’ll Kill Her. Aan de andere kant staat Ariel ‘Pink’ Rosenberg, een Amerikaanse pop-experimentalist uit het Animal Collective kamp. Dame en heer hebben hun talenten gebundeld voor Lovetrap, een prettig gestoord liefdeslied, dat deel uitmaakt van Soko’s meest recente songcyclus, My Brains Dictate My Reality. Mocht je de single vreemd vinden, de bijbehorende clip is gewoon raar. Heerlijk.

Als Advantage Points van Chilly Gonzales rock ‘n’ roll is kunnen pinguïns vliegen. Niet dus, maar het is wel een spectaculair mooi nummer van een man die wel degelijk zijn roots in rock heeft. Chilly Gonzales komt uit Canada. Daar staat hij te boek als topproducer. Hij produceert net zo makkelijk pop als dance als rap en zelfs klassiek. Zijn bekendste client is Feist. Zijn grootste wapenfeit tot nu toe de track Never Stop, die werd gebruikt door Apple om iPads aan de man te brengen. Gonzales heeft ook een bijdrage geleverd aan het laatste Daft Punk album en is te horen op de nieuwe plaat van Drake. Onder eigen naam heeft hij muziek geschreven en uitgevoerd voor solo piano. Het wereld record ‘langste piano recital’ staat op zijn naam, Gonzales speelde 27 uur, 3 minuten en 44 seconden zonder onderbreking. Zijn nieuwe album, Chambers is nog een verdere stap richting klassiek. De componist nam het album op met een strijkkwartet. En een drummer, dat dan weer wel. Advantage Points is op single uit en muzikaal gezien de vreemdste eend die we ooit in de pinguinvijver hebben losgelaten. Maar ook een prachtig, sfeervol nummer dat ieders aandacht verdiend. En als wij het niet draaien, wie dan dan wel?

Er zijn de laatste tijd wel heel veel gevoelige zangers, jonge mannen die met lichte begeleiding, niet zelden met kopstem muzikaal verslag doen van hun laastst gelopen blauwtje. Gelukkig is er compensatie in de vorm van rauwe rockers als King Tuff. Mocht King Tuff liefdeverdriet hebben dan zet hij een fles whiskey aan zijn mond, de boel op stelten en maakt daar een liedje over. Verstandig is niet het misschien niet, maar het lucht wel op. Madness gaat dus niet over de geestelijke gesteldheid van Kyle “King Tuff’ Thomas, maar over de gekte die uitbreekt tijdens zijn optredens. Check de clip. Wie haalt die mafkees naar NL voor een festival, als tegenwicht voor ….you know who.

Niks nieuws onder de zon bij Ceremony. Überhaupt weinig zon. Wie zijn muziek liever niet al te duister en serieus heeft, kan beter doorlopen. Fans van klassieke Britse (post)punk en new wave doen er verstandig aan om even stil te staan bij Ceremony. De band komt uit zonnig Californië, maar als je ze hoort zou je zweren dat hun standplaats het sombere Manchester is of het winderige Birmingham. Gang of Four, Wire en Joy Division, dat zijn de bands waar naar Ceremony zijn sound heeft gemodelleerd. De band maakt dus geen muziek voor de miljoenen, maar fijnproevers kunnen hun lol op. The Seperation komt van het nieuwe album van Ceremony, The L-Shaped Man dat half mei zal verschijnen op Matador.

Hoe een corpulente chef kok een van de heetste rappers werd. Arian Arslani was een succesvolle chef in New York, die op een dag besloot van zijn hobby zijn beroep te maken. Die hobby was dus rappen. De verandering van stiel vond een kleine vijf jaar geleden plaats. Arian herdoopte zich tot Action Bronson. Onder die naam bracht hij een aantal mixtapes uit die opvielen in de hip hop scene. Een platendeal werd zijn deel en nu met Mr Wonderful, een uitstekend nieuw album in de etalage voegt Action Bronson zich bij de grote jongens. Baby Blue, een productie van Mark Ronson met een gastrol van Chance The Rapper is de tweede track die we van Bronson’s nieuwe album draaien. Eerder pikten we Easy Rider op, misschien wel de enig hip hop track met een gitaarsolo. De half Joodse, half Albanese maar heel erg Amerikaanse rapper is relatief easy on the hoes en bitches. Dat maakt hem ook interessant voor muziekfans die niet direct van de straat zijn. Comme nous.

Wat weten we van de Japanse popscene? Niet veel toch? Je zou gehoord kunnen hebben van J-pop, een vederlicht genre dat wordt gedomineerd door Lolita’s met helium stemmetjes. Baby Metal is hier niet geheel onbekend. Drie minderjarige manga meisjes die hard rocken vallen wel op, maar meer dan een novelty act is het niet. De prog-rock band Bo Ningen heeft enige aanhang in Europa, maar daar houdt het wel mee op. Dat is jammer want er wordt best bijzondere muziek gemaakt in het land van de rijzende zon, muziek die ook voor westerse oren geschikt is. Enter The Fin. (met .). The Fin. maakt dromerige popmuziek met gelijke delen melodie en vernuft. De voertaal is Engels wat niet wil zeggen dat de teksten verstaanbaar zijn. Ons Japans is wat roestig dus veel meer vertellen dan dat de vier muzikanten nog vrij jong lijken, dat ze uit de stad Kobe-Shi komen en dat Night Time op hun tweede album staat, kunnen we niet. Hoeft ook niet, de muziek zegt genoeg.