Author: Flip van der Enden

Het is even wennen, de nieuwe single van Darlia, want flink anders dan de recht toe recht aan rock die we van de jonge Britten gewend zijn. Alleen al het feit dat de band durft af te wijken van hun formule verdient waardering. Gelukkig is I’ve Never been To Ohio niet alleen anders maar ook goed. De track is een voorproefje van een nieuwe EP of misschien moeten we zeggen mini-album, want er staan 8 nummers op Petals, die voor eind februari op de releaselijst staat. Candyman is present op de EP net als een nieuwe versie van Queen Of Hearts, maar ex IJsbreker Stars Are Aligned is (helaas) missing in action. Optreden doet Darlia vooralsnog alleen in Engeland.

Een nieuwe band uit het Haagse met een bekende naam in de gelederen, Janneke Nijhuijs, die we natuurlijk kennen als bassiste van The Deaf. Janneke blijkt breed, want de muziek van The Indien is totaal anders dan het punky gitaargeweld van de band van Spike en Janneke. Namen die worden genoemd om de muziek van The Indien te omschrijven zijn o.a. Fleetwood Mac en Jefferson Airplane. Wij zeggen ja en nee, dankzij de prachtstem van Rianne Walter moet je al snel denken aan grote voorgangsters uit de pophistorie, maar The Indien is zeker geen retro-band. De Haagse girls en boys schrijven sterke songs met gitaar en orgel als basis waarop Rianne kan schitteren. Dat de indie-soul-rock van The Indien ook live handen en voeten heeft, konden we vorige week zien toen de band hun minuutje bij DWDD nuttig besteedde. Het heeft er alle schijn van dat Den Haag en dus ook de rest van NL er een blijvertje bij heeft.

La Corneille is een smart pop/indie folk trio uit Utrecht. De bandnaam is voor de verandering eens makkelijk te verklaren, de zanger/gitarist heet Guy Corneille, zijn secondanten zijn Daan Crone en Hans Vermunt. Voor ons mag La Corneille misschien een nieuwe naam zijn, de heren zijn zich al een tijdje aan het warmdraaien. La Corneille heeft diverse band competities gewonnen, op Le Guess Who? gestaan, het voorprogramma verzorgd van Angus Stone en getoerd door Noorwegen en Duitsland. Er is dus een reden dat Waster klinkt als een volwassen statement van een band die het klappen van de zweep kent. Op 19 maart volgt het debuutalbum, I Am A Bird met daarop, naar wij aannemen nog veel meer vernuftige en doortimmerde variaties op het thema indie-pop.

Drie jongens op de middelbare school, Conor (zang), Joe (gitaar) en Dave (drums) ontdekken dat ze alle drie van Led Zeppelin en Ray Charles en van Foo Fighters en Arcade Fire houden. Ze beginnen een bandje. In hun examenjaar voegt zich een tweede gitarist bij de band, Dom die al vanaf zijn zesde gitaar speelt.De combi van de geschoolde gitarist Dom en het autodidactische talent van Joe blijkt bijzonder goed te werken. Het kwartet uit Essex maakt de middelbare school af, maar van studeren komt het niet meer. Onderweg vinden er nog wel wat personeelswisselingen plaats, drummer Dave wordt drummer Price en bassist Phil wordt gerecruteerd, maar in 2014 is Nothing But Thieves klaar voor ‘de grote stap voorwaarts’. De eerste release is een live opgenomen single waarin duidelijk de invloed van Jeff Buckley doorklinkt. Jeff’s geest waart ook rond op de debuut EP, maar al een stuk minder prominent. Eind 2014 verschijnt er een nieuwe single, Wake Up Call, die ons kwaliteitsmerk IJsbreker krijgt opgeplakt. En nu is er dus een weer een nieuw nummer, Ban All The Music, die rockt als de neten en Nothing But Thieves zeker zal doen opstoten in de vaart der indie bands.

Het Amerikaanse Districts is een duidelijke pinguinfavoriet. Peaches is de vierde track die we van het kwartet uit Pennsylvania draaien en misschien wel de beste, hoewel. Funeral Beds en Rocking Chair zijn ook niet mis. The Districts is eigenlijk een band, die op de bühne het best uit de verf komt. Rob Grote is zo’n zanger-gitarist die helemaal in zijn muziek kan opgaan. Als de sterren goed staan en het publiek leeft mee, dan is een Districts-concert een onvergetelijke gebeurtenis. Het is vrijwel onmogelijk om de dan vrijgekomen energie te vangen in de studio. But they’re getting there. Peaches staat op het binnenkort te verschijnen tweede album van The Districts, A Flourish and a Spoil.

Als je naar de huidige stand van zaken kijkt in de popwereld zie je opvallend veel mannelijke solisten, heren van de gevoelige snaar, van Ed Sheeran tot Sam Smith en van George Ezra tot James Bay. Hun succes verbloemt een beetje dat de duidelijkste trend van de laatste jaren de opkomst is van de vrouwen. Of het nu rapsters zijn, rocksters of singer-songwriters: Girls are coming. Een groot deel van het vrouwelijke offensief bestaat uit zanggroepen, niet zelden gevormd door zussen en veelal met een fol achtergrond. Zoals The Staves, drie zingende zusjes uit Watford in Engeland. Emily, Jessica en Camilla Steveley-Taylor gooiden hoge ogen met hun door vader en zoon Glyn (Rolling Stones/Beatles/Eagles) en Ethan Johns (Ryan Adams/Kings Of Leon/ Ray Lamontagne) geproduceerde debuutalbum. Aan Justin Vernon (Bon Iver/Volcano Choir) de schone taak om van album 2 een nog groter succes te maken dan van het debuut. Afgaande op Black & White gaat dat zeker lukken.

We hebben best lang getwijfeld of Ibeyi wel in de pinguinbijt past, want vrijwel geheel gitaarloos, nogal artistiek en exotisch. Ibeyi zijn twee zingende zusjes, een tweeling zelfs uit Frankrijk. De wortels van Lisa- Kaindé en Naomi Diaz liggen in Cuba. Of Nigeria als je nog dieper wil graven. Vorige singles van de dames waren stemmig en prachtig, maar een beetje te arty voor onze doeleinden. Maar Ghost past wel in het plaatje. De track begint als een piano ballad en eindigt op zijn Cubaans.Leuk detail, Lisa- Kaindé en Naomi zijn dochters van Anga Diaz, beroemd percussionist en bij leven lid van de befaamde Buena Vista Social Club.

Met zijn vorige album won Dan Mangan een JUNO award voor ‘best newcomer’. De JUNO is de Canadese Grammy, dus best wel een eer. En een beetje laat was het ook, want Dan’s award winning album was al zijn derde. Hoe dan ook in Canada is hij dus niet onbemind. Elders in de wereld is Dan niet geheel onbekend, dankzij uitgebreide tournees met acts als Mumford, Warpaint en The Decemberists. Maar er is nog veel te winnen. Zou zo maar kunnen dat dat gaat gebeuren met het nieuwe album, Club Meds dat Dan opnam met de band Blacksmith, die net als hij woonachtig is in Vancouver.

Je hebt lyric video’s en je hebt interactive video’s, clips waarvan je het verloop als kijker kunt beïnvloeden. Het Britse Peace heeft de twee gecombineerd tot een video van ruim 12 minuten. Het resultaat is een soort karaoke clip met alternatieve teksten voor de song I Am A Girl. Wie zich geroepen voelt kan zich uitleven en oneindig variëren, wij nemen genoegen met de versie die als single is verschenen en te vinden zal zijn op het nieuwe, derde album van de band uit Birmingham.
I Am A Girl doet denken aan de stroming die rond 1990 over Noord Engeland spoelde en die naar de plaats van geboorte Madchester genoemd werd, dwz dansbare rock zoals populair gemaakt door bands als Happy Monday en Stone Roses. Met I Am A Girl kan je dus niet alleen meezingen, maar je kunt er ook nog op dansen. Wat wil een mens nog meer.