Author: Flip van der Enden

Jack Garratt

Jack Garratt gaat beroemd worden, is het niet met Worry dan wel met een ander nummer. Jack is niet alleen een hoogbegaafde muzikant maar ook een die bijna absurd veelzijdig is. Worry is een klassieke popsong in stijl en sfeer niet heel erg ver verwijderd van de George Ezra’s en Hoziers van deze wereld. Op één ding na, de prettig ronkende synthesizer. Die duidt op invloeden uit de dance. En dat klopt. Er is een nieuwere track dan Worry uit, The Love You’re Given en die zit qua stijl en sfeer weer dichter bij James Blake. Getalenteerd en veelzijdig dus deze 22 jarige ingezetene van Londen. De roodbaardige Jack schijnt live ook bijzonder te zijn. Hij treedt op in zijn uppie bedient keyboards en sample-machines maar is ook niet vies van een vette gitaarsolo. Kortom: Jack Garrett: onthouden die naam.

Django Django

Bijna exact twee jaar na de release hun daverende debuut verschijnt er een nieuw levensteken van Django Django. We leerden de vier Schotten kennen als makers van opgewonden en opwindende synthipop. Wat is er veranderd in de twee jaar tussen Hail Bop en de nieuwe single First Light? O.a. dat de Django’s werelberoemd zijn geworden en dat hun eerste album een mondiale million seller is gebleken. En dat kan je horen. First Light is duidelijk opgenomen in een betere studio met meer tijd en geld. Daarnaast hoor je dat de band aan zelfvertrouwen heeft gewonnen. Veel acts raken van slag als hun debuutalbum een mega succes is. ‘Hoe houden we dat succes vast?’ Django Django lijkt zich geen zorgen te maken. En ook niet te hoeven maken. Hun succesformule is nog lang niet uitgewerkt. De combi van percussie, vintage synthesizers en meerstemmige zang werkt op First Light beter dan ooit. Het is een zonnige mid-tempo track, die klinkt als mix van Kraftwerk en The Beach Boys. Met zelf iets Gregoriaans. Bijzonder dus en het bewijs dat Django Django een lang leven beschoren is.

Stationschef

Als paddo’s schieten ze uit de grond, de psychedelische rockbands. Van het verre Australië tot en met het nabije oosten van Nederland overal ter wereld wordt weer gerockt alsof het 1969 is. Nederland weet zich sterk vertegenwoordigd met de band Pauw uit Haaksbergen. Het inmiddels tot kwartet uitgegroeide trio was de meest geboekte band van de afgelopen Popronde, de eerste Pauw single -ex IJsbreker Shambhala- is de beste Nederlandse indie-hit van de laatste tijd en uiteraard heeft Pauw een prominente plek op Noorderslag (een week later gevolgd door het officiële release-feest in Metropool/Hengelo van de vinyl versie van de debuut EP). Kortom de mannen hebben het druk druk druk en gaan het nog veel drukker krijgen. Onze Bazz stak met zijn buzz de IJssel over om met zanger/gitarist Brian Pots de huidige stand van zaken door te nemen en een blik te werpen op de toekomst.
Wil je Pauw leren kennen voordat ze echt beroemd worden? Luister dan zaterdagavond tussen 7 en 9 (of donderdag tussen 10 en 12) naar Bazz op de Buzz.

De 25 van Brian Pots van PAUW (en The Mysterons!)

1. Small Faces – Ogden’s nut gone flake
2. Pink Floyd – Remember a Day
3. The Rolling Stones – 2000 lightyears from home
4. The Byrds – Draft Morning
5. David Bowie – Space Oddity
6. The Beatles – Tomorrow Never Knows
7. Strawberry Alarm Clock – Curse Of The Witches
8. Velvet Underground – Venus in Furs
9. The Yardbirds – Heart full of soul (sitar version)
10. Beach Boys – God Only Knows
11. Love – The Red Telephone
12. Bee Gees – Red Chair, Fade Away
13. The Kinks – Sunny Afternoon
14. Moody Blues – Ride My See Saw
15. Hawkwind – Opa Loka
16. The Lemon Pipers – Jelly Jungle
17. The Zombies – Beechwood Park
18. Billy nicholls – It Brings me down
19. Tommy James & The Shondells – I’m a Tangerine
20. Crosby Stills & Nash – Guinevere
21. The Doors – Waiting for the Sun
22. Donovan – Sunshine Superman
23. T-rex – Tenement Lady
24. King Crimson – In the court of the crimson king
25. Neu – Für Immer

Satellite Stories

Uit Finland komt deze vrolijk stemmende indieband, die aan de vooravond staat van de release van hun derde album. Satellite Stories maakte naam buiten het land van de duizend meeren (en miljarden muggen) met nummers als Campfire en Kids Aren’t Safe In The Metro. En met uitstekende shows o.a in 2013 op Lowlands. Al met al liggen de kaarten zo gunstig voor de Finnen dat alles op alles wordt gezet om van het nieuwe album, Vagabond een internationaal succes te maken. Zo is de nieuwe plaat geproduceerd door Barny Barnicott, wiens naam je ook tegenkomt in de kleine lettertjes op albumhoezen van o.a. Arctic Monkeys, Editors en Temper Trap. Afgaande op Heartbeat, de eerste single van het Vagabond album zijn de kosten en de moeite goed besteed.

Iain Woods

Wie ons een beetje volgt weet dat we een zwak hebben voor rare rock, pop die buiten de oevers treedt, muzikanten die een beetje gek zijn. Mogen we je voorstellen aan Iain Woods? Woods is een geblondeerde Brit met een artistiek achtergrond. Hij woont nu in Londen, maar volgde eerder de kunstacademie in Bristol, zijn specialisme is conceptuele kunst uit de jaren zestig. Zijn debuut EP Stanislavsky leverde hem een BBC4 New Music Award op. Op die EP staan net als op zijn debuutalbum Psychologist relatief normale rocksongs, beetje funky, beetje glam. Maar in vrijwel alle nummers heeft Iain de radio aanstaan. Letterlijk. Tussen de drumbreaks, leadvocals en gitaarsolo’s hoor je steeds stemmen. Daarnaast krijg je regelmatig de indruk dat er twee songs door elkaar lopen. Psychologist is dus een bijzonder boeiend maar ook een wat unheimisch album. Lang niet voor iedereen dus dit werk van deze geluidskunstenaar, maar de few zal er zeer happy mee zijn.

Orange Skyline

Het is niet makkelijk om op te vallen in de Popronde, het aanbod is groot en de concurrentie moordend. Toch is het Orange Skyline gelukt om zich positief te onderscheiden. Dat doen ze met sterke songs en energieke shows. Lekker beesten op de bühne is belangrijk, maar tegelijkertijd niet meer dan het halve werk. Gelukkig blijken de Groningers zich ook de studio staande te kunnen houden. Eigenlijk wisten we dat al, we hebben de vorige single Rapture niet voor niets virtueel grijs gedraaid. I Don’t Mind is net weer even wat strakker, speelser en slimmer dan de voorganger. Er is dus nog progressie ook. Echt een talentvolle band dat Orange Skyline. Serious.

Mister and Mississippi

Op de eerste single van het tweede album van Mister & Mississippi neemt de band geen onnodige risico’s. Je herkent ze meteen. Toch is Meet Me At The Lighthouse niet meer van het zelfde en zeker niet minder. Het nummer is spannend, mooi opgenomen, goed gespeeld en avontuurlijk in zijn donkere sfeer en hypnotiserende opbouw. Hoewel niet helemaal gespeend van hitpotentie lijkt Meet Me At The Lighthouse bedoeld als intentieverklaring van een band die voor alles de mooist mogelijke muziek wil maken.

The Decemberists

The Decemberists zijn bezig aan een comeback. De Americana veteranen brengen sinds 2002 zo’n beetje elk jaar een album uit. Alleen op de nieuwe, What A Terrible World, What A Beautiful World hebben we maar liefst vier jaar moeten wachten. Er zijn een aantal redenen voor die vertraging. Het laatste album van de band, The King is Dead is hun succesvolste tot nu toe. Dat is mooi en prachtig, maar brengt ook druk met zich mee. Daarom wilde zanger Colin Malloy even een tijdje wat anders gaan doen. Hij trok zich terug op zijn farm in Oregon, waar hij tussen het voederen der dieren door een zeer succesvol kinderboek schreef. Daarnaast werd er bij bandlid van het eerste uur Jenny Conlee borstkanker geconstateerd. Ze is gelukkig weer aan de beterende hand. Voor je het weet ben je dan vier jaar verder. Maar de fans zijn de band dus nog niet vergeten. Het lijkt er zelfs op dat The Decemberists met prima nieuwe singles als Make You Better en The Wrong Year nieuwe zieltjes aan het winnen is. Reken er dus op dat het aardig druk gaat worden op 23 feb. in de Paradiso als de band daar neerstrijkt.

Rop Zoutberg

Rop Zoutberg simpelweg journalist noemen is hem te kort doen. We kennen hem weliswaar van zijn reportages voor Radio 1 en als Italië correspondent van het NOS Journaal, maar wist je dat Rop ook fotograaf is, met een Zilveren Camera op de schouw? Wist je dat hij een standaard werk geschreven heeft over de geschiedenis van het Argentijnse voetbal? Of dat hij een uiterst leesbaar boek heeft geschreven over zijn tijd als NOS correspondent in Spanje?
Zo iemand noem je van alle markten thuis. En er is meer. Rop is ook nog eens connaisseur op het gebied van popmuziek uit binnen en buitenland, uit heden en verleden.
Kortom als er iemand uit Stationschef hout is gesneden dan is het wel Rop Zoutberg.

Luister naar Rop Zoutberg bij Bazz op de buzz zaterdag om 19.00 of donderdag om 22.00 uur.

De 25 van Rop Zoutberg

1. Japan – Visions of China
2. Spinvis – Smalfilm
3. Sweet Life Society – My sound
4. Nacha Pop – Lucha de gigantes
5. Jimmy Page & Robert Plant – Since I’ve been loving you
6. Tom Waits – Time
7. Rufus Wainwright – The art teacher
8. Pearl Jam – Rearviewmirror
9. Nick Cave and the Bad Seeds – The mercy seat
10. Radiohead – Paranoid android
11. De Jeugd van Tegenwoordig – Watskeburt?!
12. Gruppo Sportivo – Beep beep love
13. Beck – Where It’s At
14. Negrocan – Cada vez que te veo
15. Red Hot Chili Peppers – Californication
16. Kate Bush – Running up that hill
17. Manu Chao – Desaparecido
18. The Cure – A forest
19. Ennio Morricone – The good, the bad and the ugly
20. Jimi Hendrix – Crosstown traffic
21. Daft Punk – Giorgio by Moroder
22. Gotan Project – Queremos Paz
23. Queens of the Stone Age – No one knows
24. Band of Horses – The funeral
25. Van Halen – Ain’t talking ’bout love