Author: Flip van der Enden

Makonnen komt uit de hip hop scene van Atlanta, maar dat is dus niet te horen, Niet dat hij uit Atlanta komt en ook niet dat hij van de hip hop is. Too Much doet eerder denken aan old wave Britse synthi-pop acts als Human League en Heaven 17. Andere tracks op de I Love Makkonen EP hebben wel een hip hop feel, maar zijn nog steeds mijlenver verwijderd van de ge-autotunede, vrouwvijandige creditcard hip hop, die momenteel grote delen van de ether vervuilt. Het zou zo maar kunnen dat I Love Makonnen overloopt naar het kamp van de ‘vijand’ en dat er songs gaan komen met gast-raps van Nicky Minaj en/of features van Jesse J, maar voor het zelfde geld hebben we hier de nieuwe Child Of Lov of nog beter eindelijk een opvolger van Outkast, die andere ongewone rappers uit Atlanta.

Lang geleden (de vroege middeleeuwen) en hier ver vandaan (het hoge noorden van Zweden) was er eens een dorpje dat werd aangevallen door kruisridders in een poging de heidense inwoners te kerstenen. Een deel van de bevolking wist te ontsnappen. Als wraak spraken ze een vloek uit over hun oude dorp. Het christendom heeft er daarom nooit vaste voet aan de grond gekregen. Tot op de dag vandaag doet men aan er aan heidense praktijken. Uit dat dorpje komt de band Goat. Zeggen ze. Goat, het zal niet verbazen is een cultband van de hoogste orde. Geen popjournalist die het waagt zich negatief uit te laten over de band. Dat kan komen omdat ze bang zijn voor een banvloek, maar ook omdat ze oprecht vinden dat Goat mooie muziek maakt. Dat vinden wij namelijk ook. Rare muziek, zo sixties als de neten, Dr John meet Pink Floyd met George Harrison op sitar, maar boeiend is het beslist om niet te zeggen hypnotisch. Er is dus weinig bekend van Goat, de bandleden hullen zich in zwijgen en vermommingen. Wel weten we dat Hide From The Sun afkomstig is van Commune het derde album van de sjamanisten en dat dat album uit is op Sub Pop.

‘Puntje puntje puntje uit Limburg’ maken energieke orgelrock geïnspireerd door de platenkast van hun ouders’. Nee het is niet DeWolff die zo hun bio begint, maar No Man’s Valley een band die met DeWolff behalve de provincie van herkomst ook een voorliefde deelt voor ronkende rock met brede toetsenpartijen en gevleugelde gitaarsolo’s in een stijl die zijn oorspong vindt in de late jaren zestig bij bands als The Doors en Deep Purple. The Wolves Are Coming (met een grappige op Roodkapje geënte clip) is een rocksong met een refrein dat bijna dwingt tot meezingen. Het intro lijkt ‘geleend’ van Iggy Pop’s Passenger, maar dat moet je zien als eerbetoon en niet als gebrek aan eigen ideeën. Zoals veel singles is The Wolves Are Coming niet helemaal representatief voor wat de band nastreeft. Wil je de echte No Man’s Valley leren kennen luister dan ook eens naar de ‘b-kant Love Or Axe Murder, een broeierig nummer waarin niet het orgel maar de gitaar de dienst uitmaakt.

Thuis in Australië is Orphan Orphans een supergroep. De bandleden hebben voordat ze zich onder de nieuwe vlag verzamelden allemaal in bands gespeeld die ‘down under’ een zekere mate van faam genoten. Maar hier niet dus namen zullen we je besparen. Voor ons is Lighten Up Your Day de eerste kennismaking met de helden van de scene van groot Brisbane. En hoe klinken ze? Hey Man, als Iggy Pop die Lou Reed doet. Ook de andere songs op de debuut EP zijn rocksongs met een boogie beat en een flinke dosis glam. Het is allemaal nog heel erg pril met Orphan Orphans.
De band heeft onlangs zijn eerste optreden gehad, als voorprogramma van Temples, maar onze verwachting is dat we nog wel het een en ander van de mannen gaan horen.

De tweede single van Seeds, het aanstaande album van TV On The Radio is nogal anders dan Happy Idiot en dat is altijd een goed. Te veel bands blijven steken in wat ze denken dat een succesformule is. Niet TV On The Radio. Niet dat we dat van ze gedacht hadden, we kennen de band uit Brooklyn als een verzameling muzikale avonturiers die liever onbetreden dan platgetreden paden inslaan. Dat TV On The Radio nog aan een vijfde album is toegekomen mag een klein wonder heten. In 2011 kreeg de band een zware slag te verwerken toen bassist Gerard Smith overleed. Even leek het er op dat de overlevenden andere prioriteiten hadden dan de band, Tunde Adebimpe heeft diverse bijbands, bassist Kyp Malone (de ontdekker van Sharon van Etten!) heeft ook geen gebrek aan werk en David Sitek is een van de hetere producers van deze eeuw. Maar gelukkig riep de de plicht.

Het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Wie had gevreesd dat Maurits Westerik na zijn avontuur met GEM zijn gitaar aan Maarten had gegeven en zich zou richten op het vergaren van een huisje, een boompje en beestjes kan opgelucht adem halen. De geboren rocker heeft (deels) nieuwe manschappen om zich heen verzameld, vers repertoire geschreven en onder inspirerend oor van Hank Jonkers (nu van Hallo Venray, toen van Fatal Flowers, misschien wel de eerste indie-band van NL) aan een album gewerkt. Dat deden de heren in de winderige isolatie van Vlieland. De eerste vrijgegeven track van de ‘Vlieland Sessies’ is de prachtsingle Safe, die ons doet beseffen hoe erg we Maurits hebben gemist!

De naam spreekt boekdelen King Gizzard & The Lizard Wizard is van de psychedelica. Net als de toonaangevers van de moderne variant op geestverruimende rock, Tame Impala komt King Gizzard uit Australië. Uit Melbourne. Ze zijn met zijn zevenen. Wie nou de King is en wie The Lizard Wizard is niet helemaal duidelijk. Wel dat de muziek net zo bijzonder is als de bandnaam. Cellophane met zijn trippende gitaren een aardse mondharmonica is een van de tracks van een nieuw album, I’m In Your Mind Fuzz. Bij de song hoort een clip waarvoor je je 3D bril even moet opzetten. I’m In Your Mind Fuzz wordt het vierde King Gizzard & The Lizard Wizard album in totaal en het tweede dat dit jaar uitkomt. Aan inspiratie geen gebrek dus. Goed dus dat de band zich binnenkort komt voorstellen. Gaat dat zien in de Paradiso op 16 nov. a.s.

Never Wanted This, de vorige single van Wild Smiles was een onverbloemde ode aan Nirvana. Met Girlfriend bewijst het trio ook eigen noten op hun zang te hebben. Wild Smiles is een pretpunkpop trio uit Winchester, UK. De zes of zo songs die nu bekend zijn van het jonge trio (het oudste lid is 23), zijn allemaal kort en bondig en uptempo en laten een liefde doorschemeren voor surf, Ramones en Nirvana dus. Album volgt.

We Were Promised Jetpacks is een band die al een jaar of vijf bungelt tussen veelbelovend en miskend. Of de Schotten met hun derde album, Unravelling gaan scoren is een vraag die we pas over een tijdje kunnen beantwoorden. Wel is nu al zeker dat het aan de kwaliteit niet zal liggen. We Were Promised Jetpacks grossiert in strak gecomponeerde indie-rocksongs met een punky coating, die vrijwel altijd eindigen in een euforie van gitaren. De band maakt geen vrolijke muziek, misschien is dat een van de redenen dat de doorbraak tot nu toe is uitgebleven. Aan de andere kant geeft die serieuze ondertoon de muziek van We Were Promised Jetpacks een diepgang die menig hitparadeband node mist.