Author: Flip van der Enden

Pete and The Pirates is niet meer, leve Teleman! De band wordt vaak op een rij gezet met Alt-J en Django Django als vertegenwoordigers van het nerdy segment van de nieuwe Britse popgolf. Als Teleman net zo succesvol gaat worden, zal je hen niet horen klagen. Het debuutalbum van Teleman heet Breakfast en telt 10 intrigerende songs vol analoge gitaren en digitale keyboards. Het opvallendst is de stem van Thomas Sanders. Zijn hoge timbre en lichte vibrato zal voor sommigen even wennen zijn, maar eenmaal daar is het boeien geblazen.

Nu is Slaves al geen naam die zich makkelijk laat googelen, blijken er ook nog eens meerdere hondjes te zijn die fikkie heten. De Slaves die we zochten en vonden is een duo dat thuis in Engeland al een stevige reputatie heeft opgebouwd als live-act. De verleiding is nu groot om Slaves te vergelijken met dat andere Britse duo dat live diep indruk achterlaat, maar die vergelijkingen berusten vooral op toeval. Om te beginnen zijn Isaac Holman en Laurie Vincent best wel good looking, daarnaast zingt bij Slaves de drummer en tenslotte schuurt Slaves dichter tegen de punk aan, wat zich ook uit in de lengte van hun songs. Ze hebben een nummer van 16 seconden en de debuutsingle Hey klokt er net iets meer dan twee. Het is allemaal nog zo vers met Slaves dat er van een album voorlopig nog geen sprake is. Geeft niks, laat ze eerst maar komen spelen.

Divisionary zo heet het tweede album van Ages and Ages, een meerstemmige fantasierijke folk pop band uit Oregon, die bestaat uit zeven dromers, denkers en doeners. Een half jaar geleden pikten we het titelnummer van het nieuwe album van de band op in de hoop/verwachting dat we er veel mensen een plezier mee zouden doen. Dat is maar half gelukt. Deze week starten we een tweede poging om de betoverende big band folkrock van Ages And Ages aan de man te brengen. Light Goes Out is een minder makkelijk nummer dan de meezinger Divisionary (Do The Right Thing), maar zeker niet minder boeiend. Mocht Ages And Ages op plaat je niet direct kunnen boeien, zoek ze dan op op Youtube en je bent verkocht.

Oxford, niet de befaamde Britse universiteitsstad, maar de gelijknamige studentenstad in Mississippi is de plaats van herkomst van Bass Drum Of Death, een band die het harde segment van de Amerikaanse garagerockscene vertegenwoordigt. Ze zijn met zijn drieën, maar maken lawaai voor tien, fraai lawaai met kop en staart songs, die stevig zijn zonder een metalen smaak te krijgen. 6 jaar Bass Drum Of Death heeft twee EP’s en drie albums opgeleverd, waarvan de nieuwste, het net verschenen Rip This, de bron is van Left For Dead.

Tripper, de nieuwe single van The Sore Losers, die ander Belgische band op het Excelsior label staat al een paar weken op de eerste plaats van De Afrekening, zeg maar de Graadmeter van Studio Brussel. Onze zuidelijke collega’s doen net als wij aan positieve discriminatie, Belgische bands krijgen extra liefde, maar dat is niet de reden dat The Sore Losers op nummer 1 staat. Dat komt gewoon omdat Tripper een rocksong eerste klas is, waar menig Anglo-Amerikaanse band een misdrijf voor zou plegen. Tripper is net als Don’t Know Nothing en Girl’s Gonna Break It terug te vinden op de langspeler Roslyn.

De nieuwe single van Paceshifters laat een wat hardere kant horen van de band uit Overijssel. Niet dat Drone en de ex IJsbreker, Cross Your Mind nu van die lieve liedjes waren, maar met zijn drieën geven ze aardig beeld van de actieradius van een van de betere polderrockbands van dit moment, vrij intense rock met een punky roll, gezongen door een van de betere zangers van boven de grote rivieren.

10.000 Emerald Pools, de debuutsingle van BØRNS lijkt overal en nergens op. Het nummer begint rustig, maar net als je je klaar maakt voor een ballad in dreampop stijl, vallen de elektrische gitaren in, de koortjes hadden niet misstaan op een klassiek Beach Boys album en de song zelf klinkt als een nummer uit het songbook van Beck. Het is allemaal nog zo vers dat we nog niet kunnen vertellen hoe BØRNS in het eggie heet, wel weten we dat hij uit Michigan komt en tegenwoordig in L.A woont. En dat hij en deal heeft met Interscope records ( Lana Del Rey/Imagine Dragons) en dat we dus nog veel van hem gaan horen.

Sinds meestergitarist Ry Cooder in de jaren zeventig de Norteña of wel de Tex-Mex muziek in Nederland introduceerde is de stijl hier altijd populair gebleven. Rowwen Hezze zou er niet zijn geweest zonder Flaco Jimenez de bekendste vertegenwoordiger van de muziek, die zoals de naam al aangeeft ontstaan is aan de grens van Texas en Mexico. Het leidende instrument van Tex-Mex is de accordeon, die is ingevoerd rond de vorige eeuwwisseling door immigranten uit Duitsland en Polen. Tex-Mex leeft nog steeds in het zuiden van de VS waar latino’s hun stempel hebben gedrukt op de cultuur. Het barst er van de Tex-Mex restaurants en er zijn nog tig Tex-mex bands actief. Een daarvan is Piñata Protest, een band die de traditionele muziek benadert vanuit een punk perspectief. Het is opvallend hoeveel verwantschap Tex-Mex vertoont aan de folkpunk van bands als Gogol Bordello en Dropkick Murphys. Piñata Protest komt uit San Antonio, deep in the heart of Texas. Vato Perron staat op van derde album, El Valiente.

Uit het feit dat Carl Barat met nieuw werk onder eigen naam komt -ondanks de wederopstanding van The Libertines- mag je opmaken dat hij een verstandig mens is. Hij zou ook wel gek zijn om er van uit te gaan dat zijn partner in rock, Pete Doherty nu wel een betrouwbaar bandlid zou zijn. Carl wedt dus op twee paarden en wij spinnen daar garen bij, want we hebben zowel The Libertines terug als nieuwe muziek van Barat. Glory Days is geen cover van het gelijknamige nummer van Bruce, maar een sterke rocktrack waarin Barat zijn waardering voor The Clash laat doorsijpelen. Het is het eerste levensteken van Barat en zijn nieuwe band, The Jackals. Een album volgt. Carl is zo vriendelijk om Glory Days gratis weg te geven op zijn site. De link vind je op Youtube.