Author: Flip van der Enden

We horen regelmatig liedjes die ons de oren doen spitsen. Helaas is een goed liedje of een mooie productie niet voldoende. Er moeten echte creative geesten zitten. Om dat te testen zoeken we dan op Youtube naar live-filmpjes. Die zijn er genoeg, heel veel collega radiostations en/of sites organiseren concerten of sessies. Toen we de nieuwe track hoorden van Greylag zijn we even gaan zoeken en wat we vonden gaf ons erg veel vertrouwen in de band uit Portland, Oregon. Toeval of niet de clip die ons overtuigde was een sessie die Greylag opnam voor een Amerikaans radiostation met de schone naam Kink. Goed nieuws dus dat Greylag al snel onze kant op komt en wel voor een optreden op Crossing Border in Den Haag op 15 november en een show de 20ste op Le Guess Who in Utrecht. Een maand eerder komt hun eerste album uit, de opvolger van The Only Way To Kill You, hun minidebuut uit 2012.

Met paradepaarden als Arctic Monkeys, Human League, Iron Maiden en Pulp kan je wel zeggen dat het Noord Engelse Sheffield een vruchtbaar muziekklimaat heeft. Het moet niet makkelijk zijn om op te vallen in een stad waar al sinds de sixties muziek van internationaal belang wordt gemaakt. Dat weerhoud nieuwkomers High Hazel er niet van om een poging te wagen. De band waarvan drie van de vier leden elkaar al sinds de basisschool kent, komt op 27 oktober met een debuutalbum. High Hazels maakt typisch Britse pop, verwant aan The Smiths en The Coral. Los van sterke liedjes en de stem van James Leesly is de gitaarsound hun sterkste troef. Die gitaar hoor je in volle glorie op Misbehave, de single die aan de albumrelease vooraf gaat. High Hazels op een van de komende edities van London Calling, verwachten wij.

Lost On Me, de nieuwe single van Peace, we kennen ze van de Pinguinhits Wraith, Lovesick en de ex-IJsbreker Money is een vrij perfecte popsong, eentje waar je gegarandeerd een goed humeur van krijgt. Het nummer staat niet op het begin dit jaar verschenen debuutalbum van de band uit sausstad, Worchester. Doorgaans betekent dat dat er een album in aantocht is maar tegenwoordig denken bands steeds vaker in singles en EP’s dan in langspelers. Ons maakt het niet veel uit, zo lang de toevoer maar constant is en het niveau net zo hoog als het aanstekelijke Lost On Me.

Het najaar brengt traditioneel veel releases van grote namen en comeback albums van acts die er achter zijn gekomen dat ze a) de schijnwerpers missen of b) hun langslepende ruzie hebben bijgelegd of c) bij god niet weten wat ze anders moeten doen. Weezer is terug van niet eens zo lang weggeweest. Het laatste album van de band van Rivers Cuomo stamt uit 2010. Toch mag je Everything Will Be Alright een comeback album noemen, want Weezer doet duidelijk een poging om (g)oude tijden te laten herleven. De band is weer in de studio gedoken met Ric Ocasek, de voormalige bestuurder van The Cars, die ook achter de knoppen zat bij de opname van de twee succesvolste Weezer albums, in de volksmond de blauwe en de groene genoemd. Back To The Shack heeft niet alleen een nostalgische titel, maar dus ook een oude vertrouwde sound.

Wannabe Jalva maakt -hou je vast- uterus space groove rock. Dat verzinnen wij niet, maar zeggen ze zelf. Wie weet is er in Brazilië een grote uterus space groove rock scene, wij hadden er nooit van gehoord. Van Wannabe Jalva trouwens ook niet. Tot deze week Miracle op onze radar verscheen, een prettig swingende indie popsong met een mooie best wel spacey gitaar. Eigenlijk kunnen we dus alleen die uterus niet thuisbrengen. Over thuis gesproken. Wannabe Jalva komt uit Porto Alegre, een stad met meer dan een miljoen inwoners in het zuiden van Brazilië. Bij voetbalkenners is de stad bekend als de locatie waar Nederland tijdens het WK tegen Australië speelde. Vooralsnog is Miracle een alleenstaande single, mocht er een album volgen dan is zal dat de 2e zijn van Rafael, Felipe, Tiago en Fernando.

Ty Segall is een centrale figuur in de punkscene van de Amerikaanse west-kust. Hij zit in meer bands en speelt mee op meer platen dan je voor mogelijk houdt. Tussen de bedrijvigheid door werkt hij aan een solocarrière, die een sterk nieuw hoofdstuk heeft gekregen met het album Manipulator. Het is Ty’s zevende langspeler en wat ons betreft zijn beste, al is het maar omdat de plaat klinkt als een klok. In het verleden was Segall een aanhanger van het lo-fi principe, maar dat lijkt hij nu te hebben opgegeven. Dit keer heeft hij dan ook ruim een jaar aan de plaat gewerkt, vroeger was hij in een paar weken klaar. Manipulator is met zijn 54 minuten ook nog eens het langste album dat Ty Segall maakte. Alles wijst er dus op dat Ty Segall prioriteiten heeft gesteld en zich de komende tijd vooral aan zichzelf zal denken. Dat zal hij o.a. doen tijdens een uitgebreide tournee door Europa. Op 3 november kan je Ty Segall 2.0 live meemaken in de Paradiso.

Moon Hooch is een trio uit de V.S. Tot zo ver niks bijzonders. De bezetting is twee saxofoons en drums. En zo eentje hadden we er nog niet. Het trio maakt dansmuziek of misschien is dansbare muziek een betere omschrijving, want bij dance denk je toch al snel aan elektronische apparaten. Moon Hooch is puur natuur, een van de twee saxofonisten heeft wel een kastje met knoppen voor zich staan, maar het echte werk wordt gedaan door de longen. Cave music noemen ze hun muziek zelf. Het resultaat is niks minder dan opwindend. Over opwinding gesproken, de clip die bij EWI hoort mag er wat dat betreft ook zijn. Je ziet in zwart wit een bruid en bruidegom zich opmaken voor het jawoord. De wedding band blijkt Moon Hooch te zijn dat speciaal voor de gelegenheid een liedje heeft gemaak. Laten we volstaan met te zeggen dat de keurige huwelijksgasten tegen het einde van de clip nog maar weinig kleren aan hebben. Ons lijkt Moon Hooch de ideale band, niet alleen voor bruiloften en partijen, maar voor Lowlands of welk ander festival dan ook.

Zij heet Rebekah ‘ Beck’ Wood en zingt, hij luistert naar de naam John Ridgard en is multi-instrumentalist. Samen heten ze Coves en maken ze dream-pop. Misschien is nightmare-pop een betere naam. Niet dat het duo muziek maakt waar je ‘s nacht wakker van ligt, maar hun sound heeft iets prettigs verontrustend, iets hekserigs. Daarmee onderscheidt Coves zich van verwante duo’s als Melody’s Echo Chamber en Cults. Wel hoor je net als bij alle anderen dream pop acts sporen van de vroeg jaren zestig en dan vooral het werk van Phil Spector en de onvolprezen Shangri-Las, misschien wel de grondleggers van het genre en net als Coves vertegenwoordigers van the dark side. Geïnteresseerd? Beck en John hebben een heel album in de aanbieding, Soft Friday heet het en is nu uit. En Coves staat op de aanstaande editie van London Calling.

Het zal je niet zijn ontgaan dat Leonard Cohen een nieuw album heeft. Het zal je evenmin zijn ontgaan dat Popular Problems een zeer goed album is geworden. Of er een Suzanne of Hallelujah op Cohen’s 13e album staat, zal de toekomst uitwijzen. Wij doen het voorlopig met Almost Like The Blues, een perfecte zondagochtend plaat. Leonard Cohen, de nestor van het singer-songwritersgilde is vorige maand 80 geworden. Hij vierde zijn verjaardag door (weer) te gaan roken. En waarom niet? Een paar glazen whiskey er bij en vergeleken met meneer Cohen zal Johnny Cash zaliger klinken als een koorknaap.