Author: Flip van der Enden

The Medics zijn terug van weggeweest. De band heeft het even moeilijk gehad, maar lijkt sterker dan ooit uit de strijd gekomen. Een zichtbare (en hoorbare) verandering is de komst van gitarist/toetsenist Daniel Hallin uit Zweden. De wederopstanding van de indie-rockers begint zeer veelbelovend met de single Something In The Water, een productie van veteraan Guido Aalbers. Dit najaar volgt het tweede album van de Utrechtenaren, vier jaar na het debuut. Als The Medics dan ook weer gaan toeren is het net alsof ze nooit zijn weg geweest.

Birds Don’t Sing is de zomerse nieuwe single van TV Girl uit L.A. Er is een girl te horen in het liedje maar die zit niet in de band. TV Girl is een trio dat sinds 2010 muziek maakt. Dat doen ze veelal met samplers en andere elektronische apparaten, desondanks heeft hun muziek een warme, akoestische feel. Birds Don’t Sing bijvoorbeeld klinkt als een kruising tussen Beck en Lily Allen. Zelf noemen ze ook Todd Rundgren, J Dilla en The Stokes als voorbeelden. Het is niet makkelijk om uit zo’n bonte stoet invloeden een eigen sound te destilleren, maar dat is TV Girl dus heel goed gelukt. Birds Don’t Sing komt van het eerste volwaardige album van TV Girl, dat je gratis kunt bekomen op tvgirl.bandcamp.com. Mocht je goed bij kas zitten en wel een duit in het zakje willen doen dan heeft de band allemaal leuke extraatjes voor je in de aanbieding.

Drie mannen met baarden vormen Spanish Gold. Oorspronkelijk waren het er twee, Adrian Quesada en Dante Schwebel. Adrian komt uit de band Brownout, Dante uit City and Colour. Deze oude vrienden namen in 2012 een aantal demo’s op in de homestudio van Adrien in Laredo, Texas. Daarmee togen ze naar het noorden, naar Nashville om in de studio van Dan Auerbach met producer Patrick Halahan van My Morning Jacket een album op te nemen. Het klikte zo goed tussen de heren, dat Patrick werd ingelijfd en nu zijn ze permanent met zijn drieën. Spanish Gold is een eerste en wat ons betreft aangename kennismaking met de band. Een album, South Of Nowhere komt er aan.

Graag willen we je voorstellen aan Modern Baseball uit Philadelphia. Voor ons is het een nieuwe naam, in de VS hebben ze al een flinke following opgebouwd. De kern van de band wordt gevormd door Brendan Lukens en Jake Ewald, twee songwriters die ontdekten dat ze samen sterker zijn dan solo. Met een paar soortgenoten begonnen ze Modern Baseball, dat net een tweede album uit heeft vol puntige, energieke, vaak meerstemmig gezongen punksongs met indie-afdronk. Denk Weezer, denk Pavement. Kan zijn dat de band net even te Amerikaans is voor Europees succes, maar songs als Your Graduation zijn te goed om ongehoord te laten.

Nieuwe stemmige single van oude stemmige band. Nou ja band. Het draait allemaal om Peter Silberman. Zijn eerste twee albums schreef, speelde en produceerde de New Yorker helemaal zelf. Om de songs naar behoren live uit te kunnen voeren, formeerde hij een band. Spelen met anderen muzikanten beviel Silberman zo goed, dat hij ze nooit meer heeft laten gaan. Inmiddels zijn we beland in het achtste jaar van het bestaan van The Antlers en bij de release van het vijfde album. Familiars is de titel van de plaat, die word uitgebracht door Anti Records (Nick Cave/Tom Waits/Wilco). Op 3 oktober staan The Antlers in de Paradiso, grote zaal.

De naam alleen al geeft aan dat Fear of Men geen consumptie pop maakt. Descent klinkt op het eerste gehoor best luchtig, heldere dreampop met meisjeszang, maar gaat over de angst lief te hebben. Zangeres Jessica Weiss lijkt tot nu toe weinig goede ervaringen te hebben gehad met het vinden van een partner. De eerste single van Fear of Men verscheen op een label met de naam Sex Is Disgusting. Jessica en haar twee begeleiders komen uit het Britse Brighton. Haar band is een uitvloeisel van een beeldend kunstproject, waarvoor muziek nodig was. Dat was in 2011. Descent komt van de eerste langspeler van het trio, Loom waarop ook de vorige single, Luna staat. Op 26 juni staat Fear Of Men samen met The Pains Of Being Pure At Heart in de Bitterzoet in Amsterdam.

De Hoochie Coochie is een schunnige dans -met een hoofdrol voor de vrouwenbuik- die erg populair was en dus verboden in de VS tegen het einde van de 19e eeuw. Het woord coochie is al ouder, is slang voor de vagina. Een en ander inspireerde bluesmeester Willie Dixon tot het schrijven van Hoochie Coochie Man, wat een hit werd in de versie van Muddy Waters. Dat nummer vormde weer de inspiratie voor de nieuwe single van Band Of Skulls. Denken we. Van het Himalaya album.

Volgens sommigen recensenten is het album van The Orwells minder goed dan hun optredens. Dat moeten dan echt geweldige shows zijn, want er is weinig mis met album numero 2 van de band uit de buurt van Chicago. Disgraceland laat een retestrakke band horen, die niet bang is om af en toe uit de bocht te schieten. De eerste single van het tweede album, Who Needs You hebben we tot IJsbreker gebombardeerd, als Dirty Sheets eerder was geweest hadden we dat met dit nummer gedaan. Het soort rock’n’ rol dat The Orwells beoefent is inderdaad live muziek bij uitstek. Daarom is het jammer dat de band op geen een van onze festivals te zien zal zijn. Wel staan ze op 25 augustus in de Bitterzoet dat waarschijnlijk veel te klein zal blijken al is het maar om de ruimte te geven aan de capriolen van zanger Mario Cuomo.

In de jaren tachtig was er kort sprake van een genre dat country-punk werd genoemd. De bekendste band in die stijl was Jason & The Scorchers. Country punk verdween misschien nog wel sneller dan het was opgekomen, maar-blijkt nu- is nooit helemaal van de aardbodem verdwenen. In de persoon van Lee Bains de derde heeft countrypunk een nieuwe jonge en onverschrokken vertolker. Lee rockt er op los alsof elke dag zijn laatste kan zijn. Zijn southern rock ruikt naar moonshine whiskey en zelf geteelde weed. De man en zijn muzikanten komen uit Alabama, een staat waarvan een groot deel van de bevolking denkt dat ze de Amerikaanse burgeroorlog heeft gewonnen. Geen spoor van dit misplaatste chauvinisme in de teksten van Lee Bains III & The Glory Fires. Integendeel voor Amerikaanse begrippen zijn Lee en zijn mannen een vuig stel linkse rockers, meer Neil Young dan Lynyrd Skynyrd zeg maar. Mentaal dan, muzikaal klinkt de band meer als Lynyrd Skynyrd in overdrive.