Wild Smiles

Ja, Never Wanted This doet sterk denken aan Nirvana, maar wat is daar mis mee? Makers van de ode aan Kurt en co is een trio uit Winchester, UK. Never Wanted This is hun tweede single en wat Nirvana gehalte betreft een uitzondering in hun repertoire. De andere songs van Wild Smiles zitten wel boordevol gitaar, maar leunen meer op de surf-punk van Jesus & Mary Chain en de proto-grunge van Dinosaur Jr dan op de sound van Seattle. Wild Smiles is een retro-band, maar wel een met goede smaak en genoeg bravoure om niet van epigonisme te kunnen worden beschuldigd. Een album is in aantocht.

Floating Action

Floating Action is de band van Seth Kaufman. Live speelt hij met anderen, maar in de studio kiest hij er voor om alles zelf te doen. Gitaren waren niet welkom in huize Kaufman. Rock ‘n roll was sowieso uit den boze. Als de jonge Seth zonodig muziek wilde maken, mocht hij wel op vioolles. Dat ging goed tot hij de Stones ontdekte. Hij was 15 en wist wat hem te doen stond. De funky nerd uit Black Mountain, een stadje dat verstopt ligt in de bergen van North Carolina heeft nu vijf langspelers uit in een stijl die verwant is aan Beck. Maar dan zonder de samples. De nieuwe plaat van Floating Action heet Body Questions en is uit op New West, een Amerikaanse indie-label dat gespecialiseerd is in links leunende roots-muziek.

Black Rivers

Vier jaar geleden viel het doek voor Doves, een medium succesvolle indie-rock band uit Engeland. Nog steeds is niet duidelijk of het crashen van Doves tijdelijk is of permanent. Het begint steeds meer op het laatste te lijken nu na zanger Jimi Goodwin ook de twee resterende duiven voor zichzelf zijn begonnen. De broers Jez een Andy Williams hebben hun nieuwe initiatief Black Rivers gedoopt. The Ship is hun eerste werkstuk en stemt hoopgevend. Waar Goodwin niet zo ver van de Doves-sound is afgeweken, zijn Williamsjes de electro-kant opgeslagen, de retro-electro-kant om preciezer te zijn. The Ship had niet misstaan op een album van Kraftwerk of een oude soundtrack van Giorgio Moroder. De debuutsingle van Black Rivers is te downloaden in ruil voor je e-mailadres via de site van de band.

The Vagary

Landgenoten! Het hoofdstedelijke The Vagary heeft vorige week een eerste album uitgebracht. Helemaal onopgemerkt is die blijde gebeurtenis niet gebleven, maar band en plaat verdienen veel meer aandacht dan tot nu toe het geval is geweest. The Vagary maakt puntige popsongs met een IQ dat ver boven het landelijk gemiddelde ligt. De band heeft een (h)eerlijke sound bij elkaar gesprokkeld met elementen van 70’s glam, 80’s powerpop en eigentijdse indie-rock. Keyboards zijn alom aanwezig maar de gitaar voert de boventoon. The Vagary won een paar jaar geleden de Amsterdam PopPrijs, net als voor hen Mr & Mississippi en na hen Silverfaces. Dat zegt dus wel wat. Kortom, de groeiende en bloeiende Nederpopscene is een topband rijker. Doe er uw voordeel mee.

nog geen clip

Merchandise

De naam is onveranderd, maar Merchandise anno 2014 heeft nog maar weinig te maken met de gelijknamige band, die een paar jaar geleden de punkscene van Tampa, Florida onveilig maakte. Begonnen als duo is Merchandise nu een vijfkoppig monster met een sound die mijlen ver verwijderd is van de hardcore herrie van toen. Merchandise 2.0 maakt wave van stadionformaat, grootse meeslepende nummers, steevast ingeluid door een memorabel intro en niet zelden voorzien van een sfeer verhogende gitaarsolo. Af en toe, tegen het einde van sommige songs hoor je nog wat sporen van het anarchistische verleden van Carson Cox, het meesterbrein van Merchandise, maar doorgaans blijft de band binnen de perken. Green Lady is de derde en wat ons betreft beste single van het net verschenen After The End album.

Mastodon

Geschreven door de drummer en dat hoor je. Brann Dailor trommelt zich het apelazarus in The Motherload, maar dat kan hij als weinig anderen. Mastodon is een hard rockende band, metal zou je kunnen zeggen, maar dat zou te beperkend zijn. Het is niet voor niets dat je de band uit Atlanta, Georgia tegen kan komen op een mainstream popfestival als Pinkpop. Mastodon is niet bang voor een decibelletje meer of minder, maar verliest nooit de melodie uit het oor. Dat maakt de band bijzonder en geliefd en dus niet alleen dus bij metalheads.

The Courteneers

The Courteneers kennen we als solide Britpop band, die ondanks de uitgesproken bewondering van o.a. Morrissey en Noel Gallagher maar niet echt wil doorbreken. Niet dat de band geen succes heeft, Not Nineteen Forever was een dikke hit, maar dat is al wel zo’n zes jaar geleden. De heren blijven het proberen en gelijk hebben ze. How Good It Was is klassieke Britpop, toegankelijk maar met een bite, meezingbaar maar niet plat, voeg daar een goed galmende gitaarsolo aan toe en je hebt een prettige vier minuten. Afkomstig van album #4, Concrete Love.

Johnny Marr

Terwijl zijn ex-partner Morrissey is uitgegroeid tot een waar Brits fenomeen heeft Johnny Marr zijn draai nooit echt kunnen vinden. De invloedrijke gitarist heeft na de vechtscheiding van The Smiths een tijd met The The gespeeld, was lid van Electronic met Bernard Sumner van New Order/Joy Division, heeft in The Cribs gezeten, had een kortstondig avontuur met Modest Mouse en zo kunnen we nog wel even doorgaan. De man heeft dus het nodige gedaan, maar op The Smiths na zonder noemenswaardig succes. Sinds 2013 probeert de nu 50 jarige gitarist het als soloartiest. Easy Money is afkomstig van zijn tweede soloalbum, Playland dat gepland staat voor begin oktober.Marr heeft sinds zijn debuut in 1982 veel geleerd. Bijvoorbeeld dat hij zich bij zijn leest moet houden zoals een goede schoemaker betaamt. Easy Money is dan ook een no-nonsense Britpop track van een man die als lid van the Smiths aan de wieg stond van wat nu indie heet.

Twin Peaks

Twin Peaks is een beloftevolle garagerockband uit Chicago. Het eerste album van het viertal hebben we gemist, maar na eerder dit jaar de single Flavor te hebben opgepikt,zijn we helemaal om. I Found A New Way is wat ons betreft kat in het bakkie, een serieus goede single met heerlijk overdreven zang en misschien wel het mooiste gitaargeluid van de hedendaagse nakomers van de oorspronkelijke Nuggets generatie. Het bijbehorende album heet Wild Onion en is nu uit.

Ty Segall

Ty Segalls is een naam die al een tijdje rondzingt en meestal valt in combinatie met een woord als veelbelovend. De Californische zanger-gitarist met punkachtergrond maakt muziek sinds een jaar of zes, zeven. Dat doet hij solo of met bands als The Perverst, Fuzz en Sic Alps en regelmatig met Mikal Cronin. Zes releases per jaar zijn geen uitzondering. De laatste tijd zit de loopbaan van Segall in een stroomversnelling. Naar zijn nieuwe solo-album wordt halsrijkend naar uitgekeken als zijnde een van de grotere muzikale gebeurtenissen van dit jaar. Ty is niet iemand die voor het grote geld gaat, maar om nou ad infinitum voor de punkscene van San Francisco te prediken is nou ook weer niet de bedoeling. Dat hoeft dus niet meer, Segall heeft momentum en stel niet teleur. Suzy Thumb is een gratis te downloaden voorproefje van Ty’s Manipulator album dat nu ongeveer uit moet zijn. Op 3 November komt Segall naar de Paradiso dat de grote zaal voor hem heeft gereserveerd.