Author: Flip van der Enden

White Lung is een punkband. Zeggen ze zelf. Maar dan wel een die tot 4 kan tellen. De energie spat van de songs af, maar die zijn toch redelijk subtiel met hier en daar een break en een gitaarsolootje. Aanvoerster van de band uit Vancouver is Mish Way. White Lung is beroemd in Canada. De stand van zaken is drie albums, waarvan de laatste Deep Fantasy heet. Dat zou de plaat moeten zijn die White Lung internationale en als het enigszins kan intercontinentale erkenning zou moeten opleveren. In de VS lijkt dat te lukken. Hopelijk is daarna Europa aan de beurt en komt men ook hier toeren, want White Lung is een band die je niet alleen moet horen maar ook zien. En voelen.

Die andere Belgische band op het Excelsior label maakt ook prima plaatjes. Don’t Know Nothing is de derde single van het nieuwe Roslyn album van The Sore Losers en wat ons betreft de beste. Want, retro zonder ouderwets te zijn en met het soort pit waarmee wij onze pop graag opdienen. Leuke clip ook. The Sore Losers komen uit Hasselt. Daar werden ze 6 jaar geleden opgericht door Jan, Cedric, Kevin en Alessio. Een jaar later verscheen het debuutalbum en nu is er dus een opvolger. Op plaat is de band met sprongen vooruit gegaan. Live zal dat ook het geval zijn anders zouden ze niet in het voorprogramma van Jack White staan op 1 juli in de HMH. Of op 6 juli op Metropolis in Rotterdam.

PUP appelleert aan de liefhebbers van stevige, edoch slimme rock met een punky randje. De band komt uit Toronto en heeft net een eerste album uit, waarvan Guilt Trip het openingsnummer is. De interesses van de band zijn breed, van rapkaraoke tot ‘midsummer tobogganing’. Dat laatste moet een geintje zijn, want een toboggan is een slee en zelfs in Canada kan je zomers niet sleeën. PUP is een band die je ook live moet zien. Voorlopig kan dat alleen via Youtube, want het is allemaal nog zo vers dat PUP eerst hun vaderland moeten veroveren voordat ze onze kan uitkomen. Maar check die live-filmpjes, want zeer de moeite waard, zeker als je van stevige, slimme rock houdt met een punky randje.

Zo eenvoudig kan het gaan. Je laat ons via Facebook weten dat je een nieuwe clip/single uit hebt. Als je niks hoort is dat geen goed teken. Als je wel een reactie krijgt, is de kans groot dat je op onze playlist komt. Zoals in geval van The Royal Engineers, die zoals ze schreven in bijgaand schrijven een nummer hebben gemaakt in de stijl/traditie van Gruppo Sportivo en heer Brood, dutch new wave dus. We zijn even gaan kijken of Hey Sister een lucky shot is, maar nee. Op de Soundcloud page van het trio uit Utrecht staan nog veel meer sterke tracks: energieke vrolijk stemmende powerpopsongs, niet zelden meerstemmig gezongen en opvallend goed geproduceerd. 2 jaar bestaan The Royal Engineers pas. Het woord is veelbelovend.

Roggel. Wij hadden eerlijk gezegd nog nooit van het Limburgse dorpje gehoord. Maar daar is waar Les Djinns vandaan komen, een kwartet muzikale omnivoren dat Jan Smeets heeft weten te overtuigen dat ze toch echt op Pinkpop thuis horen. Dat zal niet al te veel moeite hebben gekost, want Like It is een bruisende single met alle kenmerken van een festivalhit, stevig, vrolijk en met meezing factor 11. Wel moet worden opgemerkt dat Like It niet helemaal representatief is voor het andere werk van de band. Tenzij ze een nieuwe richting zijn ingeslagen. De mannen hebben dus de aandacht. De truc is nu om die vast te houden. Zaterdag weten we meer, dan mag Les Djinns het spits afbijten op de 45ste editie van Pinkpop.

Ben Romans Hopcraft. Is dat een mooie naam of niet? Ben is de baas van Childhood. Hij heeft drie man onder zich. De band komt uit Londen waar ze momenteel de laatste hand leggen aan hun debuutalbum, Lacuna. Dat doen ze onder toeziend oog van Dan Carey, een producer die je kan kennen van zijn werk voor en met o.a. Franz Ferdinand, Tame Impala en…. Kylie Minogue. We volgen Childhood sinds vorig jaar toen de single Solemn Skies in ons vizier verscheen. Dat was/is een prima single. Falls Away is nog beter, wat de verwachtingen voor het album flink opschroeft. Op 11 augustus weten we of ons vertrouwen terecht is.Of niet.

Timothy Showalter, zo heet de man met de baard die van zijn nood een deugd maakt. Tim alias Strand Of Oaks heeft niet veel geluk in de liefde. Gelukkig levert dat prachtige songs op. Geen zielige liedjes, maar stevige rocksongs met een speciale rol voor de elektrieke gitaar. Die speelt de auteur niet zelf. Het is de befaamde J Mascis van Dinosaur JR die aan de snaren plukt. Goshen ’97 is afkomstig van het binnenkort te verschijnen 4e album van Strand of Oaks, dat waarschijnlijk in zijn geheel zal worden uitgevoerd als de band op 24 okt. in de kleine zaal van de Paradiso staat.

Nick Mulvey wordt schandelijk genegeerd in Nederland. Zijn Cucurucu had gewoon een hit moeten zijn. Daarom pikken wij zijn derde single ook maar weer op. En omdat het een toptrack is van en bijzonder artiest. Mulvey heeft etnomusicologie gestudeerd, maar liever dan zijn studie ten gelde maken (als dat zou kunnen) en de muziek van exotische volkeren te bestuderen is hij zelf muziek gaan maken, jazz. Zij Portico Quartet ging best goed, prestigieuze Britse prijzen en zo, maar toch wilde de Nick meer en anders. Zijn solodebuut is een luisteralbum, vol kleine semi-akoestische songs met een lichte latin feel. Dat laatste zal komen door zijn verblijf op Cuba tijdens zijn studie. In Engeland heeft Mulvey veel succes met zijn debuutalbum. Dat zal ongetwijfeld hier ook gaan gebeuren, al duurt het wat lang.

Amazing Snakeheads is een band die je eigenlijk het best in de nachtelijke uurtjes in licht benevelde toestand tot je moet laten komen. De nieuwe single van de Schotse nachtbrakers heet niet voor niets Nighttime. Gelukkig kan de binge-blues van de band ook het daglicht verdragen. Nighttime komt net als de twee vorige singles van het eerste en enige album van het trio uit Glasgow, dat een vette aanrader is voor fans van Nick Cave en Jon Spencer en andere muzikale nachtdieren.