Author: Flip van der Enden

Cruel City is lange tijd alleen maar in de V.S. uit geweest. Daar bleek het de doorbraak van de band die zijn bestaan begon als We Are Augustines, maar inmiddels gewoon als Augustines door het leven gaat. Cruel City staat op het vers verschenen tweede album van de New Yorkers net als de ex IJsbreker Nothing To Lose But Your Head. Cruel City is net als dat nummer groots en meeslepend, had niet misstaan op een Bruce Springsteen album ware het niet dat Augustines de bombast creëert met zijn drieën i.p.v. een big band. De vraag is kunnen ze dat ook live? Het antwoord weten we over een maandje, op 27 april staat Augustines in de Melkweg.

Nadeel van Eels is dat de songs van Mark E best wel veel op elkaar lijken. Voordeel van de songs van Mr E is dat ze zo verdomd goed zijn. Is het niet kwa sfeer of melodie, dan is het wel wat tekst betreft en meestal gewoon alle drie. Mistakes Of My Youth is E zoals we hem het best kennen, down maar niet out. Het liedje is afkomstig van album numero elf van Eels, The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett. Op 25 juni kan je de meester aan het werk zien in het Concertgebouw te A’dam.

De feel van Feel, de derde single alweer van het vierde album van Bombay Bicycle Club is Bollywood. Feel is een prima zomers werkje waar je bijna spontaan van gaat buikdansen. Nu met drie rake nummers van het So Long See, You Tomorrow album van de band uit Londen kunnen we vaststellen dat Bombay Bicycle Club flink wat treetjes omhoog is geklommen op de succesladder. Als ze live net zulke stappen hebben gezet, dan zou het best wel eens kunnen dat niet de Stones of Metallica de show gaan stelen op Pinkpop, maar boys van Bombay Bicycle Club.

Toegegeven Elementary Penguins moet wel een ontzettende zaadplaat maken willen wij hem niet draaien. De band heeft nou eenmaal de naam mee. Gelukkig is Pitch Black weer een prima werkje van de Brits/Amsterdamse trio, hitgevoelig zelfs. Beetje glad maar niet plat.

Mag het ietsje harder zijn? White Lung rockt als een op hol geslagen locomotief. De machinist is een geblondeerde dame, die pas gas terug neemt als het nummer is afgelopen. Drown With The Monster duurt maar twee minuten, langer was onverantwoordelijk geweest. De dame in kwestie heet Mish Way, haar handlangers zijn Kenneth William en Anne-Marie Vassilou. Thuishaven is Vancouver. Dit duivelse trio debuteerde in 2010 met de lp It’s The Evil. De opvolger verscheen in 2012 onder de titel Sorry. Een derde langspeler is in aantocht. Het wordt het debuut van de band voor Domino Records, home van o.a. A. Monkeys en F. Ferdinand. Punk zo noemt het trio hun muziek. Wij zeggen herrie, heerlijke herrie.

Canterbury is een middeleeuwse stad in Engeland, die beroemd is geworden door de gelijknamige Tales die Geoffrey Chaucher er zeven eeuwen geleden liet plaatsvinden. Heel veel later, we spreken van de jaren zestig stond Canterbury bekend om zijn actieve edoch excentrieke muziekscene met bands als The Soft Machine, Caravan en Gong. De band zich noemende Canterbury heeft niets met Chaucer en weinig met de sixties scene. En natuurlijk komen ze ook niet uit de stad, maar uit Farnham nabij Londen. Waarom dan toch die naam? Geen idee! Is ook niet belangrijk, wat telt is dat Expensive Imitation een energieke indie-rocker is van het derde officiële album van Canterbury, dat bij lange na niet zo bekend is de stad of de scene, maar dat wel verdient.

‘What’s In A Name?” zong de oude bard ooit. In die van Soul Sister Dance Revolution zitten vier woorden, maar geen daarvan geeft enige indruk van de stijl van de band. Soul, nee rock ja. Sister? Nope, mannen zijn het het. Dance tja, maar geen dance dance. Revolution? Eerder traditie. De naam klinkt gewoon lekker, net als de muziek, dus wat zeuren we? Submarine is wat rockier dan voorgaande tracks als Hearts en Hold The Line en dat bevalt goed. Je hoort dat de Hagenezen zich een slag in de rondte hebben gespeeld, die bühne-ervaring uit zich in een lekker lichamelijk geluid, dat dan wel niet meteen noopt tot het betreden van de dansvloer, maar wel degelijk dwingt tot het ritmisch bewegen der ledematen.

Bitter Ruin kwam begin dit jaar op onze radar met een werkje dat gelijke delen gek en goed was. Op deze nieuwe single is de gekte wat teruggedrongen, maar de kwaliteit heeft daar niet onder geleden. Bitter Ruin is een duo, jongen/meisje dat theatrale luisterpop maakt met een hoofdrol voor de stem van Georgia Train die niet kijkt op een octaafje min of meer. Stephen Fry is fan net als Sir Elton en Ben Folds. Zelf noemt Bitter Ruin Queen, Buckley Jr en Beethoven als lichtende voorbeelden.

‘The Label that brought you Alt-J, RY X, Vance Joy, Drenge en Local Natives now gives you Superfood!’. Aanbevelingen komen zelden beter dan zo. Superfood is vier jonge honden uit de Britse Midlands. De boys en girl maken pittige punkpop, die ze vergelijkingen oproepen met o.a. Wavves en Pavement. De band heeft zich eerst de blubber gespeeld en is daarna pas de studio in gedoken. Die optredens hebben hen aardig wat publiek opgeleverd en bijval van collega’s. Leden van Swim Deep laten geen gelegenheid voorbij gaan om Superfood in actie te zien en de band Peace schijnt zelfs een ‘bandcrush’ op Superfood te hebben, what ever that may be. Een eerste EP is een feit met daarop o.a. TV en de vorige single, Melting.