Author: Flip van der Enden

Ruby The RabbitFoot komt uit Athens, een stad in de Amerikaanse staat Georgia die door REM op de muzikale kaart is gezet. RabbitFoot is natuurlijk niet haar echte achternaam, dat is Kendrick. Als klein meisje had ze een tante waarvan ze overtuigd was dat dat een heks was, dus heeft ze uit voorzorg maar een konijnenpootje aangeschaft om de boze geesten op afstand te houden. Haar good luck charm is haar bijnaam geworden en nu dus haar artiestennaam. Bijgelovig of niet, het zit Ruby niet tegen. Het hippiekind heeft een sterk tweede album gemaakt vol informele folky songs die prima passen bij haar lieve meisjesstem. En andersom.

Als een band zich noemt naar een stad of land, dan kan je er donder op zeggen dat ze daar niet vandaan komen. Lapland komt dus niet uit Lapland (de naam wordt overigens door de bewoners als beledigend ervaren, zij spreken liever over Saami). De zanger/songschrijver die zich zo noemt heet Josh Mease. Mease is een doehetzelver die zijn opnames maakt in zijn slaapkamer in Brooklyn. Josh heeft ‘het’. Hij is behept met goede smaak, een vrij perfecte intuïtie voor wat werkt en niet werkt in een song en een zeldzaam goed oor voor melodie. Er is nu een handvol liedjes van hem in omloop, kleine, melancholieke kop-staart liedjes, waar Paul McCartney trots op zou zijn. De keus voor Metal Lungs is vrij arbitrair, het was de gitaarsolo die de doorslag gaf. Ergo, als Metal Lungs je interesse opwekt, dan staat je nog heel wat te wachten.

Wat is het toch met die bands tegenwoordig? De ene single is nog maar net uit of er zit alweer een nieuwe aan te komen. Miss Teen Massachusetts is een topplaat met idem clip van Skaters. Maar er is dus alweer een nog nieuwere, Nice Hat eveneens een prima plaatje met geslaagde video. Maar die moet dus even wachten, want hoe zeer we ook fan zijn van Skaters, ze zijn (nog) geen Elbow, Beck of Foster The People, bands waarvan we wel twee nieuwe nummers gelijktijdig op de playlist hebben staan. Gelukkig staan alle songs die we ooit van Skaters hebben gedraaid, dus ook I Wanna Dance op Manhattan, het debuutalbum van het pretkwartet uit NY, dat uit is op een major label en dus makkelijk verkrijgbaar zou moeten zijn.

George zien is voor George vallen. Overal waar hij optreedt maakt hij fans voor het leven. De jonge Brit met de oude stem ziet zichzelf als een nazaat van Woody Guthrie en Bob Dylan. Maar waar deze rondreizende zangers de ambitie koesterden de wereld een beetje beter achter te laten dan ze hem aantroffen, wil George gewoon leuke liedjes zingen. Het vrolijke Cassy O’ is de titeltrack van zijn tweede EP, die hij waarschijnlijk net als zijn debuut in zijn geheel ten gehore zal brengen als hij op 4 april a.s. aantreedt in de Merleyn in Nijmegen.

Afghan Whigs is zo’n band die eigenlijk nooit helemaal geworden is wat er inzat. Ze voeren mee op de grunge golf van de jaren negentig, zaten op het oorspronkelijke label van Nirvana, Sub Pop en werkten ook met hun eerste producer Jack Endino. De status van Nirvana, Pearl Jam, Soundgarden etc hebben ze echter nooit gehaald. Hun grootste succes was Gentleman in 1993. Desondanks heeft zanger Greg Dulli voldoende naam gemaakt om bij iedere nieuwe zet de pers te halen. Na de Whigs kwam hij met The Twilight Singers, The Gutter Twins en een paar solo-albums. Geen van deze activiteiten had het gewenste en verdiende effect. Of dat nu wel gaat komen met de wederopstanding van Afghan Whigs, 16 jaar na hun laatste album? Waarschijnlijk niet, maar Algiers is goed genoeg om een tijdje mee te draaien en als de band ook weer eens hier komt spelen hoor je ons niet klagen.

Let je even niet op en dan is Elle Bandita plotseling opgenomen in de bedenkelijke kaste der BN’ers. Ze schijnt het te doen met de dochter van iemand wiens naam we hier liever onuitgesproken laten. Toeval of niet. Net nu ze is overgelopen naar het kamp van de vijand, komt Elle met haar beste nummer tot nu toe. Of zou er een verband zijn? De Rotterdamse rrriotgirl heeft nog niets van haar wilde haren verloren, maar toch een plaat gemaakt die volwassen klinkt en muzikaal en eigen. En anders. Elle’s reputatie ruste tot nu toe net zozeer op haar ‘na mij de zondvloed’ attitude als op haar muzikaliteit. Met een track als Swan Song hoeft ze zich niet langer te gedragen als de bastaarddochter van Iggy Pop en Courtney Love en kan ze gewoon op haar muzikale merites teren. Hoeft niet, mag natuurlijk wel.

S.Carey, (scary voor vrienden ?) maakt muziek die eigenlijk niet erg geschikt is voor de radio, maar die we je toch willen toedienen in kleine doses want te bijzonder en te goed om links te laten liggen. S.Carey is het soort artiest dat thuis hoort op een festival als Crossing Border of Motel Mozaïque, waar mensen komen om te luisteren ipv te knallen of te hangen. Wie groot fan is van Bon Iver kan S.Carey’s naam kennen. Hij is namelijk lid van de band rond Justin Vernon. Zijn muziek is met zijn vioolpartijen, tempowisselingen en canon-achtige achtergrondzang barokker en abstracter dan die van zijn kompaan. Maar niet zeker minder boeiend.

Serpents was onze eerste kennismaking met Sharon van Etten, een 33 jarige rockchanteuse uit Brooklyn NY. We waren er niet vanaf het begin bij. Serpents staat op Sharon’s derde album, Tramp (2012). Die plaat viel op omdat vrijwel het complete The National er op meespeelde, Aaron Dressner was zelfs de producer. Die zijn niet van de partij op Are We There, Sharon’s nieuwste. Ze produceerde zelf dit keer. Wel kreeg ze weer a little help from her friends, waaronder leden van Shearwater, Lower Dens en Afterklang. Het album werd grotendeels opgenomen in de Electric Lady Land studio met instrumenten die ook zijn gebruikt door John Lennon en Patti Smith. Maar het gaat natuurlijk om de stem en de songs en die zijn weer prima.

De eerste single van de Britse lawaaimakers, Amazing Snakeheads was maar 1 minuut lang. Van de tweede moesten we zowel van het begin als het einde een stuk afknippen, want vol met gaten. Maar. Single drie is helemaal raak en prima geschikt om het Nederlandse publiek deze risicorockers in hun armen of zelfs in hun hart te laten sluiten. De Snakeheads is een trio uit Glasgow dat rockt in de traditie van The Birthday Party, The Cramps en al die andere muzikale duivelaanbidders. Op plaat klinken ze al riskant, live schijnen ze ronduit gevaarlijk te zijn. Op 20 mei komen The Amazing Snakeheads naar 010 voor een show in Rotown. Je bent gewaarschuwd.