Author: Flip van der Enden

Dropbox pop. Dat is wat Yumi Zouma offreert. Ze zijn met zijn drieën. Oorspronkelijk woonden ze alle drie in Christchurch NZ, maar inmiddels hebben twee leden het nest verlaten. De een woont nu in Parijs, de ander in New York. Alleen de zangeres, Kim Pflaum woont nog in kiwi-country. Via Dropbox musiceren ze met elkaar. Ondanks de grote afstanden en niet bepaald persoonlijke manier van communiceren is hun debuutsingle een zinnelijk liedje geworden, geknipt voor licht alcoholische avonden op subtropische stranden. Dreampop op zijn best.

Schreven we naar aanleiding van Coming Of Age, de vorige single van Foster The People dat we blij waren dat de band niet de makkelijkste weg heeft gekozen en met remakes van Houdini en Pumped Up Kicks hun in het verleden behaalde successen wilden consolideren, de tweede single van hun tweede album is nog minder hitgevoelig. Tenminste, niet als je hits definieert als simpele meezing liedjes van maximaal drie akkoorden en met een refrein dat zelfs je zusje van drie kan meezingen. Pseudologia Fantastic is net zo vreemd als de titel. Als je er een sticker op zou willen plakken dan zou smartpop een passende zijn. Hoe je van de oude Foster The People dan is de kans groot dat je je hierin verslikt, maar hou je van smartpopbands als Portugal The men en The Bodicas dan ga je blij worden van de nieuwe van Foster The People.

Onze man uit Ierland heeft een opvolger voor zijn sluiphit, Take me To The Church. From Eden is anders dan Hozier’s debuut en zo hoort het ook. De ingrediënten zijn wel hetzelfde: soul, blues en folk plus een berg persoonlijkheid. Andrew Hozier Byrne denkt vooralsnog alleen in EP’s. From Eden is de titeltrack van EP nummer 2. De troubadour was op SXSW vorige week, waar hij een prima indruk maakte op de verwende menigte. Eigenlijk gaat alles volgens plan en verwachting, behalve dan dat er geen Nederlandse optredens gepland staan.

Geen onbekende, die Only Real a.k.a. Niall Galvin uit Londen. Eind 2012 bracht hij het tot IJsbreker met zijn verleidelijke Backseat Kissers. Ook de opvolger, Get It On vond hier gretig aftrek en nu is er een derde single in de aanbieding, wederom een rake hybride van indie-rock en soort van rap door de bedenker gezongen in zijn platte Londense tongval. We weten eigenlijk niet of Only Real al eens in NL is geweest. Zo niet dan wordt dat hoog tijd, zo wel dan hopen we dat hij snel weer eens terugkomt.

The Men, punkhandelaren uit Brooklyn sinds 2008. De band heeft net hun vijfde album ten doop gehouden, de eerste die in fatsoenlijke studio is opgenomen. De fi is dus flink meer hi, maar verder is er weinig veranderd. Nog steeds spelen The Men alsof hun broek in brand staat en stoppen ze meer informatie en attitude in één song dan Coldplay in een compleet album. Pearly Gates (de hemelpoort) is daar een sterk staaltje van. Dik zes minuten wordt er gerockt in een stijl herinneringen oproept aan in The Beatles in Hamburg periode (leren pakken en peppillen) en Neil toen hij nog Young was. Humor hebben de heren ook, Tomorrow’s Hits heet het album.

Introduceerden we vorige week een band uit de Filipijnen (Eyedress), deze week willen we je graag voorstellen aan een band uit Thailand, een meidengroep nog wel. Aan Eyedress kon je niet afhoren dat ze uit het verre oosten komen, aan Yellow Fang wel. Een beetje. Er zitten wat noten in de song die exotisch klinken, maar het opvallendst is de tekst die Engels lijkt maar niet echt is. Muzikaal is Yellow Fang niet ver verwijderd van een band als Haim. I Don’t Know is een modern rocksong met een mooie melancholieke ondertoon. Hadden we al verteld dat Yellow Fang een trio is? Pimporn zingt en speelt gitaar, Piyamas zingt en speelt bas en Praewa doet de drums en zingt ook. Het album waar we I Don’t Know vanaf hebben gehaald, heet The Greatest. Dat zou kunnen betekenen dat het een verzamelalbum is van de meiden. Helaas is onze Thaise taalbeheersing niet toereikend genoeg om dat zeker te weten.

Ze zijn niet dik en ook geen familie van elkaar, blank zijn ze zeker. The Fat White Family zijn zes muzikale krakers uit Londen die niet vies zijn van wat controverse en heisa. De naam is niet bepaald politiek correct, die van hun debuutalbum al helemaal niet, Champagne Holocaust. Leven in de brouwerij, daar houden we wel van. Veel muziek tegenwoordig is veilig en daarom best wel saai. Af en toe een knuppel in het hoenderkok kan geen kwaad. Gelukkig blijft het bij de Fat White Family niet bij woorden alleen. (Alhoewel hun titels er mogen zijn, Bomb Disneyland, Is It Raining In Your Mouth) De mannen rocken als een malle in een stijl die tegen die van The Libertines en The Birthday Party aanschuurt. Niet voor tere zieltjes dus, maar dat had je al begrepen.

We hoorden de single van Color Reporters en dachten dat is een heel aardig plaatje. Toen ontdekten we dat Bertolf in de band zit en vonden we het nog steeds een aardig plaatje. We kennen Bertolf Lentink als een goede gitarist, heel behoorlijke zanger en liedjesschrijver. Alleen hebben we ons nooit doelgroep gevoeld. Wij hadden het gevoel bij de Zwollenaar dat hij meer met zijn carriere bezig was dan met muziek. Nu die carriere niet helemaal geworden is wat ‘men’ er van hoopte, lijkt hij zijn aandacht volledige te concentreren op het maken van muziek. Mooie muziek, echte muziek. Welkom zeggen wij dan. Color Reporters is overigens niet de band van Bertolf maar de band van Bertolf en Bas Wilberink. Zij zingen, schrijven de songs en spelen gitaar. Dat doen zij op een solide en creative basis die gelegd wordt door Ceasar Rosenboom (keys/Gitaar), Rutger Renden (bas) en Nicky Hustinx(drums). Zingen doen ze allemaal behalve Nicky.

Genre-benders noemen ze bands als The Wyld, die een hele boel stijlen op een hoop gooien en er iets moois van maken. Het Nieuw Zeelandse trio mixt rock en pop en hip en hop en noem maar op. De band heeft blijkbaar goede connecties want hun debuutsingle werd opgepikt door een Amerikaanse tv-serie. Daarna gebruikte een grote energiedrankfabrikant nummers van The Wyld om hun waar aan de man te brengen en Odyssey dook op in een winterspelen commercial van een hamburgermagnaat met een Schotse naam. Aan de ene kant is al die commerciële belangstelling een reden om afstand te nemen van The Wyld, want niet erg indie. Aan de andere kant hebben die reclamejongens wel oren aan hun kop. En omdat de muziek uiteindelijk de doorslag geeft, staat Odyssey van The Wyld vanaf nu op onze playlist.