Author: Flip van der Enden

De enige reden dat Luna van Fear Of Men op de pinguin-playlist staat is omdat wij het een mooie plaat vinden. Een andere aanleiding is er niet. Nog niet. Het aantal views op Youtube is te verwaarlozen, ze komen voorlopig niet spelen en er is ook nog geen album uit. Maar we voelen aan ons water dat er wel wat gaat gebeuren met Fear Of Men. Wat weten we over de band? Ze zijn met zijn vieren en komen uit Bristol, UK. De zangeres heet Jessica Weiss. De band bracht eerder een cassette uit en wat singles op labels als Sex is Disgusting and Italian Beach Babes. Eind april verschijnt hun eerste langspeler op het Art Is Hart label. De namen die ze voor hun label bedenken zijn top. net als de muziek, maar hoe klinken ze? Shoegazerig, vrouwelijk en vernuftig. Mooi dus, vandaar hun plek op de playlist.

Sommige hits zie je van mijlen ver aankomen. Zoals I Wanna Get Better van Bleachers. Het is een enthousiast kop-staart nummer met een refrein, dat erom smeekt om te worden meegebruld. I Wanna Get Better zou een ordinaire hit zijn als de tekst platter was geweest, de productie gladder en als ze de gitaarsolo hadden weggemoffeld. Het is de allereerste single van Bleachers. Het zijn echter geen debutanten. Baas van de Bleachers, enig lid eigenlijk, Jack Antonoff kan je kennen van Fun dat in 2011 hoge ogen gooide met We Are Young een samenwerking met Janelle Monaé. Jack heeft in zijn uppie en in alle stilte een album gemaakt dat in juni onder de naam Bleachers gaat uitkomen. Bedoeling is dat Fun gewoon blijft bestaan. Het is echter niet uitgesloten dat Bleachers Fun links gaat inhalen, wat Antonoff dan gaat doen? Je weet het niet.

Wie grote stappen richting onontgonnen muzikale gebieden verwacht van de nieuwe Black Keys zal een lichte teleurstelling moeten verkroppen. Fever is geen baanbrekend werkje. Fever is wel de nieuwe single van het duo uit en alleen daarom al een muzikale gebeurtenis van de eerste orde. En Fever is gewoon een lekker plaatje, waarmee de band een nog groter publiek zal bereiken dan ze al had. Als het op het wederom door Danger Mouse geproduceerde album ook wat meer averechtse songs staan, hoor je ons niet klagen.

Wij zijn verliefd op Lykke Li. Niet verliefd verliefd, maar een hoofse liefde zoals Lancelot van Guinevere hield. Ons Pinguin-hart ging dus flink te keer toen de Zweedse prinses niet met één maar met twee nieuwe nummers tegelijk op de proppen kwam. Moesten we kiezen! No Rest For The Wicked is een machtig mooi melancholieke nummer, Lykke zoals we haar kennen en bewonderen.Een dikke 8. Maar. De andere track, Love Me Like I’m Not made Of Stone is het droevigste lied dat we in tijden hebben gehoord. En het mooiste. Hoe diep kan het dal zijn? De keuze was dus niet zo moeilijk, wij gaan voor de ziel.

Happy Camper is de vrolijke vrijetijdsclub van hopman Job Roggeveen. Voor zijn nieuwe muzikale kampeervakantie heeft Job weer een rits getalenteerde jongens en meisjes weten te strikken, die zijn liedjes uit volle borst zingen. We noemen een Tim Knol, een Eefje de Visser, een David Pino en een Ricky Koole. Die dus, plus leden van Moss, GEM en Coparck. Bij zo’n sterrenproject is het meestal dringen geblazen rond de microfoon, maar Job toont zich niet alleen een begenadigd componist, als arrangeur en dirigent weet hij ook van wanten. The Daily Drumbeat is het titelnummer van het derde album dat onder de Happy Camper vlag verschijnt.

Case Mayfield heeft de reputatie moeilijk en onvoorspelbaar te zijn. Dat mag gelden voor zijn optredens -hij duldt geen gelul tijdens zijn concerten- als platenmaker is hij zo betrouwbaar als een Zwitsers uurwerk. De Noord Hollander viel op met twee in eigen beheer uitgebrachte EP’s. Een overstap naar een gerenommeerd label bleek geen goede zet. De vrije vogel laat zich moeilijk kooien. Daarom brengt Mayfield zijn jongste (3e) album maar weer zelf aan de man.
Another Glorious Batlle For The Kingdom wordt voorafgegaan door de single, Close Enough. Tekst, melodie, productie en uitvoering zijn allemaal prima in balans met als gevolg Mayfield’s meest radiovriendelijk nummer tot nu toe. Optreden gaat hij ook weer doen, een rondje langs kerken in heel Nederland. Dat is een slimme zet, niet alleen is de akoestiek erg goed, in kerken is men ook geneigd aandachtig te luisteren.

Het was puur toeval dat Detox Danny, de nieuwe single van Flip Kowlier ons onder oren kwam. Het is geen toeval dat de track nu op onze playlist staat. Kowlier was even bekend boven de grote rivieren zo’n twaalf jaar geleden toen hij debuteerde als zanger-liedjesschrijver. Er was toen veel te doen over zijn West Vlaamse tongval, die buiten de regio onnavolgbaar is. Desondanks werd Welgemeende ook hier een hitje. In die zelfde tijd had Kowlier ook een beetje beet met zijn hip hop crew ‘t Hof van Commerce. Om de een of andere reden zijn we de zanger/rapper daarna uit het oog verloren. In België echter is Flop Kowlier nu een naam van faam met zes albums in de pocket en samenwerkingen met o.a. Michael Franti en Gabriel Rios op zijn naam. Daarnaast is Kowlier actief als producer en kinderboekenschrijver. Detox Danny komt van het album, Cirque dat in zijn geheel van een dusdanig kwaliteit is, dat er snel een serieuze poging moet worden ondernomen deze homo-universalis nar het noorden te lokken.

Ray stelde zwaar teleur vorige maand toen hij eindelijk een nieuw nummer losliet. Supernova is een 100 in een dozijn liedje ver onder de maat van meneer Montagne. De teleurstelling was dubbel zo groot omdat Ray’s nieuwe album geproduceerd is door Dan “Black Keys” Auerbach. Waarschijnlijk was de zanger zelf ook niet blij met de dreuteltrack, dus komt hij vrij snel met een nieuw nummer van zijn aanstaande album en dat is wel helemaal top. Airwaves is Ray LaMontage is zijn Van Morisson mood. En zo horen wij hem graag. Supernova, album nummer 5 van de 40 jarige troubadour uit New Hampshire verschijn in mei.