Author: Flip van der Enden

Het gaat goed met Boxer Rebellion, uitstekend zelfs. Was Diamonds een solide hit in binnen en buitenland, Keep Moving zal niet ver achterblijven. Dat heet loon naar werken. De Brits-Amerikaanse indie rockers zijn al best wel lang bezig sinds 2001 en zeker niet zonder succes, maar veel meer dan een respectabele middenmoter is Boxer Rebellion nooit geweest. Maar daar lijkt nu dus verandering in te komen. Dit is niet zo zeer een geval van de aanhouder wint, als wel van een band die steeds beter is geworden in wat ze doet, weet wat hun sterke punten zijn, maar tegelijkertijd niet bang is voor groei en verandering. Keep Moving is dus een toepasselijke titel net als die van het bijbehorende album, Promises.

Jagwar Ma komt uit Sydney, maar anders dan de meeste landgenoten die momenteel over de wereld uitwaaieren, maakt deze band geen lalala pop, maar rock met een beat zoals een kwart eeuw jaar geleden geïntroduceerd in Manchester door bands als Happy Mondays en Stone Roses en recenter beoefend door Kasabian. Niet vreemd dus dat Noel Gallagher zijn waardering heeft uitgesproken voor de Ozzies. Come Save Me was de eerste van inmiddels drie singles die allemaal te vinden op het debuutalbum, Howler. Jagwar Ma staat begin november op London Calling.

Wereldkampioen draaitafelen, C2C had pan-Europees succes met Down The Road. Daarna werd het stil rond het dj collectief dat de European Breakers Award won op Eurosonic vorig jaar en die zelfde zomer Lowlands veroverde. Maar nu is er dan eindelijk een nieuwe single die gehoord mag worden. Het recept is onveranderd, een mix van beats, samples en stemmen. De meerwaarde zit hem in de animatieclip, die het nummer perfect aanvult en oppompt. Delta staat net als Down The Road op het eerste en nog steeds enig album van de band uit Nantes.

Thijs van der Lucht en Bart Possemis zijn Baskerville, een indie-dance project met volgelingen tot ver buiten onze landsgrenzen. De opvolger van Disco Biscuits heeft drie jaar lang op zich laten wachten, maar dat vergeef je ze meteen als je Strongroom hoort. Baskerville maakt elektronische muziek, niet voor massafeesten, maar voor privéparty’s en samenscholingen van gelijkgestemde geesten. Sommige songs zijn bijna barok in vorm en uitvoering, anderen weer intiem en indringend. Dat niet wil echter niet zeggen dat T&B niet in staat zijn het dak er af te rocken, als ze dat zouden willen.
Voor de vocalen van de songs hebben de beatmasters een aantal toptalenten ingevlogen, zoals daar zijn Bart van Liemt (Sheer), Torre Florim (Staat) en Tessa Douwstra (Orlando). Gun For Hire wordt naar een hoger plan gezongen door Blaudzun.

Op 1 november staat Mac Demarco op London Calling, voor ons is dat een goede aanleiding om de Canadese underground koning eens wat aandacht te geven. DeMarco maakt charmant rammelende muziek. Hij lijkt de melodieën zo uit zijn mouw te schudden en veel aandacht aan de productie lijkt hij ook al niet te geven. Maar schijn bedriegt. De nonchalante sound is het resultaat van leren en proberen. DeMarco laat zich inspireren door Steely Dan en Jonathan Richman. Grotere tegenpolen zijn nauwelijks denkbaar. Steely Dan is superslick, werkt met jazzmuzikanten. Richman daarentegen is naïef om niet te zeggen kinderlijk. Tussen dei twee uitersten is Mac op zoek naar zijn plekje. Viceroy is een ballad die best doet denken aan Wicked Games van Chris Isaak (of is het Big Log van Robert Plant?).

Je kent vast die beroemde ‘tietenclip’ van You’ve Got MY Love van Bastian, de eerste band van Bas ‘neger des heils’ Bron. Die clip heeft nu eindelijk een vervolg gekregen. Zag je in de clip van Bastian alleen de buste van de dames, in die van Optimism van Those Darlins zie je louter de onderkant (voor en achter). Dat is voor de Amerikaanse censuur reden genoeg om de clip een NSFW kwalificatie te geven. Muzikaal zijn er weinig, zeg maar geen overeenkomsten tussen de tieten en de dijenclip. Those Darlings maken retrogaragerock met girlgroup vocalen. Dat doen ze al drie albums lang,dit keer echter niet in lo maar in hi fi.

En toen was er een nieuwe single van de Wombats! De opvolger van Techno Fan is een prima plaat, die de burger doet vermoeden dat het aanstaande derde album er een wordt van jaarlijstjes kaliber. Het is alweer zes jaar geleden dat Let’s Dance To Joy Division verscheen, de eerste klap die diverse daalders waard bleek. Even leek het er op dat de band van Matt Murphy te veel humor in hun songs stopten om serieus te worden genomen, maar live optredens en twee solide albums vestigden de reputatie van Wombats als blijvertje. Mocht iemand daar nog niet helemaal zeker van zijn, dan neemt YBIYW de laatste twijfel weg.

Op het eerste gehoor een onopvallende deun, maar bij nader horen toch weer een erg lekker liedje, de nieuwe single van Bethany en Bobb. I Don’t Know How is geen voorbode van een derde album, maar afkomstig van een EP, minialbum eigenlijk want Fade Away telt zeven tracks. In een recent interview vertelde Beth dat de EP is geïnspireerd door Mazzy Star, My Bloody Valentine en country queen Patsy Cline.