Author: Flip van der Enden

Pins is een meidenband uit Manchester, Girls Like Us is het titelnummer van hun eerste album. Daaraan vooraf gingen wat singles en een EP die in Engeland gretig aftrek vonden. De dames maken punk. Logisch dus dat ze vaak worden vergeleken met Savages. Pins is echter een stuk minder streng in de leer dan hun collega’s uit London. En meer Amerikaans georiënteerd, meer Iggy dan Siouxie. De meiden zijn baas in eigen band, ze schrijven alles zelf en hebben hun album ook zelf geproduceerd. Live schijnt Pins een bescheiden sensatie te zijn die we vooralsnog zullen moeten missen, want de tour van Pins beperkt zich helaas tot Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk.

The Dodos uit San Franciso zijn alweer toe aan hun vijfde album. Carrier is opgedragen en gaat grotendeels over gitarist Chris Reimer, die net van zijn band Women was overgestapt naar The Dodos toen hij plotseling overleed. Een deel van de songs is somber en beschouwend, maar er staan ook nummers op Carrier die moed geven en vertrouwen in de toekomst, zoals het ingenieuze Confidence dat langzaam maar onverbiddelijk opbouwt om te eindigen in een instrumentale climax. In actie sinds 2005 met nogal wat problemen op het personeelsvlak is en blijft The Dodo’s een van de interessantere bands van de Amerikaanse indie-scene, die met hun vijfde album misschien wel hun beste zet tot nu toe hebben gedaan.

Uit Den Haag (waar anders) komt een band die mogelijk ‘the next best thing’ van de polderpopscene zou kunnen blijken, de Nederlandse Strypes! Even serieus, Taymir heeft de looks, de sound en de leeftijd om heel ver te komen. Bas Prins, Mikkie B Wessels, Harrie Roelse en Quinten Meiresonne brengen speelse sixties pop met de bravoure van Arctic Monkeys en The Strokes. Helemaal uit de lucht komen vallen is Taymir niet, Quinten en Bas maakten eerder al reuring als The Consolers eveneens met muziek die geënt was op de tijd dat hun oma’s jong waren. Was hun eerste band een beetje te schatplichtig aan de voorbeelden met Taymir is er genoeg eigen kracht om ver te komen. Op 25 oktober verschijnt het eerste album van Taymir dat Phosphene is gedoopt.

Ghost van de enigmatische RÁJ is van een ongekende schoonheid, pop noir op zijn allerbest. Van de maker is een foto bekend, staat op Facebook (398 vrienden), maar verder helemaal niks. Hij posts overigens in het Engels en heeft het over ‘my new track’, dus we mogen aannemen dat RÁJ eerder opnames heeft gemaakt, maar daarvan geen spoor. De clip van Ghost is volgens ingewijden opgenomen in Budapest, maar de naam RÁJ is ook de naam van een streek in Tsjechië. Aangezien de meeste commentaren op Youtube van mensen komen met namen als Krisztián, Araxie en Láslzló lijkt het aannemelijk dat de maker dezes dus uit Oost Europa komt. Dat vrije verkeer van mensen en goederen is helemaal zo gek nog niet.

Pers en publiek zijn het er over eens, het nieuwe album van Franz Ferdinand is top. Dat is best een opluchting, want de band leek op zijn retour. Het lukte maar niet om het succes van het debuut te evenaren, artistiek noch commercieel. En dat is toch wel de bedoeling. Maar Right Thoughts, Right Words, Right Action begint aardig in de buurt te komen. Wat terug is, is de energie. Wat opvallend is, is het hoge niveau van de songs, niet van een paar maar bijna allemaal. Dat laatste kan komen omdat de band de meeste nummers live heeft uitgetest. Ze hadden de songs dus in de vingers toen ze de studio indoken. En dat heeft geholpen. De kracht en spontaniteit is overgeheveld van de bühne naar de band (of harde schijf). FF smeedt het ijzer terwijl het heet is want Evil Eye is al weer de derde single van het vierde album maar net zo raak als Right Action en Love Illumination.Hulde.

The Chain Gang Of 1974 is het alias van Katin Mohager, een Amerikaanse muzikant die zich heeft gespecialiseerd in een stijl die indietronic heet, denk Depeche Mode. Mohager heeft een aantal albums uitgebracht op een minieme indielabeltjes, maar inmiddels is hij opgenomen hij in de stal van de gebroeders Warner. Oorzaak en gevolg zijn niet helemaal duidelijk, maar feit is dat The Chain Gang Of 1974 meteen topjaar beleeft met een nummer in GTA en eentje in Fifa 14, dit Miko. Een nieuw album zal niet lang op zich laten wachten.

Je album Holy Fire noemen getuigd van lef of zelfvertrouwen. In geval van Foals waarschijnlijk allebei. Het is doorgaans verstandig om aan anderen over te laten om te beoordelen of jij het heilige vuur hebt, maar Foals heeft gegokt en gewonnen. De band uit Oxford begon ooit als moeilijke rockband met meer tempowisselingen dan een stadsbus. Op album nummer drie is het roer omgegaan. Zonder de boel te simplificeren klinkt Foals anno 2013 toch een stuk toegankelijker met meer emotie en melodie. Het gevolg is dat Yannis en zijn mannen zijn opgeklommen tot de hoogste regionen van de Britse muziekscene. Foals is genomineerd voor een Mercury Award, de hoogste Britse onderscheiding op muziekgebied. Het zou terecht zijn als ze hem krijgen.

Small Black is groot aan het worden. De band uit Brooklyn heeft heel erg beet met hun tweede album Limits Of Desire. De synthetische sound is wat pittiger geworden, de songs wat puntiger en de spanning is flink opgevoerd vergeleken bij hun debuut uit 2010. De term chillwave is dan ook niet meer van toepassing, zeker het eerste deel niet. De mosterd haalt Small Black uit Engeland, bij new romantics als Duran Duran, Human League en Soft Cell. Strikt genomen niks nieuws onder de zon dus, maar Ryan, Josh, Juan en Jeff eren hun helden met zoveel liefde en plezier dat dat zonnetje weer heerlijk straalt.