De liedjes van Divorce klinken alsof ze uit een musical komen, of beter een popopera. Dat komt door de verhalende teksten en de gedubbelde vocalen. Bassiste Tiger Cohen-Cowell heeft dit keer de hoofdrol, een van de heren zingt de tweede stem. My Room gaat over liefde, onvoorwaardelijke liefde om precies te zijn. Een aardige touch is het kinderkoortje dat -zoals Tiger oppert in een begeleidend schrijven- het nummer zowel iets lichts als iets ernstigs meegeeft.
Author: Flip van der Enden
LEAP – Power trip
LEAP is een Britse sprokkelrockband die vanwege nieuwe single Power Trip het predikaat veelbelovend krijgt opgeplakt. En om aan te geven hoeveel belovend de startup-band wel niet is roepen Power trip in één adem ook maar uit tot Breekijzer!
Power Trip is de opvolger van een vorig jaar verschenen debuut EP waarop de band naar voren komt als een stel muzikale omnivoren die zonder aanziens des genres lekker doet waar ze zelf zin in hebben, vandaar de term sprokkelrock. Gelijk hebben ze. En smaak ook. De nieuwe single zal volgens de organisatie van het Groningse EM2 die de band heeft geboekt voor een show op 9 november fans aanspreken van zowel Nothing But Thieves als 21 Pilots en The Black Keys. Wat wil een rocker nog meer? Een album misschien?
Honeyglaze – Don’t
Er wordt meer gepraat dan gezongen dus Don’t van Honeyglaze mag je filen under postpunk.
Maar denk niet dat Honeyglaze een graantje mee wil pikken van de populariteit van bands als Dry Cleaning etc. De opgekropte woede van het nummer heeft eerder iets van RATM. Frontvrouw Anouska Sokolov van het trio uit Londen moet even iets kwijt. In haar monoloog maakt ze onomwonden duidelijk wat haar allemaal niet bevalt aan haar inmiddels ex-vriendje. En nu ze toch bezig is krijgt meteen het hele mannelijke deel van de mensheid ook maar veeg uit de pan. En niet zonder reden natuurlijk. Om te benadrukken dat het haar menens is volgt er na haar relaas een gitaarsolo die er hard inhakt.
Don’t is de eerste single van Honeyglaze voor nieuw label Fat Possum dat de band koppelde aan producer Claudius Mittendorfer, die in het verleden uitstekende resultaten behaalde met o.a. Interpol. Parquet Courts en Sorry.
Heartworms – Jacked
Jacked heeft verschillende vertalingen in het Nederlands variërend van gejat tot gekaapt. Allemaal zijn ze van toepassing op de nieuwe single van Heartworms, een van de spannendste nummers die we dit jaar tot ons hebben mogen nemen.
Jo Jo Orme alias Heartworms is toch al niet van het gezellig inhaken, maar zo duister en indringend als op Jacked hoorden we haar nog niet eerder. Maar wees maar gerust mijn kind, Jojo zingt niet uit eigen ervaring. Jacked heeft ze bedacht als oefening in muzikale paranoia. En visuele. In de bijbehorende clip zien we Jojo rennen als Lola voor een onbekende entiteit die steeds net buitenbeeld blijft. Wat de onrust natuurlijk alleen maar versterkt. Uiteraard is de clip in zwart/wit. Over een album wordt nog niet gerept, maar met deze wederom door Dan Carey geproduceerde single meldt Heartworms zich wel weer terug aan het front.
Poppyshow – Unscrewed
Single drie van Poppyshow is hard, maar niet meedogenloos.
Dat de band stevig kon rocken wisten we al, maar op het volume en de felheid van Unscrewed waren we toch niet echt voorbereid door de twee vorige singles. Need Ur Bed is een grungy bijna ballad, I Dont Mind een wat speelsere rocksong. Unscrewed lijkt het meer werk van een stel Led Zeppelin fanaten. Vrees echter niet indie-fans, een slim en onverwacht slot maakt duidelijk dat ze niet uit zijn op je hersencellen. Drie singles, drie smaken. Die Poppyshow wordt steeds interessanter.
Chinese American Bear – Feelin’ Fuzzy
Chinese American Bear is een Amerikaans duo met Chinese roots. Zij dan, hij is zo Amrikaans als apple pie.
Hun genre heet Indie Mandopop. Dat Mando komt van Mandarijns, een van de twee talen waarin Anne Tong en Bryce Barsten zingen. De ander is Engels. Het grappige van Chinese American Bear is dat je kunt horen waar zij vandaan komt. In Feelin’ Fuzzy wordt er regelmatig op zo’n grote Chinese gong geslagen. Een super cliché geluid natuurlijk. Chinese American Bear is überhaupt geen band met veel pretenties. Hun bubblegum mandopop moet je net zo serieus nemen als de films van Jackie Chan. Helemaal niet dus, maar geinig is het wel.
Bad Nerves – Sorry
Een echte ballad zal Bad Nerves waarschijnlijk wel nooit maken, maar Sorry komt in de buurt.
De Britse band kennen we van strak gespannen rocksongs als USA, Antidote en You Should Know By Now, nummers die net als Sorry op het vers verschenen Still Nervous album staan. Het is de tweede langspeler van de ADHD’ers uit Wessex. Bad Nerves rockt met een punky randje. The Ramones en The Strokes noemen ze als referentie, maar Sorry laat horen dat hun muziek ook een typisch Britse component heeft, glamrock. Bowie, Bolan, maar ook Slade en The Sweet je hoort ze allemaal terug in Sorry. Dat klinkt retro maar dat is Sorry nou weer niet. Dan komt toch weer die ADHD om de hoek kijken. Dat bestond nog niet in de jaren zeventig ;).
Bad Nerves komt op 5 juli naar Down The Rabbit Hole.
FIEP – Did The Drummer Change The Bass?
Met Did The Drummer Change The Bass? gaat FIEP op de postpunkpraattoer. En komt ze ook nog eens verrassend funky uit de hoek.
Zeg je funk dan heb je het over de ritmesectie en die speelt dan ook een belangrijke rol op deze track van FIEP’s 2e EP, Fried Rice. Vooral de bassist is lekker aan het shinen. Ook het vermelden waard is de break/solo van wat nog het meest klinkt als een krakkemikkige fairlight computer, ooit het geluid van de jaren tachtig. Het zou niet verbazen als Did The Drummer Change The Bass als grap begon, maar te leuk bleek om niks mee te doen.
Manu Chao – Viva Tu
Ruim een kwart eeuw geleden is het alweer dat Manu Chao de wereld verrijkte met zijn tijdloze Clandestino album.
De tijden zijn veranderd, maar Manu Chao is nog steeds dezelfde charmante muzikale vrijbuiter van weleer. Je zou het een bezwaar kunnen vinden dat nieuwe single Viva Tu makkelijk op een van de zes eerder verschenen albums van de Spaanse Franse zanger had kunnen staan. Aan de andere kant waarom iets nieuws verzinnen als het oude nog steeds zo goed werkt? Want dat doet Viva Tu, het laat de zon schijnen, de vogels fluiten en maakt derhalve het verblijf op dit ondermaanse tranendal een stukje aangenamer.
Girl Scout – I Just Needed To Know
Zo hee, die kan zingen! is zo’n beetje het eerste dat door je hoofd schiet al je I Just Needed To Know hoort van Girl Scout.
Die die heet Emma Jansson. Zij is grotendeels verantwoordelijk voor het welslagen van I Just Needed To Know, maar ook gitarist Viktor Spasev is medeplichtig en zonder de ritmesectie bestaande uit Per Lindberg en Evelina Eklind zou de nieuwe single ook niet zijn geworden wat hij nu is: een bescheiden indie rock meesterwerkje. De namen verraden het al, Girl Scout is van Scandinavische origine. Zweeds om precies te zijn. De band heeft een leuek naam bedacht voor hun muziek bubblegrunge.
Vorig jaar rond deze tijd kwam Girl Scout met een debuut EP, Granny Music aanzetten. Daarvan hebben we het openingsnummer Monster nog een tijd gedraaid. Die EP heeft nu dus een opvolger met wie weet nog meer muziek in het verschiet. En een tournee graag, want Emma willen we graag een keer in actie zien.