Author: Flip van der Enden

Honeyglaze – Pretty Girls

Een paar maanden geleden introduceerden we het Zuid-Londense Honeyglaze middels de single Don’t. Vanwege de praatzang van frontvrouw Anouska Sokolov schaarden we de band onder het kopje postpunk.

Maar we haastten ons erbij te zeggen dat Honeyglaze niet de zoveelste postpunkband was, maar een eigenzinnig trio met bovengemiddelde energie en in de persoon van eerder genoemde Anouska een bijzonder boegbeeld en blikvanger. Was ze op Don’t zo boos dat ze aan Zac de la Rocha (RATM) deed denken, op nieuwe single Pretty Girls is Anous eerder ironisch of misschien wel sarcastisch. ‘I’m In Touch With My Feminine Side. I Always Wear Pink”.

Pretty Girls staat op het tweede album van Honeyglaze, Real Deal dat 20 september online komt. Eind oktober kan je kijken of Honeyglaze er ook live wat van bakt, want dan staan ze op London Calling.

Sex Week – Angel Blessing

Angel Blessing is de tweede van nu drie singles van Sex Week, een duo uit Brooklyn dat geen geheim maakt van hun hobby.

Angel Blessing een bronstig nummertje over ….liefde. Als je Pearl Amanda Dickson en Richard Orfino zo bezig hoort, zou je denken dat ze over intieme dingen zingen, maar dat valt erg mee (of tegen). De tekst is vrij abstract, maar lijkt eerder over vriendschap dan voortplanting te gaan. Angel Blessing is vooral een fraai aangekleed, sensueel gezongen popsong in een 90’s jasje.

Warmduscher – Fashion Week

Warmduscher was al postpunk toen dat nog niet zo’n ding was. Met de vorig jaar verschenen EP miste de band uit Londen net de boot, maar met nieuwe single Fashion Week, van het aankomende vijfde album Too Cold to Hold (15 nov) zou het best wel eens kunnen lukken om een plekje te veroveren in het postpunk peloton. Fashion Week heeft spanning, sarcasme en sfeer. En de hoekige, grootstedelijke beat biedt ook nog eens de mogelijkheid om ritmisch mee te bewegen. In een rechtvaardige wereld zou……

Concerten: 19 november in Trix, Antwerpen, 21 november in Paradiso.

Karen O, Danger Mouse – Super Breath

Fijne plaat weer van Yeah Yeah Yeah’s frontvrouw Karen O en vaste partner in crime Danger Mouse.

Super Breath is sexy, speels en spannend, met een lichte soundtrack feel. Helaas is de single geen prelude voor een nieuw album van miss O en mister D, maar maakt het duo reclame voor de rerelease van hun album Lux Prima waaraan het nummer als 7” zal worden toegevoegd met op de b-kant een cover van Lou Reed’s Perfect Day.

The Tommyrots – Fever Dream

‘Retrorock from Rotterdam’, zo afficheert het vierkoppige Tommyrots zich. Even over de bandnaam: in de band zitten twee Tommy’s en dat rots zal wel van Rotterdam komen.

Dat retrorock klopt als een bus, maar willen we toch even specificeren. Fever Dream klinkt net als het dozijn andere songs dat The Tommyrots sinds 2020 hebben losgelaten als The Beatles anno 1964/65. De nasale stem van een van de zingende Tommy’s (Scherder of Vrolijk) doet sterk aan die van Lennon denken. En ook de positieve energie die Fever Drean uitstraalt is pure powerpop zoals John, Paul, George & Ringo pleegden te maken voordat ze de psychedelica indoken. Over toekomstplannen van The Tommyrots kunnen we nog weinig vertellen, maar we hebben ze in de gaten.

Full Flower Moon Band – Enemy

Full Flower Moon Band komt uit Australië, maar als je ze zo hoort zou je zweren dat de ze uit Louisiana komen, of een van de andere staten in de Mississippi delta. Net als het eerder door ons gespotte West Side komt ook Enemy van het eerder uit jaar verscheen Megaflower album. Deze tweede langspeler van de boys en girl uit Brisbane is een must voor fans van spooky country en swampy rock gezongen door een femme van het fatale soort.

Ash Molloy – About Me

We treffen Ash Molloy op het moment dat ze haar 6e single loslaat.

Het is allemaal nog wat pril dus voor de Canadese zangeres. Dat verklaart wellicht de niet heel erg subtiele productie van het verder lekker rockende About Me. Dat Ash ‘het’ wel degelijk heeft is nu al wel duidelijk. Onder dat ‘het’ verstaan we o.a. een dijk van een stem. En een behartenswaardige missie, ‘Just trying to share my experiences loud enough so that someone who needs to hear it will’. Daar willen we de blauwharige zangeres-songschrijver dus graag bij helpen.

Porridge Radio – Sick Of The Blues

Op het eerste gehoor klinkt hij wat gewoontjes, de nieuwe single van Porridge Radio, een band waarvan we hoge verwachtingen hebben.

Maar na een paar draaibeurten en het zien van de clip blijkt Sick Of The Blues toch eigenlijk best wel een vrij geweldig nummer te zijn. Toen vorig jaar de relatie van Diana Margolin op de klippen liep, belandde ze in een diepe put. Tot ze zich realiseerde dat dat niet het einde van de wereld betekende. Dat er nog genoeg andere dingen zijn om blij van te worden: vrienden, familie, muziek! Ze gaf zichzelf een schop onder haar spreekwoordelijk kont en schreef Sick Of The Blues.

Diana’s herwonnen levenslust spat uit van de opname af. Sick Of The Blues is (gelukkig) geen bluesnummer, maar een extatische ballad met spontane instrumentatie en als kers op de taart een trompetsolootje. Niet alle songs op het nieuwe album zijn zo positief laat Diana weten. Terugkerende thema’s zijn verlatingsangst, hartenpijn en onzekerheid. Sick Of The Blues is het laatste nummer van Clouds In The Sky They Will Always Be There For Me (18/10). Er is dus wel licht aan het eind van de tunnel.

MJ Lenderman – Joker Lips

Pinguin Goes Country! Nou ja MJ Lenderman dus en wij volgen hem graag.

De onofficiële erfgenaam van Neil Young heeft altijd al een country tic (snik) gehad, maar op nieuwe single Joker Lips gaat hij ‘all the way’. Laten we wel snel de toevoeging alt. voor country zetten om verwarring met getatoeëerde, cowboyhoeden dragende, Trump stemmende gladjakkers te vermijden. Mark Jordan zingt ook niet over backroads, six-packs en pick-up trucks, maar over liefde van het tedere soort. MJ speelt dit keer vrijwel alle instrumenten zelf. Toch klinkt de derde single van zijn Manning Fireworks album organisch, spontaan en een weer lekker sloppy zoals alt.country hoort te klinken.

TAPE TOY – Anyone, Anything

Na anderhalf jaar eindelijk weer eens een levensteken van TAPE TOY. En wat voor een! Waar veel vergelijkbare boys + girl bands verstrikt raken in hun sound houdt TAPE TOY het voor ons en zichzelf interessant door te experimenteren met vormen en sferen.

Je herkent de band van Naive en Dig Deeper in Anyone, Anything, maar je hoort ook mentale groei en artistieke ontwikkeling. Die uit zich in het gebruik van samples en andere electronica, maar ook in de gelaagde en gedetailleerde productie van de band samen met Iwen Legro. Het duurt nog even, maar op 14 december volgt een nieuwe EP van TAPE TOY. Daarvan is het ietwat weemoedige Anyone, Anything dus een zeer geslaagd voorproefje.