Vorige week heeft alt-rock superster Courtney Barnett haar derde studioalbum aangekondigd. Deze nieuwe 10 tracks tellende plaat heet Things Take Time, Take Time en verschijnt op 12 november.
Things Take Time, Take Time is een sonische collage van diep persoonlijke snapshots van Barnett in een periode waarin ze zich op haar best voelt, en laat horen waarom de Australische wordt gerekend tot een van de meest invloedrijke en baanbrekende vrouwelijke singer-songwriters.
Het album is opgenomen in samenwerking met producer/drummer Stella Mozgawa (Warpaint, Kurt Vile, Cate Le Bon). Het is Barnett’s meest creatieve, mooiste en intieme werk tot nu toe. Het klinkt ontspannen en geeft een prachtige inkijk in haar privéwereld, vol liedjes die ongegeneerd gaan over liefde, vernieuwing, genezing en zelfontdekking.
Met de aankondiging van Thing Take Time, Take Time verscheen ook de eerste single Rae Street. De albumopener is een fijne mid-tempo essay dat in detail het dagelijkse leven van een kleine gemeenschap schetst tegenover de snelheid van de moderne samenleving.
Oke toegegeven, Lala Lala is niet de beste naam die je kunt bedenken. Dan moet je wel van goeie huize komen zou je zeggen. Als je het verhaal van Lillie West hoort, begrijp je beter waarom ze voor zo’n niets aan de hand naam als Lala Lala heeft gekozen. Tot nu toe maakte Lala Lala albums die een rechttoe rechtaan documentatie waren van haar eigen persoonlijke worstelingen, “Lamb” uit 2018 bijvoorbeeld, waarop thema’s als paranoia, rouw, geweld en verslaving niet geschuwd werden. Maar West wilde sonisch iets groters en thematisch meer naar buiten kijken, een plaat meer als een gedicht of een puzzeldoos in elkaar zetten, met sonische en lyrische aanwijzingen die de luisteraar in staat zouden stellen, zoals de titel al zegt, de deur te openen naar de grotere betekenis van die worstelingen. Lala Lala kondigt “I Want The Door To Open” aan, dat op 8 oktober uitkomt op Hardly Art!
Lala Lala’s eerste open deur, ‘DIVER’, is ‘de stelling van het album’. Het is een popsong van Kate Bush-achtige proporties, boordevol gelaagde en dreunende synths, het wijd open drumwerk van Nnamdi Ogbonnaya uit Chicago, en West die haar zang net niet over het rafelige randje duwt. Om het thema “DIVER” te beschrijven, zegt West:“I want total freedom, total possibility, total acceptance. I want to fall in love with the rock.” De rots in kwestie is een verwijzing naar Sisyphus, de mythische figuur gedoemd door de goden om voor altijd een rotsblok uit de diepten van de hel omhoog te duwen. “I think it’s easy to feel like we keep making the same mistakes over and over again, that we’re Sisyphus. The key is falling in love with the labor of walking up the mountain.” En dat zie je terug in de video.
I Want The Door To Open is een muzikale zoektocht die wordt ondernomen met de wetenschap dat de titulaire deur misschien nooit opengaat; de hoop is verliefd te worden op de zoektocht waardoor de volgende stap vanzelf gevonden wordt. Het is een gedurfde verkenning van persona en aanwezigheid van een kunstenaar die zich afvraagt hoe ze volledig zichzelf kan zijn in een wereld die voortdurend in onderhandeling is over zichzelf. De zoektocht in de Europese wereld gaat Lala Lala vanaf eind januari aan, te beginnen bij Paradiso Noord & VERA.
Na een veel te lange stilte is er de laatste tijd weer wat rumoer rond Robert Smith. Er schijnt een eerste solo-album van hem in aantocht te zijn, en deze week verscheen er een duet van de Cure voorman met CHVRCHES, de Schotse indietronica band rond Lauren Mayberry.
CHVRCHES is doorgaans net even te poppi en popi voor onze doeleinden, maar de mix met mister Smith kan er goed bij. Opvallend genoeg klinkt How Not To Drown niet zozeer als een CHVRCHES of Cure nummer, maar heeft het nog het meest weg van een Placebo track, zeker het begin. Dat komt waarschijnlijk door de lichte vibrato in de stem van Lauren.
Voor CHVRCHES is How Not To Drown een vrij duister nummer. De Cure baas maakt daarentegen een bijna vrolijke indruk. Hij zag de samenwerking met de 30 jaar jongere zangeres blijkbaar wel zitten. Het is overigens de vraag of ze elkaar lijfelijk hebben ontmoet, waarschijnlijk is het duet online tot stand gekomen. How Not To Drown -hoe het hoofd boven water te houden, zouden wij zeggen- eindigt met een mooi stukje instrumentale sfeermuziek. Kortom op alle fronten geslaagd, deze eerste bundeling van de talenten van miss Mayberry en mister Smith.
De populaire Engelse singer-songwriter Declan McKenna, die o.a. hits scoorde met Isombard, Brazil en The Kids Don’t Want To Come Home, heeft zijn eerste nieuwe muziek van 2021 gedeeld, namelijk My House.
Anders dan zijn eerdere werk, klinkt deze single als luchtige bedroom pop. Het gaat over het op een prettige manier verdwalen in gedachten en herinneringentijdens de Covid lockdown.
Luister vanavond om 22:00 uur naar Pinguin Indie voor een selectiefunky, groovy music uit de koker van Pinguin Groove! Groove voor een feestelijke zaterdagavond, voetjes van de vloer thuis! De selectie wordt gedaan door onze eigen cratedigger Willem van Harrewijen. Zijn Pinguin Groove heeft vanaf nu een vast wekelijks uurtje op Pinguin Radio. Zaterdag om 22:00 uur hoor je Willem Draait Door met de nieuwe releases van die week op Pinguin Groove.
Met op de playlist:
Curtis Harding – I Won’t Let You Down
Yola – Starlight
Jordan Rakei – Family
Dakota Jones – I Did It To Myself
Durand Jones & The Indications – Love Will Work It Out
Pinguin Radio is een onderdeel rijker, PenguinArtists.com. Een muziekplatform voor nationale en internationale muzikanten, artiesten, acts, singer/songwriters, producers en andere muzikale gezelschappen. Kijk vooral even rond, meld je aan, “clap” voor acts en volg je favoriete artiesten via pinguinradio.com.
Luister al deze artiesten non-stop, 24/7 op onze stream Pinguin Showcase.
Elke zaterdagavond draaien we een greep penguins uit deze pool. Vandaag tussen 20:00 en 21:00 uur hoor je de volgende artiesten van het platform penguinartists.com:
Wat een lekkere soulfunkvibe! Deze band komt uit Brooklyn NYC en dit is de eerste release. Van een nieuw album (release 27 augustus) dat wordt geproduceerd door Grammy winnaar John Wooler. Wie? Nou ja, hij heeft gewerkt met John Lee Hooker, John Hammond, Isaac Hayes en Van Morrison. Om er een paar te noemen. Dakota: ‘I Did It To Myself is about the ups and downs of learning and growing up, and the mess that can ensue. Maybe I’m going too fast and too hard, maybe I need to slow down. But if things get messed up at least, this time, I have no one else to blame. I did it to myself.’ Dus oordeel zelf.
Luister de Gravy Groover de hele week op Pinguin Groove. En luister vanavond om 22:00 uur naar Pinguin Indie voor een selectie Groove voor een feestelijke zaterdagavond, voetjes van de vloer thuis!
De nieuwe Popwarmer gedijt goed bij het zonnetje dat zich gelukkig nu weer laat zien. Zwoel is het woord dat HONNE altijd ademt, wat wil je met titels als Warm on a cold night. Het Londense duo’s nieuwste wapenfeit is What Would You Do? die bij elke luisterbeurt steeds beter wordt. Dit najaar verschijnt hun derde album LET’S JUST SAY THE WORLD ENDED A WEEK FROM NOW, WHAT WOULD YOU DO? Op de nieuwe single werkt HONNE samen met de Amerikaanse r&b-artiest Pink Sweat$. Je hoort de song de hele week extra vaak als Popwarmer op Pinguin Pop.
Deafheaven heb je de laatste tijd misschien een paar keer gehoord op Pinguin Indie met de soort shoegaze/light-metal song Great Mass Of Color. Maar de band uit San Francisco is meer van afdeling Pinguin On The Rocks getuige de nieuwe Breekijzer The Gnashing. Het vijftal heeft voor het aanstaande album Infinite Granite (release 20 augustus) een nieuwe koers uitgezet. En dat is goed nieuws vinden wij. Meer melodie, betere zang en gewoon sterkere songs. Dat is ook niet zo gek met producer Justin Meldal-Johnsen achter de knoppen, hij werkte al met M83 en Metric.
Een nieuw label, een nieuwe single. Na 3 jaar niks pakt Amen Dunes, de draad weer op. Even ter opfrissing van het geheugen. Amen Dunes is een rockact van het experimentele soort uit NYC. Op het podium staan een paar mensen, maar in de studio is Damon McMahon heer en meester.
Dat nieuwe label is Sub Pop, dat als start-up furore maakte door Nirvana te tekenen en sindsdien de gemoederen bezig houdt met acts als Fleet Foxes, Beach House en Rolling Blackout Coastal Fever.
De lat ligt dus vrij hoog. Niet alleen vanwege het nieuwe prestigieuze thuis, maar ook op basis van in het verleden behaalde successen van Amen Dunes. Daarnaast schept de medewerking van Sleaford Mods verwachtingen. Om met die laatsten te beginnen.
Nadrukkelijk aanwezig zijn ze niet. Feel Nothing heeft niks van de opgefoktheid waar het duo uit Nottingham om bekend staat. De synthesizers worden wel bespeeld door Andrew Fearn en aan het einde steekt ook Jason Williams nog even zijn hand op, maar om nou te zeggen dat het duo nou echt zijn stempel op Feel Nothing, nee. De nieuwe single van Amen Dunes speelt zich grotendeels af op bekend terrein, alleen het einde wijkt af, dat doet nog het meest denken aan Happy Mondays, tijdens een van hun minder nuchtere fases. Goed om aan te horen is het wel.
