Zaterdag 25 augustus 2018 vindt de 5e editie van Festival The Brave plaats in de Fruittuin van West, onderdeel van de Tuinen van West in Amsterdam. De Fruittuin van west is een biologische fruit boomgaard met eigen restaurant, binnentuin, 1000 loslopende kippen en enkele hectaren fruitbomen. The Brave is het enige openluchtfestival in Nederland dat zich volledig richt op singer-songwriters, indie en folk. Pure, ambachtelijke muziek met echte instrumenten; een DJ kom je er niet tegen.
De eerste namen voor de 5e editie zijn nu bekend: Seafret (UK), Nathan Ball (UK), Axel Flóvent (IS), Folk Road Show (CA/AU), Callum Spencer (UK) Dutch Cassidy, Gayle Skidmore, John-Lewis Cabot, Richard Cejer en Dina Suer + Campfire Sessions. De laatste Early bird tickets zijn verkrijgbaar via www.festivalthebrave.nl/tickets
Na de laatste uitverkochte edities kijkt organisator Kaboem Productions uit naar deze jubileum editie, welke extra speciaal wordt. “‘Intiem’ kun je ook vertalen als ‘niet rendabel’. Daarom verdwijnen kleine knusse festivals om de haverklap en dat maakt ons extra trots om de vijfde editie van Festival The Brave aan te kunnen kondigen. Klein maar fuckin’ fijn!” aldus Luc Upson, mede-oprichter van Festival The Brave. Het festival heeft een internationaal karakter met acts uit verschillende landen. Daarnaast is er ook weer alle ruimte voor nieuw talent bij de Campfire Sessions en zal wederom de winnaar van de Grote Prijs van Nederland en Mooie Noten een plek krijgen in de line-up.
Het duo Seafret (UK) is één van de grotere namen tijdens Festival The Brave 2018. Na de doorbraak met debuutalbum Tell me it’s real in de UK is het nu tijd om Nederland en de rest van Europa te veroveren. Nathan Ball (UK) maakt alt-folk met een zomers en donker tintje. Amsterdam heeft in november 2017 al kennis mogen maken met zijn warme stem en stevige gitaarpartijen. Op 25 augustus 2018 komt hij terug naar Nederland en speelt hij op de MainStage tijdens Festival The Brave. Axel Flóvent maakt moderne folk en blijft niet onopgemerkt op spotify. Alleen al zijn debuut EP Forest Fire behaalde meer dan 25 miljoen streams. Deze zomer brengt Flóvent een nieuwe EP uit.
De laatste jaren is gebleken dat er een enorme behoefte is aan kleinschalige festivals in Nederland en zijn er vele initiatieven gestart. Het ontbreken aan massaliteit is verfrissend en geeft nog meer de mogelijkheid om echt van de muziek te genieten. Ondanks de laatste twee uitverkochte edities biedt The Brave dit jaar wederom ruimte aan maximaal 1200 bezoekers, zo blijft het festival intiem en kleinschalig zoals het van oorsprong bedoeld is.
De versterkte muziek op vier podia duurt tot 23:00 uur. Na afloop wordt er tot in de kleine uurtjes akoestisch gejammed bij de verschillende kampvuren op het festivalterrein.
FESTIVAL THE BRAVE
Zaterdag 25 augustus
Fruittuin van West || Tom Schreursweg 48, 1067 MC Amsterdam
Eerste namen: Seafret (UK), Nathan Ball (UK), Axel Flóvent (IS), Folk Road Show (CA/AU), Callum Spencer (UK), Dutch Cassidy, Gayle Skidmore, John-Lewis Cabot, Richard Cejer en Dina Suer & Campfire Sessions
Een oud baasje inmiddels, 75 lentes jong, maar nog altijd alive and kickin’! Maceo Parker is een wandelende legende, groot geworden met de funk, die met de grootsten der aarde speelde: James Brown, George Clinton, Ray Charles, Prince, Ani Difranco, James Taylor, Dave Matthews Band en The Red Hot Chilli Peppers. Daar kun je mee thuis komen!
Zijn laatste plaat maakte hij met de WDR Bigband, zowaar ook niet de minste. Michael Abene arrangeerde de stukken, die allemaal ‘love’ in de titel hebben. Speciaal voor het project bracht Parker drummer Cora Coleman en bassist Carroll Dashiel samen, die de muziek een extra solide groove geven.
En dat is direct te horen op de albumopener Who’s Making Love, dat de pan uit swingt en waarop puike zangpartijen en saxsolo’s van de meester zelf te horen zijn. Misschien had de verdere muziekkeuze op de plaat iets avontuurlijker mogen zijn, maar Parker wil graag een breed publiek aanspreken. En wie geeft hem eens ongelijk? Tekst Mania | Luc van Gaans
Pinguin Radio en de Volkskrant slaan de handen ineen voor een maandelijkse radio-uitzending waarin de luisteraar bij de hand wordt genomen langs de beste albums en de beste tracks van het moment.
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
De Kroniek der betere Popmuziek
Door Robert van Gijssel
In tijden van hiphopmanie, ‘exportprijzen’ voor dj’s en een naderend faillissement voor instrumentenfabriek Gibson, is het wel fijn zo nu en dan toch nog eens tegen stronteigenwijze gitaarmuziek aan te lopen. Muziek zonder grote commerciële ambities maar met het hart op de goede plaats en dus het liefst een paar gitaren die dwars tegen de muzikale modes insteken.
De plaat Microshift van de Britse band Hookworms zet de oren vanaf track nummer één op scherp. Nummers als Negative Space en Boxing Day klinken als een lijstverbinding tussen Duitse krautrock uit de jaren zeventig en dance van de Britse band Underworld, en tóch stelen de gitaren de show. De muziek golft voorbij in een fijn hypnotiserende cadans, en de hoge, ijle vocalen van frontman Matthew Johnson doen soms een beetje denken aan die van zanger James Mercer van The Shins. En dat is een aanbeveling. De gitaren trekken op met de synthesizers en tekenen mooi melodieuze en licht psychedelische lijnen uit. Een hoopgevend prachtplaatje, dat in de Britse krant The Guardian een maximale sterrenscore kreeg toebedeeld.
Het album met de wat sarcastische titel What a Time to be Alive van de Amerikaanse indierockband Superchunkstemt net zo optimistisch, al is de lading hier venijnig en maatschappijkritisch. De liedjes zijn kort en strak maar zitten ook al zo mooi in elkaar, van kop tot staart, met enerverende boosheidsrefreintjes waarbij je even met je vuist in de lucht wilt pompen. ‘Meesterlijke, verslavende powerpop’, schreef de recensent in de Volkskrant. ‘Zoals die eigenlijk veel te weinig komt bovendrijven.’
Maar gelukkig, er steekt nog een eigengereid Brits gitaarbandje het hoofd om de hoek van de afspeellijsten en – vooruit – de platenzaak. De Marmozets uit Bingley, West Yorkshire, mengen hardcore met Britse gitaarrock en zangeres Becca Macintyre weet op de tweede plaat Knowing What You Know Now precies het midden te vinden tussen boze schreeuwzang uit de hardcore en de metal en superaanstekelijke pop. Luister maar naar de van pure opwinding uit elkaar knappende nummers Major System Error en Play. En begrijp waarom ook deze Marmozets het pessimisme over de toekomst van de puntige gitaarmuziek doen verwaaien. Over vier maanden staan de Marmozets op Pinkpop, we zijn er klaar voor.
Verder: We konden de afgelopen weken natuurlijk toch niet om Kendrick Lamar heen. Hij gaf een hooggewaardeerd concert in de Amsterdamse Ziggo Dome en cureerde ook nog even een fijne ‘soundtrack’ bij de superheldenblockbuster Black Panther, met muziek geïnspireerd op die film. Luister ook naar de aangrijpende en belangwekkende plaat Rifles and Rosary Beads van de Amerikaanse rootszangeres Mary Gauthier, een plaat die zij schreef met oorlogsveteranen.
Dit alles, en meer, is te vinden op de maandelijkse Volkskrant Radio-podcast op Pinguin Radio.
Beluister dit alles en meer, in de Volkskrant Radio-podcast op Pinguin radio.
Black Panther – The Album (Interscope/Universal) Everything Is Recorded – Everything Is Recorded by Richard Russell (XL Records/Beggars) Hookworms – Microshift (Domino/V2) AWKWARD i – Kyd (Excelsior/V2) U.S. Girls – In A poem Unlimited (4AD/Beggars) Superchunk – What A Time To Be Alive (Merge/Konkurrent) Fischerspooner – Sir (Ultra Music/Sony) Mary Gauthier – Rifles And Rosary Beads (Proper Records/ Bertus) Marmozets – Knowing What You Know Now (Roadrunner/Warner) Rolo Tomassi – Time Will Die And Love Will Bury It (Holy Roar/ Bertus).
De eerste twee albums van The Streets droegen bij aan de wereldwijde populariteit van de Britse hip-hop/garage scene. Tevens zetten Original Pirate Material en A Grand Don’t Come For Free Mike Skinner als talentvolle tekstschrijver op de kaart. Beide albums zijn al lange tijd niet meer verkrijgbaar, maar worden wegens de grote vraag heruitgebracht als dubbel vinyl op 30 maart.
Original Pirate Material kwam oorspronkelijk uit in 2002 en blijft een van de meest invloedrijke albums van zijn generatie. Op het album staat de doorbraakhit Has It Come To This, evenals baanbrekende nummers als Weak Become Heroes en Let’s Push Things Forward.
Toen opvolger A Grand Don’t Come For Free twee jaar later verscheen was The Streets uitgegroeid tot een internationaal fenomeen. Dit keer maakte Skinner een album met een doorlopend verhaal dat hilarisch, ontroerend en energiek tegelijk was. Dry Your Eyes werd de eerste #1 single van The Streets.
De Noorse band Motorpsycho, bestaande uit de vaste leden Bent Sæther (bas/zang), Hans Magnus “Snah” Ryan (gitaar) samen met nieuwe drummer Tomas Järmyr, komt op 18 april naar Podium Victorie te Alkmaar. Twee dagen later staan ze op het Roadburn Festival te Utrecht.
In 1990 kwam de eerste demo tape uit en sindsdien rocken ze zalen in binnen- en buitenland. Met al twintig albums op hun naam weten ze te blijven verrassen en laten ze zich steeds beïnvloeden door verschillende stijlen. Metal, stoner, jazz, psychedelica, country, alles komt voorbij.
Eind 2017 kwam de nieuwe release The Tower uit. Een album waar Motorpsycho een nieuwe kant van zich laat horen. In de lyrics laat de band zich uit over de politieke en wereldwijde veranderingen en op muzikaal gebied is het een good old fashioned album die de veelzijdigheid van de band laat horen.
Op dinsdag 10 april 2018 komt Lily Allen naar Amsterdam voor een exclusieve show in Sugarfactory. Het is vier jaar geleden dat de Britse zangeres voor het laatst in Nederland te zien was. Deze zomer verschijnt ook haar nieuwe album No Shame. De kaartverkoop voor dit concert start op aanstaande vrijdag 9 maart om 09:00 uur.
Nieuw album No Shame Deze zomer verschijnt No Shame, het vierde album van de Britse zangeres waarvoor ze de samenwerking aanging met producer Mark Ronson. Het album belooft persoonlijk te worden, Lily Allen heeft al aangekondigd dat er voornamelijk songs opstaan over haar scheiding en het daarmee dealen.
Met haar uitgesproken persoonlijkheid en haar gevoel voor sarcastische humor is het succes van Lily Allen makkelijk te verklaren. De Britse zangeres brak in het MySpace-tijdperk van 2006 door met liedjes als LDN en Smile, drie jaar later bereikte haar wereldfaam een hoogtepunt met de single Fuck You.
Joan As Police Woman, Shame en Tune-Yards komen het weekend 19-22 juli naar de Groene Ster in Leeuwarden. Ook de Nederlandse veteranen Johan komen naar Welcome to The Village. Andere nieuw bevestigde namen zijn: Hannah Williams & the Affirmations, Tal National, Con Brio, Luke Sital Singh, The Atomic Bitchwax, La Sra Tomasa, Troubled Horse, Listener en Häxxan. Nadat eerder al onder andere Motorpsycho, Mark Lanegan Band, Torres en Warhaus waren aangekondigd begint het muziekprogramma met de nieuwe twaalf namen serieus vorm te krijgen.
Vrouwen op stage Speciale aandacht gaat ook dit jaar uit naar de verhouding man/vrouw op de podia van Welcome to The Village. Waar Skip & Die frontvrouw Cata Pirata tijdens de editie van 2017 Village-programmeur Peter Dijkstra nog een veeg uit de pan gaf (“Je moet het gewoon doen!”) is een gelijke verdeling man/vrouw on stage nu de ambitie voor de editie van 2018. Met de tot nu toe bevestigde namen lost het programmateam die belofte voorlopig in.
Circulair in 2022 Niet alleen on stage zijn de ambities torenhoog. Welcome to The Village heeft in 2017 uitgesproken in 2022 een circulair festival te willen zijn. Door slimmere inkoop en betere scheiding kan al een flinke slag geslagen worden in het verminderen van afval. Een afvalvrije bezoekerscamping is een belangrijke stap. Verder worden op het gebied van transport en waterverbruik strenge eisen gesteld en zijn er volop gesprekken gaande met alle partijen om het energieverbruik op het festivalterrein te minimaliseren. Water gaat in grote mate hergebruikt worden en ook wordt er tijdens de 2018-editie geëxperimenteerd met het winnen van grondstoffen uit menselijke uitwerpselen. Ook in het eigen innovatielab DORP wordt volledig ingezet om gedurende tien dagen interdisciplinair te werken aan duurzaamheidsvraagstukken en uitdagen. De werving van die vraagstukken is nu geopend.
Om de grote ambities kracht bij te zetten wordt er sinds kort samengewerkt met Green Deal Afvalvrije Festivals en met Lab Vlieland (de duurzame denktank die bij de collega’s van Into The Great Wide Open is ontstaan).
Aangekondigde artiesten
De headliners van de zesde editie zijn Mark Lanegan Band, Warhaus, Motorpsycho en Joan As Police Woman.
Over Welcome to The Village
Welcome to The Village vindt op 19, 20, 21 en 22 juli 2018 plaats in recreatiegebied de Groene Ster, vlakbij Leeuwarden.
Naast (podium)kunst is er ook dit jaar ruim aandacht voor innovatie tijdens DORP, wordt er met 18 maatschappelijke partners aan het handgemaakte festival gewerkt en is lekker én logisch eten prioriteit. Welcome to The Village wordt onder andere mogelijk gemaakt door Leeuwarden-Fryslân 2018, Grolsch, Fonds Podiumkunsten, Provincie Fryslân, Gemeente Leeuwarden.
Sinds JAGD vorig jaar met de Popronde door het land trok, hebben deze Amsterdammers een keiharde livereputatie en deze maand schept ook de debuut-EP hoge verwachtingen. Los daarvan valt er nog iets op aan de harde indierockers: een interessant videocliprepertoire.
Tekst LiveGuide | Elysa van der Ven Foto Richard Tas
Toch eerst even over jullie bandnaam: is JAGD een bewuste verneuking van het woord ‘jacht’? Nanne van der Linden (zangeres): “Ik las ergens het woord ‘hetzjagd’, wat in het Nederlands ‘renjacht’ betekent. Dit houdt in dat de prooi sneller is dan de jager, maar de jager hem toch te pakken krijgt omdat hij de prooi weet uit te putten en overmeesteren. We vonden het allemaal een vet woord, maar hetzjagd in zijn geheel klonk een beetje te…”
Duits? “Nou ja, dat ook. Maar het klonk vooral te metal. JAGD past verder heel goed bij onze muziek. Die is ook gejaagd, maar wel op een gestileerde manier: je hoort allerlei agressieve outbursts die rusten op een heel doordachte basis. Als je onze muziek met een fi lmgenre moet vergelijken, zou het een psychologische thriller zijn. Zoals A Clockwork Orange of American Psycho. In die films is ook overal over nagedacht: het verhaal, de beelden…”
En wat beelden betreft zijn jullie niet vies van horror. Zo zijn er zombies te zien in de videoclip voor Parlay en Do Something draait om een creepy pop. Is al dat gegriezel in jullie video’s een bewuste keuze? “Ik heb er nooit zo bij stilgestaan dat in beide clips horrorelementen voorkomen. In Parlay wilden we een karikatuur van onszelf maken. Onze bassist is een typische guy, dus hem in zijn houthakkersblousje zombies laten aanvallen met een kettingzaag leek ons logisch. De horror in Do Something was vooral een idee van degene die de clip heeft gemaakt.”
Namelijk Elmer Kaan, die eerder een video maakte voor The Prodigy. Hoe zijn jullie bij hem beland? “Via Reddit. Daar had ik een aantal oproepjes gedaan omdat we heel graag een stop-motionclip wilden. Elmer reageerde daarop. Terwijl hij aan onze video werkte, was hij bezig met een stop-motionreclame voor Bertolli-olijfolie. Niet de meest uitdagende opdracht ooit, dus vandaar dat hij ook iets wilde doen wat hij zelf vet vond. We hadden met hem afgesproken om de track te laten horen en zijn eerste reactie was: ‘klinkt als Alice in Wonderland meets David Lynch.’ Die fucked-up shit past goed bij het nummer.”
Jullie zijn dus niet per se horrorfans? “Ik wel hoor. Onze bassist ook en van de rest weet ik het niet. Maar als ik me kut voel, vind ik het heel fijn om een enge film te kijken. Wanneer je schrikt van creepy shit, dan gaat dat echt in je lijf zitten. Daar kán je niet niks bij voelen. Op zo’n moment geniet ik van het feit dat mijn lichaam reageert op angst. Ik ben wel alleen fan van de mooie horrors hoor, geen cheap scares.”
— Het kan verkeren bij concert- en festivalkrant LiveGuide. Hebben ze eerst Kendrick Lamar op de cover staan, prijkt een maand later doodleuk de kop van Tom Smith op het voorblad. Maar deze overgang mag dan als water en vuur zijn: ook Editors levert weer een pomper van een coverstory op.
In de nieuwe LiveGuide, het krantje waarvan de 39e editie vanaf eind februari gratis te verkrijgen is op ruim 500 locaties in Nederland. Onder meer bij popzalen als TivoliVredenburg, Melkweg, 013, De Oosterpoort en Muziekgieterij.
Dronken Alex Kapranos Waar met Tom Smith en gitarist Justin Lockey uitgebreid wordt gesproken over hoe verdomde gewelddadig de mannen van Editors zelf wel niet zijn, heeft ook het interview met Franz Ferdinand een agressief tintje. Alex Kapranos biecht namelijk op hoe hij een keer in een dronken bui iemand het gevecht gaf waar hij om vroeg. “Ze willen met een artiest vechten, zodat ze tegen hun maten kunnen zeggen dat ze een bekende zanger hebben geslagen.”
Zwarte Cross, Camp Moonrise en Nana Adjoa Stukken vriendelijker gaat het eraan toe in gesprek met Pieter Holkenborg van de Zwarte Cross, die uitlegt waarom het festival toch in vredesnaam begint met een hiphopweide… Ook leuk: LiveGuide laat de directeur van het nieuwe festival Camp Moonrise drie fijne albums tippen en spreekt Nana Adjoa (A Polaroid View, Sue the Night, Janne Schra) over haar besluit om haar eigen hoofd op het hakblok te leggen door het solopad te kiezen.
Tusky, Khalid, Dream Wife, Rosemary & Garlic, The Game en Avatar Verder nog: de rider van de kersverse punkrockhype Tusky, de zwembadavonturen van riot grrrl-dames Dream Wife, een ode aan Khalid door zijn grootste fan Aïcha, een quiz waarin wordt getest wat Rosemary & Garlic weet van hiphopsuperster The Game en bizar geouwehoer van de Zweedse metalhead Johannes Eckerström, die met zijn band Avatar in het koninkrijk van hun almachtige gitarist leeft. “Het is het land van je wildste dromen en al je heavymetalfantasieën.”
Amper 23 jaar oud en de wereld aan je voeten. Isaac Gracie schreef er een liedje over, Terrified, een muzikaal relaas over twijfels en angst waarmee het rijzende singer-songwriter icoon zichzelf definitief op de kaart heeft gezet. Op vrijdag 13 april verschijnt zijn langverwachte en zelfgetitelde debuutalbum, met daarop naast Gracie’s huidige single Terrified ook het liedje waarmee hij in 2015 doorbrak, Last Words. Gracie’s Europese tour voert in mei langs diverse Nederlandse podia en in september maakt hij zijn opwachting op het Twentse Tuckerville Festival.
Isaac Gracie speelt op zijn elektrische gitaar pastorale, folky popliedjes waarin hij zijn meest intieme emoties bezingt. Nadat hij in 2015 de track Last Words openbaarde, veranderde zijn leven voorgoed. Het breekbare timbre van de blonde, langharige singer-songwriter uit het Britse Ealing werd vergeleken met dat van grootheden Jeff Buckley, Damien Rice en Thom Yorke. De druk was hoog en de twijfel sloeg Gracie genadeloos om de oren. Juist in deze periode nam hij zijn debuutalbum op, samen met de ervaren producer Markus Dravs (Florence + the Machine, Arcade Fire). Volgens Gracie behelst zijn eerste werk “the darkest, the roughest and most uncertain time in my life”. Een muzikale trip waarin zelfreflectie centraal stond en Gracie worstelde met de grote levensvragen, die hem in elk geval als antwoord opleverden dat hij zijn talent en gave met zoveel mogelijk mensen wilde delen. Op het debuutalbum Isaac Gracie is een onderzoekende Gracie te horen en een mix van stijlen, variërend van ingetogen ballads en een western wals tot aan anthematische tracks.
Liveshows
Afgelopen jaar luisterde Gracie al het 7 Layers Festival, Motel Mozaique en ITGWO op én verzorgde hij in Europa het voorprogramma van Angus & Julia Stone. Begin dit jaar bracht Gracie menigeen in vervoering op het Groningse Eurosonic en ook onlangs nog, met zijn optreden in het TV programma DWDD. Gracie’s nieuwe single ‘Terrified’ wordt omarmd door de Nederlandse radiozenders, 3FM DJ Domien ontving de singer-songwriter voor een akoestisch optreden in zijn studio. In april begint Gracie met zijn Europese tour en zal daarbij ook in Nederland te zien zijn, op de volgende dagen:
Elke eerste maandag van de maand op Pinguin Radio van 20:00 tot 22:00 uur de beste tracks van de beste albums van het moment samengesteld door de muziekredactie van de Volkskrant. Deze editie hebben we overigens de beste albums van het afgelopen jaar voor je geselecteerd.
De kroniek van de nieuwe muziek
Lees hieronder alle cd-reviews van de albums van het moment volgens de redactie van de Volkskrant.
—
Door: Robert Van Gijssel 14 februari 2018
Lamar is de superheld van de Amerikaanse hiphop; alomtegenwoordig en bovendien een kunstenaar van groot maatschappelijk belang. De analyses van Lamar over de zwarte identiteit en cultuur zouden zonder aanpassing al onder de film Black Panther passen.
Dat Lamar tijd had zich in een ambitieus soundtrackproject te storten, is wel weer een sterk staaltje. Lamar bracht vorig jaar zijn meesterwerk Damn uit, won daarna zo’n beetje alle muziekprijzen, trad op in awardshows en ging op een tournee langs de grootste muziekzalen ter wereld.
Toch klinkt de soundtack niet als een haastklus. Integendeel: de plaat is een weldadig geproduceerd pretpakket van de zwarte muziek, waarin Lamar scheert over de continenten, vanuit Amerika via de Caraïben richting Afrika. Lamar laat een artiestenoptocht voorbijkomen: van rapper Vince Staples tot zangers als The Weeknd, James Blake en SZA.
Black Panther The Album is een ‘gecureerde soundtrack’, hetgeen betekent dat slechts een enkel nummer is terug te horen in de film. De plaat dient vooral als muzikaal uithangbord voor de film, maar in de nummers wordt wel steeds verwezen naar verhaallijnen uit Black Panther. Bij de funky liefdesraps van The Ways bijvoorbeeld, een van de leukste tracks van de plaat, zingt gastzanger Swae Lee (de helft van hiphopduo Rae Sremmurd): ‘Power girl, power girl, If I had you, I’d travel light years for you.’
Lamar heeft de plaat niet volgestopt met tribaal Afrikaans drumwerk uit het fictieve land Wakanda – dat was ook wat te gemakkelijk geweest. De verwijzingen naar antieke Afrikaanse muziek zijn subtiel verstopt; slechts hier en daar een mystieke flard percussie. Maar in het topnummer Seasons graaft Lamar diepe Afrikaanse roots uit, met een sterk refrein in het Zoeloe en een tokkelende duimpiano.
Het spannendst is Black Panther The Album als Lamar in een filmrol stapt en stiekem toch zichzelf blijft. In King’s Dead schuift hij in het hoofd van Killmonger, de aartsvijand van Black Panther, en misschien wel van ons allemaal: ‘Fuck integrity, fuck your pedigree, fuck your feelings, fuck your culture, fuck your moral, fuck your family, fuck your tribe.’ En in de hit Pray For Me, met een heerlijk gezongen r&b-refreintje van The Weeknd, rapt Lamar zich recht naar de ziel van Black Panther: ‘I fight the world, I fight you, I fight myself. I fight God, just tell me how many burdens left.’
Everything Is Recorded – Everything Is Recorded by Richard Russell (XL Records/Beggars)
Richard Russell kennen we vooral als de platenbaas van Adele, The Prodigy en Jack White. Maar zelf heeft hij ook ambities als muzikant en producer. Hij haalde in 2010 Gil Scott-Heron en een paar jaar later Bobby Womack naar zijn label en produceerde hun beste platen in jaren.
Door: Gijsbert Kamer 16 februari 2018
Een ernstige ziekte bracht Russell een paar jaar geleden ertoe een stap terug te doen bij zijn platenmaatschappij en zelf muziek te gaan maken. Hij bouwde een studio waarin hij elke vrijdag open huis hield. Van Damon Albarn tot Kamasi Washington kwamen ze langs. Russell nam alles op en stelde er een ijzersterk album uit samen. Everything is Recorded is een staalkaart van Britse urban stijlen. Techno, soul, reggaedub en gospel vloeien samen tot een wonderlijke mix, waaraan Russell rake samples toevoegt. Zo lopen de soulvolle vocalen van Sampha in Close But Not Quite prachtig over in de gesampelde stem van Curtis Mayfield. Ook samples van reggaezanger Keith Hudson en Grace Jones krijgen van Russell een prominente plek.
Everything is Recorded volgt zo de lijn die begin jaren negentig begon bij de baanbrekende albums van Soul II Soul en Massive Attack en later werd voortgezet door Damon Albarns Gorillaz.
Albarns vriend Richard Russell maakt met Everything is Recorded een lome, soulvolle dubversie van de meer uitbundige Gorillaz-pop. Fraai.
Hookworms – Microshift (Domino/V2)
De belangwekkendste nieuwe plaat op het Domino-label is niet de nieuwe Franz Ferdinand, maar Microshift van Hookworms. Een ironische albumtitel, want de stilistische verschuiving die de band uit Leeds op dit derde album maakt, is bepaald niet aan de kleine kant.
Door: Menno Pot 9 februari 2018
Hookworms maakte altijd hypnotiserende, gruizige noiserock, met verwijzingen naar de shoegaze-band Spiritualized. Mooi, maar veel verder dan de kleine zalen reikte de horizon voor Hookworms niet.
Op Microshift gaat ineens het licht aan: lawaaigitaren eruit, synthesizers erin. Resultaat: meer kieren waar een frisse wind doorheen waait en meer focus op de liedjes en de uitstekende zangmelodieën (Negative Space, Shortcomings).
Het mooiste is: de hypnotiserende, repetitieve gekte (fijne krautrockgroove in Opener) is glorieus intact gebleven en je kunt er soms nog op dansen ook (Ullswater).
Zo is Hookworms plotseling een band geworden die lonkt naar een vrij breed indiepubliek. Meer popgevoel, zonder de kernwaarden in te leveren, het is een hoeraatje waard.
AWKWARD i – Kyd (Excelsior/V2)
De laatste jaren maakte Djurre de Haan muziek voor films (De ontmaagding van Eva van End, Aanmodderfakker, Monk) en theater (Het verhaal van de getallen, Alleen op de wereld). Zijn pseudoniem Awkward I reserveert hij voor zijn popprojecten.
Door: Menno Pot 9 februari 2018
Op het derde AWKWARD i-album KYD moesten we ruim zes jaar wachten (de voorganger Everything on Wheels verscheen in 2011), maar het geduld betaalt zich uit.
De Haan beleefde vijf roerige jaren, waarin hij vader werd zonder dat hij er erg in had en zijn moeder een beroerte kreeg. Het leven zette een punt achter zijn jeugd, een constatering waarvan De Haan een montere, lucide muzikale vertaling meenam naar de wereld van AWKWARD i. Zijn mooiste, best klinkende en rijkst gearrangeerde album is het resultaat.
Hier en daar verraden de liedjes welke songschrijvers hij bewondert: in Road is Rock leent hij de dictie van Bill Callahan, The Shotgun Position roept associaties op met Ron Sexsmith. De Haan heeft een feilloos gevoel voor liedjes die niet de geijkte route nemen, maar parmantig hun eigen weg zoeken. Zoals de prachtsingle Milkshakes Funnelcakes, die je doet beseffen dat er zoiets als geamuseerde melancholie bestaat.
U.S. Girls – In A poem Unlimited (4AD/Beggars) Meg Remy maakte als U.S. Girls al een handvol albums voordat ze in 2015 voorzichtig naam maakte met het album Half Free. Langzaam heeft Remy zich meer weten te ontdoen van een wat rammelend indie-geluid, wat nu met In A Poem Unlimited heeft geleid tot haar sterkste plaat.
Door: Gijsbert Kamer
U.S. Girls is weliswaar geen Amerikaanse meidengroep, maar een vanuit Canada opererende zangeres en componist, die zich laat begeleiden door muzikanten uit de jazz- en funkscene van Toronto.
Juist die volle, aan de beste jarentachtigfunk van Talking Heads refererende sound maakt In A Poem Unlimited zo’n verrassend meeslepend album. Niet iedereen zal even gecharmeerd zijn van de dunne, soms wat afgeknepen stem van Meg Remy, zoals niet iedereen van Björk houdt.
Maar de bewondering voor de liedjes en arrangementen is er niet minder om, terwijl de teksten ook nog eens echt ergens over gaan. Neem M.A.H. (Mad As Hell). Het lijkt even alsof ze zich boos maakt op een (ex-) vriend. Maar het is Obama op wie haar woede zich richt. Remy voelt zich bedrogen door de gewezen president, wat ze tot uiting brengt in een van de sterkste popsongs op dit fraaie album.
Superchunk – What A Time To Be Alive (Merge/Konkurrent) Ook de Amerikaanse gitaarband Superchunk maakt zich op zijn nieuwe plaat weer eens flink boos. De woede van voorman Mac McCaughan richt zich op de deerniswekkende situatie waarin zijn land zich bevindt.
Door: Gijsbert Kamer
Als McCaughan, die daarnaast ook de baas is van het indie-label Merge Records, kwaad wordt, dan komt daar de mooist denkbare venijnige gitaarpop uit voort.
Majesty Shredding (2010) was zo’n uitschieter in de discografie van Superchunk, dat al sinds 1990 platen uitbrengt.
Meesterlijke, verslavende powerpop, dit. Zoals die eigenlijk veel te weinig komt bovendrijven.
Fischerspooner – Sir (Ultra Music/Sony) Het Amerikaanse electroduo Fischerspooner was de laatste jaren behoorlijk afgedreven van de muzikale modes. Begin deze eeuw paste de kunstzinnige en haast museale elektronische pop van componist Warren Fischer en videokunstenaar Casey Spooner leuk in een kleine electropop-revival, maar die trend is wel zo’n beetje voorbij. En de laatste tracks en platen van Fischerspooner waren zeker geen reden de revival nieuw leven in te blazen.
Door: Robert van Gijssel Mary Gauthier – Rifles And Rosary Beads (Proper Records/ Bertus) De Amerikaanse zangeres Mary Gauthier heeft als ex-verslaafde het nodige meegemaakt. Na een heftige en ontspoorde jeugd en lange opnamen in afkickklinieken ontdekte zij haar gave om de zelfkant van het leven te vatten in rake songs, vaak door alleen haarzelf begeleid op gitaar. Haar platen zijn vaak autobiografisch, maar op het nieuwe album Rifles & Rosary Beads bezingt zij het levensverhaal van vele anderen.
Door: Robert van Gijssel
Gauthier zocht contact met een organisatie voor Amerikaanse oorlogsveteranen, en zette een liedschrijf-project op. Zij ging in gesprek met militairen en schreef met hen een aantal min of meer therapeutische liedjes, die nu als album aaneen zijn geregen.
The War after the War gaat over posttraumatische stress en het zwarte gat waarin veteranen soms dreigen te vallen, en Gauthier heeft de problematiek knap overgezet naar kraakheldere maar aangrijpende liedteksten. ‘Who’s gonna care for the ones who care for the ones who went to war. There’s landmines in the living room, and eggshells on the floor.’
In het openingsnummer Soldiering On bezingt Gauthier de keuze van jonge vrouwen en mannen om hun leven in de waagschaal te stellen voor het vaderland, en zij doet dat zonder valse romantiek of overdreven sentiment. De soldaten willen kennelijk allen ‘belangrijker zijn dan een enkel leven’, zingt Gauthier bij een trage slaggitaar en krassende violen. Het nummer begint breekbaar, maar wordt door opkomende drums in marsritme toch ook strijdbaar.
Gauthiers stem is aards en nauwelijks versierd, en dat maakt deze collectie van elf oorlogsliederen alleen maar sterker. In Iraq zingt Gauthier over een uitgezonden soldaat die ontdekt dat het met de saamhorigheid in zijn legereenheid slecht gesteld is. ‘My enemy wasn’t Iraq.’ Een plaat met historische betekenis.
Marmozets – Knowing What You Know Now (Roadrunner/Warner) Hun tweede plaat Knowing What You Know Now is wat laagdrempeliger dan de eerste, maar zangeres Becca Macintyre overtuigt aanstekelijk in de stampvolle popzaal De Helling in Utrecht.
Door: Robert van Gijssel
De debuutplaat van de Britse band Marmozets werd vier jaar geleden onthaald als een nu eens echt vrolijk feestje voor de harde muziek. Marmozets, een schoolvriendenband uit Bingley, West Yorkshire, maakte op The Weird and Wonderful Marmozets (2014) ziedende hardcore gemengd met catchy Britpop. En dus explosief schreeuwerige maar opwindende punkpopmuziek, die ineens – en om onduidelijke redenen – ‘post-hardcore’ werd genoemd.
De net verschenen tweede plaat Knowing What You Know Now is wat laagdrempeliger dan de voorganger. Zangeres Becca Macintyre schreeuwt iets minder en zingt vooral hard, hoog en ‘schoon’. Dat doet ze nog wel met een zeer aanstekelijke overtuiging, blijkt in de popzaal De Helling in Utrecht, die te oordelen aan de opkomst toch net een slagje te klein is. De zaal is stampvol.
Marmozets heeft een behoorlijk fanatiek publiek aan zich gebonden, want de nummers van de nieuwe plaat worden stuk voor stuk meegebruld vanuit de rossende mosh pit voor het podium. De sfeer zit er lekker in als Marmozets bijvoorbeeld het stuiterende gitaarpopnummer Stay inzetten; jengelend gitaarriffje, messcherp gezongen punkrefrein en dan toch weer zo’n beukende ontlading in de finale, die de grond laat trillen als bij een donderende heavy metalshow.
Die gekke mix van opgewekte pop en extreme schreeuwmuziek maakt Marmozets onweerstaanbaar. Het nummer Major System Error, op plaat gewoon een leuk punkpopliedje, wordt live een kolkende bak herrie waarbij de twee gitaren toch mooi puntig tegen elkaar in blijven steken. De stem van Macintyre is lenig op het acrobatische af: in de hoge noten probeert ze de flessen in de bar aan scherven te zingen. Maar in sluitstuk Captivate You, het mooiste liedje van de debuutplaat, zingt ze toch ook ingehouden geëmotioneerd, waardoor het nummer echt even binnenkomt.
Rolo Tomassi – Time Will Die And Love Will Bury It (Holy Roar/ Bertus) Rolo Tomassi uit Sheffield is een sensationele hardcoreband die nog altijd een ‘geheimtip’ voor fijnproevers is: hooggewaardeerd in een kleine kring van gelijkgestemden. Tijd om daar uit te breken, moet de band rond de prachtzangeres Eva Spence hebben gedacht toen ze zich aan de vijfde studioplaat zetten.
Door: Robert van Gijssel
De allesvernietigende, met mathematische precisie in elkaar getimmerde hardcore vol tempowisselingen, akkoordenacrobatiek en brullende schreeuwzang wordt op Time Will Die And Love Will Bury It steeds ingeleid met sprookjesachtige sfeerklanken en feeërieke vocalen van dezelfde Spence, die ook in de zuivere zangstand kan betoveren. Rolo Tomassi speelde altijd al met contrasten tussen hard en zacht, zuiver en goor, maar die dynamiek is hier tot hoge kunst verheven. Het nummer Aftermath is eigenlijk een beheerst indierockliedje – met wel loeistrakke drumpartijen – dat daarna overgaat in de bak metalherrie van Rituals. Maar nooit heb je het idee dat er maar wat aan effectbejag wordt gedaan.
Het mooie aan Rolo Tomassi is dat de band je aan de hand meeneemt door een set avontuurlijke liedjes met een verhaal, zonder rockclichés of opgelegde mooizingerij maar geschreven met de beste liedschrijfpen. Een topband, ga ze live zien op 1 april in het Patronaat in Haarlem.
—
Luister hier naar de vorige editie! Volkskrant Radio – februari 2018
Iedere eerste maandag van de maand tussen 20:00 en 22:00 uur live te beluisteren bij Pinguin Radio en een dag later terug te vinden op Volkskrant.nl als podcast en uiteraard ook bij ons op de site!
Een oud baasje inmiddels, 75 lentes jong, maar nog altijd alive and kickin’! 
Het kan verkeren bij concert- en festivalkrant 
Amper 23 jaar oud en de wereld aan je voeten. 
Everything Is Recorded – Everything Is Recorded by Richard Russell (XL Records/Beggars)
Hookworms – Microshift (Domino/V2)
AWKWARD i – Kyd (Excelsior/V2)
U.S. Girls – In A poem Unlimited (4AD/Beggars)
Superchunk – What A Time To Be Alive (Merge/Konkurrent)
Fischerspooner – Sir (Ultra Music/Sony)
Mary Gauthier – Rifles And Rosary Beads (Proper Records/ Bertus)
Marmozets – Knowing What You Know Now (Roadrunner/Warner)
Rolo Tomassi – Time Will Die And Love Will Bury It (Holy Roar/ Bertus)