Category: De IJsbreker

Vancouver Sleep Clinic – Middle Of Nowhere

Technisch biologisch kan het natuurlijk niet, maar stel dat Ben Howard en Bon Iver een kindje hadden gemaakt. Dan had hij waarschijnlijk net zo geklonken als Tim Bettinson van Vancouver Sleep Clinic. Bettinson komt (uiteraard) niet uit het Canadese Vancouver, maar uit een andere voormalige Britse kolonie, Australië. Uit Brisbane om precies te zijn.

Hij is oprichter en enig permanent lid van Vancouver Sleep Clinic. Bettinson is opvallend actief, sinds hij in 2013 met de Clinic begon is er geen jaar geweest waarin hij niks uitbracht. Zijn handelsmerk is zijn fraaie falset, zijn kracht het schrijven, produceren en uitvoeren van humane elektrosongs.  Middle Of Nowhere is een mooi voorbeeld van het soort ontspannende (weg)droompop waarin Vancouver Sleep Clinic is gespecialiseerd. Muziek als valium, een probaat middel om deze hectische tijd door te komen. En vrij verkrijgbaar.   

Courting – Popshop!

Popshop! is single 4 van Courting uit Liverpool. De band komt uit de punkhoek. De eerste drie single zijn boos, rammelend en luidruchtig zoals hun voorgangers uit de late jaren zeventig plachten te klinken. Popshop! klinkt minder ruw en met zijn ‘spoken word ‘zang ook een stuk eigentijdser.

Parlando punk is onze koosnaam voor de muziek van literair aangelegde (post) punkers. Popshop! gaat over de muziekindustrie en het dilemma van indie-muzikanten; gaan we voor de kunst of voor het grote geld? Het is een vraag doe ook de oude punks bezig hield. De stroming ontstond mede als reactie op mainstream bands die in de succesval waren getrapt en sterk gehecht raakten aan hun villa’s en dikke auto’s.

Courting suggereert voor de kunst te kiezen, maar zolang de band niet is doorgebroken is de vraag retorisch. The Sex Pistols gooien er om ideologische redenen al na één album het bijltje er bij neer. Maar omdat de kinderen van Rotten & co ook wilden studeren ging de band in 1996 nog een keer op wereldtournee. Artistiek een aanfluiting, commercieel een verstandige zet. En het is natuurlijk best punk om niet te doen wat je fans verwachten.

Het is dus erg interessant om Courting te volgen en te kijken wat zij doen als Mammon, de god van het geld hen lokt. Dat er ooit een moment van verleiding komt is zeker niet uitgesloten. Zoals Popshop! laat horen is er zeker talent in de band.

 

La Femme – Disconnexion

We eindigen een raar jaar met een passende IJsbreker, de nieuwe single van La Femme. Disconnexion is een retro-futuristisch disconummer met een filosofische monoloog van een zeer rapide van tongriem gesneden monsieur, een banjo break en engelachtige achtergrondzang. Die hemelse vocalen doen sterk denken aan oude Amerikaanse kerstfilms waarin na anderhalf uur ellende er toch nog een happy end volgde. Enfin, een raar plaatje, maar très jolie.

We hebben eerder musique gedraaid van de band uit het Zuid-Franse Biarritz, het new waverige Nous Etions Deux en het punky Tatiana. Très divers dus dat La Femme en très populair ook ici en En France. We kijken dan ook reikhalzend uit naar album numero trois van La Femme, waarvan Disconnexion een voorbode lijkt te zijn.

Burial, Four Tet, Thom Yorke – Her Revolution

Jamsessie, kent u die uitdrukking? In de hippietijd kwamen bevriende muzikanten regelmatig bij elkaar om lekker te jammen, muziek te maken zonder van te voren iets af te spreken. De betrokken rockers vonden het prachtig. Het nuchtere publiek kon er meestal niet zo veel mee. Ook Her Revolution lijkt het resultaat van een gezellig muzikaal samenzijn. Verschil met de jamsessies van weleer is dat de hook-up van Burial, Four Tet en Thom York heel goed beluisterbaar is.

Wat scheelt is dat het illustere trio elkaar goed kent. Dubstep pionier Burial a.k.a. William Bevan, remix maestro Four Tet alias Kieran Hebden en de voorman van Radiohead hebben eerder de degens gekruist. De laatste vrucht van hun muzikale vriendschap is een low tempo, lo-fi sfeerballade die middels een sitar-sample een mooi exotische teint heeft. Een en ander speelt zich af op fluisterniveau waardoor de kans groot is dat Her Revolution de eerste paar keer ongemerkt voorbij sluipt, maar dan volgt de herkenning en is het genieten geblazen. Her Revolution verscheen begin deze maand in zeer beperkte oplage als 12”.

Orla Gartland – Pretending

We hebben Orla Gartland vrij laat in het vizier hebben gekregen. Aan Pretending gingen maar liefst 17 (!) singles vooraf.  Een album heeft ze echter nog niet. Dat staat in de steigers. Pretending is de eerste single van Orla’s nog titelloze debuutalbum dat ergens in 2021 uit moet gaan komen. 

Orla Garland komt uit Dublin, maar woont tegenwoordig in Londen. Ze schrijft zacht rockende indiepopsongs met intelligente veelal persoonlijke teksten. Pretending gaat bijvoorbeeld over haar voornemen eens op te houden met zich aardiger voor te doen dan ze is. Zoals iedereen wil Or graag aardig gevonden worden. Maar je kunt ook overdrijven. Daarnaast is het ook uiterst vermoeiend. “I’m So Fucking Selfaware. It’s Exhausting’ zingt ze.

Orla heeft een fijne stem en schrijft dus sterke teksten. Maar haar grootste talent is misschien wel het bedenken van onverwoestbare refreinen. Vaak zijn het niet veel meer dan een paar regels die ze steeds herhaalt, maar zie ze maar eens uit je hoofd te krijgen.  

MorMor – Don’t Cry

Fans van MorMor (Seth Nyquist) weten dat het enige dat ze van hun held kunnen verwachten het onverwachte is. De Canadese omnivoor scoorde met een stel hoog gezongen ballads. Maar hij heeft ook een paar Prince achtige rockers op zijn conto en aantal nummers waar geen enkel etiket op blijft plakken.

Nieuwe single Don’t Cry is weer anders. Mormor‘s tiende single is ‘not a love song’ zingt hij, maar wat dan wel? Met zijn gefluisterde zang en mistige koortjes is Don’t Cry best wel spooky. Een snelle beat contrasteert met de trage zanglijn. Die wordt vlak voor het slot onderbroken door een stem die uit een diepe put lijkt te komen. Of uit een paralel universum. Zoals gezegd een spooky, nummer maar wel weer erg goed. 

Dry Cleaning – Scratchcard Lanyard

Punk gedijt het best ten tijde van onrust en rampspoed. Zoals nu ongeveer dus. Verschil tussen de punks van toen en de (post) punks van nu is dat de laatsten literair zijn aangelegd. En ook meer akkoorden kennen dan hun illustere voorgangers. Maar het sentiment is het zelfde net als de drang om ten strijde te trekken. Na shame, Fontaines DC, The Murder Capital, Sports Team, IDLES etc willen we je nu graag voorstellen aan Dry Cleaning.

De band uit Londen bracht vorig jaar in eigen beheer twee EP’s uit, maar is nu toegetreden to de stal van 4AD. Dat maakt ze label-mates van o.a. Daughter, Big Thief en The National. De nieuwe platenbaas had het lumineuze idee om Dry Cleaning te koppelen aan PJ Harvey producer John Parish.

Scratchcard Lanyard (kraskaart sleutelkoord) is de eerste vrucht van deze samenwerking en doet hoop leven. Zangeres of beter vocaliste, want zingen doet ze niet echt, Florence Shaw draagt een tekst voor over hoe frustrerend het wel niet zijn kan je plek te vinden in deze wereld. Daar kan je je ontzettend druk over maken, maar Florence denkt liever aan leuke dingen. In Scratchcard Lanyard somt Florence een aantal zaken op waarin zij kan vluchten als ze daar de behoefte toe voelt. Onderwijl rockt de band er geconcentreerd op los in een donker getinte compositie die glimt als het nachtelijke New York van Lou Reed en David Byrne.

Caro – Closet Lunatic

Caro‘s Closet Lunatic is een sluiphit. De single kwam drie jaar geleden uit en is onlangs zonder noemenswaardige promotie de mijlpaal van een miljoen aantal plays gepasseerd op Spotify.

Caro heeft nog meer singles uitgebracht. Die doen het ook helemaal niet slecht. Maar Closet Lunatic is de hit. Dat beseft de band nu ook. Dus hebben ze een radiovriendelijke edit uitgebracht met een gekuiste tekst en een kortere speelduur met als gevolg dat je Closet Lunatic overal opduiken. Ook hier in Pinguin-landia. Uiteraard draaien wij de lange versie.

Caro komt uit Leeds, Engeland. Het trio maakt intelligente indie met een flinke scheut elektronica. Je hoort wel gitaren in Closet Lunatic, maar die zijn meestal zo vervormd dat ze klinken als een synthesizer. Mede door de synthetische sound en hoge stemgeluid van frontman Adam Pardey plaatsen we Caro in dezelfde hoek als Alt-J en Django Django. De fraaie samenzang en ruwe randjes bezorgen de band een eigen geluid.

Op 4 december verschijnt Caro’s debuutalbum, Burrows. Een release die zeer zeker niet onopgemerkt zal blijven.

Personal Trainer – Politics

De nieuwe, vijfde single van Personal Trainer begint met een basloopje dat sterk doet denken aan Under Pressure, de muzikale flirt van Queen en David Bowie.

Terwijl de bas lekker doorloopt, neemt de rest van de band een afslag naar bekender terrein, dat van de gecontroleerde chaos. Langzaam duiken er steeds meer instrumenten op in de mix. Ook de koortjes worden met smaak en beleid geïntroduceerd. De uitkomst is een supersterke single, die zeker tegen het einde aan prime time Herman Brood doet denken.

Politics is in alle opzichten een stap voorwaarts voor Personal Trainer. Een beter nummer, betere productie en een uitstekende performance. Wilde de band in vorige nummers nog wel eens als een kluit pupillen met zijn allen achter de bal aan rennen. Nu is er sprake van een prima spelverdeling.

De gezelligheidsclub voor loslopend talent uit de Amsterdams ondergrondse  heeft de potentie om door te dringen tot de eredivisie. Misschien moet aanvoerder Willem Smit (Canshaker Pi) eens vaste contract gaan overwegen.

Haelos – I’m There

Een nieuw nummer van Haleos is altijd goed nieuws. Is het niet voor de dansers onder ons dan toch zeker voor liefhebbers van de betere in trip hop geweekte stemmingsmuziek.

I’m There is er één voor het hoofd. Meestal neemt Lotti Bernardout de vocale honneurs waar. Op I’m There deelt ze de microfoon met Arthur Delaney. Waar Haelos zich telkens weer meester in toont is in de smaakvolle spaarzaamheid van hun arrangementen. Ook de kunst van het toewerken naar een climax beheerst de band als weinig anderen.

Die warme leegte maakt I’m There tot ideale soundtrack van een lange (virtuele) wandeling door een herfstig bos. Liefst vergezeld van een trouwe viervoeter.