Interview met The Boxer Rebellion op Pinkpop 2025

The Boxer Rebellion werd opgericht in Londen in 2001. Tot nu toe hebben ze een gelijknamige EP en zes studioalbums uitgebracht. Op dit moment werken ze aan een nieuw album en zondag staan ze op het North Stage van Pinkpop. Enkele uren voor het optreden kreeg ik (Martien Koolen) de kans om te spreken met de uit Tennessee afkomstige Nathan Nicholson (zang, gitaar, toetsen) en Adam Harrison (basgitaar).

This isn’t your first time playing at Pinkpop, right?
Nathan: “Right, we played here in 2014 — a long time ago, actually. Back then, we played in the tent.”

Do you have any memories from that Pinkpop show?
Nathan: “Yeah, it was a great show. And we had some advantages playing in the tent — you had a light show and that sort of stuff.”

Today you’re playing the North Stage. What are your expectations for your Pinkpop 2025 gig?
Adam: “Well, firstly, it’s of course an internationally well-known festival — a really big one. So, you want to enjoy the crowd and play your best. We’re looking forward to the crowd — it’ll be a big one. And the stage we’re playing on is shaded, so we’re lucky there.”

How do you guys prepare for a festival like this?
Nathan: “Well, you know, you just go for it — full throttle, right? If you overthink it, you’ll screw up. You might drink too much the night before, that kind of thing, you know? But yeah, we’ve done a few shows this year, and we definitely had to rehearse for this one.”

Did you prepare a special Pinkpop setlist?
Adam: “It’s a very specific setlist, yeah. We’ve got six studio albums, so it’s kind of hard to create one that covers all of them. Let’s just say it was a long discussion between us…”

How hard is it to put together a setlist for just an hour?
Nathan: “Well, since we only have about an hour, we don’t want to take chances picking the wrong songs. It’s not really an argument, but more a careful discussion about what to play and what to leave out.”

Are there certain songs you have to play — the so-called crowd-pleasers?
Adam: “Yes, there’s definitely one crowd-pleaser in the Netherlands that we have to play — Diamonds. So I think we’re not going to play that one… ha ha.”
Nathan: “But we will though…”

Looking back at your first and most recent albums, how has your music evolved over the years?
Nathan: “Well, the last album was very acoustic in nature, while the first one was much more rock-oriented.”
Adam: “We were young guys when we recorded the first album in 2005. It was more anxious and wild — maybe even aggressive. The songs we write now are more laid-back and rooted in real life experiences — a little more reflective, almost nostalgic.”

How would you describe your sound to someone who has never heard The Boxer Rebellion?
Nathan: “Good question, man.”
Adam: “I’d say we’re atmospheric indie rock with elements of alternative rock.”
Nathan: “I think it’s actually a good thing that our sound is hard to describe or pigeonhole — it means we’re original, right?”

How important are lyrics to you?
Nathan: “I think lyrics became much more important later in our career. In the beginning, it was all about melody and feel. But now I definitely write more personal lyrics, and I spend a lot more time on them.”

Is it important that your audience understands your lyrics?
Nathan: “Nowadays, yes. In the beginning it was more like, ‘Take from it what you want.’ But now I think the words matter more — although it’s still important to leave room for personal interpretation.”

Tell me something about your songwriting process.
Adam: “Most of the time, Nathan comes up with a chord or small idea, and then we all work on it together — think of a good chorus, that sort of thing. That’s how a song is ‘born.’ The initial idea usually comes from Nathan, though that’s evolved over the years.”

What does success mean to you?
Nathan: “It’s changed over the years. Now it means that if we can just keep doing this, it feels good. This is my goal — writing and recording songs, releasing albums, playing live. I’m happy with where we’re at.”
Adam: “As you get older, it really feels like a privilege to make music. And being on the North Stage of Pinkpop — how can that not be considered success?”

What are you most proud of so far?
Adam: “I’m proud of our longevity, the relationships we’ve maintained, and the love we still have for each other. I’m also proud that we’re still excited to make new music and plan ahead.”

Any ambitions left to fulfil?
Nathan: “As a band? I think it’s just to keep doing what we’re doing.”
Adam: “My ambition is to keep making music and to hope that people continue to discover our new songs.”

Does The Boxer Rebellion have a special relationship with the Netherlands?
Adam/Nathan: “Yeah, for sure!”
Nathan: “The venues here are so much better than in the UK. We sell more tickets here, and people really connect with our music. The music scene in the Netherlands is very much alive.”
Adam: “I honestly think the Dutch might be the biggest music lovers in the world.”

Which band would you like to share the stage with someday?
Adam: “Me, playing with them? Really… I’d love to play in Radiohead.”
Nathan: “I think it sucks playing other people’s songs, ha ha… I don’t know, maybe Underworld?”

Last question — if I were in The Boxer Rebellion and you were the music journalist, what would be your final question?
Adam: “Oh, you got me there. Great question again! Why didn’t you ask Nathan that one, ha ha… It’s a tough one… probably something like: ‘How long do you think you’ll keep doing this?’”
And the answer?
Adam: “Forever.”

Thanks for your time, gentlemen.
—Martien Koolen

foto: Serge Hasperhoven / Pinguin Radio

Sunsick Daisy – Yonder, Young Wonder

Sunsick Daisy is een jonge band uit Adelaide. Het kwartet bracht onlangs een tweede EP uit waarmee ze Australië prominent op de internationale shoegaze kaart zet.

Het is altijd subjectief natuurlijk en de kwaliteit van alle songs is hoog, maar onze voorkeur gaat uit naar Yonder, Young Wonder. Dat nummer straalt een majestueuze rust uit terwijl er toch heftig aan de snaren wordt getrokken. Ook zeer geslaagd zijn de ingehouden zang (M/V) en de subtiele manier waarop naar de climax wordt toegewerkt. Zelden klonk introverte muziek zo uitbundig.

Popwarmer: The Favors – The Little Mess You Made

Enkele dagen na de start van haar eerste eigen tour onthult Ashe The Favors, een project samen met haar vaste muzikale partner FINNEAS (Finneas O’Connell, broer van Billie Eilish). Tegelijkertijd kondigen ze hun debuutalbum The Dream aan, dat in september verschijnt, met als eerste single “The Little Mess You Made”.

Deze krachtige ballad overtreft alle verwachtingen: openhartig en meeslepend vanaf de eerste aanslag op de pianotoetsen, aangevuld met een groovy snaredrum (en hallo, strijkers?) die je meteen meeneemt naar het gouden tijdperk van iconische bands. (Denk ABBA, Fleetwood Mac – je snapt het wel.)

Wat een klassieke ode had kunnen zijn, voelt als een prachtige herinterpretatie. Het nummer weet de tijdloze gevoeligheid perfect te vangen die kenmerkend is voor zowel Ashe als FINNEAS, zeker wanneer ze samenwerken.

Pip Blom – Someday

Even dachten we dat Pip Blom de disco had omarmt. Dat zou geen onlogische ontwikkeling zijn geweest omdat de band goeddeels is overgeschakeld van snaar naar elektronische instrumenten. Maar dat valt dus mee (of tegen afhankelijk van je insteek). Het trio heeft haar sound niet verengt maar juist verbreed. Op nieuwe EP Grip staan vijf songs in evenzovele smaken. Het lekkerst vinden wij het langste liedje. Someday is een bruisende mix van gruizige indie en elektronische psychedelica van ruim zes rijk gevulde minuten. En ja je kunt er op dansen.

Tamara van Esch – Space

We laten ons niet zo vaak in met singer-songwriters. Niet omdat we hun edele ambacht niet waarderen, maar omdat onze voorkeur uitgaat naar muziek met een randje. En een ‘an edge’ zoals Engelstaligen zeggen is juist iets wat vertolkers van luisterliedjes proberen te vermijden.

Maar niet Tamara van Es. Mevrouw Tamara is sowieso niet voor een gat te vangen. Ze maakt meisje met gitaar en of pianosongs, maar beoefent ook een stijl die barokpop wordt genoemd met violen en zo en ze maakt muziek waarop geen enkel etiket blijkt kleven. Zoals Space dat kalm en beheerst begint maar allengs evolueert tot een buitencategorie popsong met een solerende synth, gescandeerde achtergrondzang en een steeds opzwepender tempo. Space is net als Until en Things Were Good afkomstig van een nog te verschijnen (2e) album waarop Tamara kruipt in de huid van haar 200 jaar oude alter-ego. Die heet Grace, leeft in 2025 en blikt terug en vooruit. We zeiden toch dat Tamara van Es geen gewone singer-songwriter is?

Little Simz – Young

Met 13 nummers is Lotus een uitgebreid maar ook heel persoonlijk project. Little Simz brengt haar innerlijke wereld op haar meest intieme en eerlijke manier tot leven. Op een indrukwekkende muzikale achtergrond, geleid door producer Miles Clinton James – die invloeden combineert van punk tot jazz, soul tot samba – vertelt ze rijke verhalen en schildert ze levendige scènes. Samen vertellen ze het emotionele verhaal van de vrouw en artiest die Simz is geworden.

De titel Lotus staat symbool voor vernieuwing en groei, en weerspiegelt Simz’ voortdurend ontwikkelende kunstenaarschap en het thematische traject van het album door de complexe fases van het leven. In deze reflecties komen de tederheid van liefde, de pijn van verraad, de verlammende angst, de neerslachtigheid van twijfel, en het licht dat door de duisternis breekt bij bevrijding en doorbraak aan bod.

Lotus werd voorafgegaan door drie singles die de reikwijdte van het album lieten zien: het weelderig cinematische Free, een verkenning van de tegenstellingen van liefde en angst, het krachtige en onheilspellende Flood en het punkachtige speelse nummer Young met een krachtige videoclip geregisseerd door Dave Meyers. Die hoor je nieuw op Pinguin voor wat tegenwicht voor evenwicht.

YUNGBLUD – Lovesick Lullaby

YUNGBLUD is een polyamoreuze sprokkelrocker uit Engeland met uitslaand succes in vier van de vijf werelddelen. Maar als hij zijn zinnen erop zet gaat Afrika ook nog wel eens voor de bijl. De man is namelijk onweerstaanbaar charmant en aanstekelijk energiek. Zijn stijl is een mix van pop, punk, hip hop, metal, EDM ETC. Als de UK YUNGBLUD zou afvaardigen naar het Eurovisie Songfestival zou hij gegarandeerd winnen.

Dominic Richard Harrison – zoals hij heet volgens de burgerlijke stand- heeft de gevaarlijke leeftijd van 27 jaar. Op zijn nieuwe album Idols doet hij het gelukkiger wat kalmer aan dus de 30 gaat hij wel halen. Lovesick Lullaby is van dat album en niet echt een slaapliedje zoals de titel suggereert, maar een midtempo rocksong door Dom in lekker plat Engels gezongen/gerapt. Stel je een fusie voor van Red Hot Chili Peppers en Duran Duran. De productie is state of the art. Volgende maand begin een tour YUNGBLUD  hem tot eind van het jaar van straat zal houden. In The Netherlands is hij te zien, horen en voelen op 4 oktober. Scene of The Crime is de AFAS te Amsterdam. 

Water From Your Eyes – Life Signs

Het New Yorkse Water From Your Eyes liet twee jaar geleden het publiek op Lowlands in verwarring achter. De dienstdoende scribent van 3v12 schreef dat hij al snel de kluts was kwijtgeraakt. Die van Oor dat hij getuige was van een geniaal optreden.

Toen was Water From Your Eyes nog een duo. Tegenwoordig zijn ze met zijn vieren en kunnen ze dus nog meer herrie maken. Maar met de personeelsuitbreiding lijkt er ook meer lijn in hun muziek te zijn gekomen. Tenminste al nieuwe single Life Signs een indicatie is voor wat we van het nieuwe album mogen verwachten. It’s A Beautiful Place wordt trouwens hun vijfde, zesde of zelfs negende album. De telling is afhankelijk van je definitie van album. Het gros van de releases van Water From Your Eyes bestaat uit vormeloze noise experimenten die soms wel een kwartier duren. Pas op het vorige album begonnen zich de eerste contouren af te tekenen van wat je als echte songs zou kunnen beschouwen. We chargeren een beetje, maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Ook Life Signs is geen recht toe recht aan popliedje, maar op zijn eigen manier wel dansbaar en qua sound een op zijn minst interessante hybride van wat stevigere rock en experimentele postpunk. Niet iedereen zal er voor warm lopen, maar niemand zal ontkennen dat we hier een band aan het werk horen die er niet op uit is om te behagen, maar wel om te boeien. Wat ons betreft is dat dus gelukt, want Life Signs van Water From My Eyes is de nieuwe IJsbreker!

Forth Wanderers – 7 Months

Forth Wanderers – Ava Trilling, Ben Guterl, Zach Lorelli, Noah Yu Schifrin en Duke Greene – brengen op vrijdag 18 juli 2025 hun derde album The Longer This Goes On wereldwijd uit via Sub Pop. Het album bevat onder andere de nieuwste single “7 Months”. Het werd geproduceerd door Dan Howard in Chateau Grand Studios en Future Sounds in New York, en gemixt en gemasterd door Al Carlson in Gary’s Electric, eveneens in New York. The Longer This Goes On is het eerste nieuwe werk van de band sinds Forth Wanderers, hun geliefde Sub Pop-debuut uit 2018.

Er is één ding dat Forth Wanderers duidelijk wil maken nu hun derde album eraan komt: “We zijn niet terug,” zegt gitarist Ben Guterl nadrukkelijk. Dat lijkt misschien een onverwachte uitspraak bij de aankondiging van hun eerste album sinds hun breuk zeven jaar geleden, maar volgens de band is het gewoon de eerlijke waarheid. Ze kwamen samen om deze tien zorgvuldig opgebouwde nummers op te nemen, en zijn nog steeds aan het uitvinden wat Forth Wanderers vandaag de dag voor hen betekent – meer dan tien jaar na de start van het project.

Toch is het moeilijk om te geloven dat er nog iets onuitgesproken blijft als je naar deze nummers luistert. Elk lied is een sprankelend eerbetoon aan de directe en intuïtieve teksten van zangeres Ava Trilling en de natuurlijke muzikale chemie van de band. Met gepolijste melodieën, heldere samenzang en speelse, schuine ritmes klinkt dit album als meer dan een simpele terugkeer naar hun oude vorm. De band durft nu juist omwegen te nemen naar de hook, instrumentale details toe te voegen om lege ruimtes op te vullen, ruimte te laten voor Trillings indringende vocale bereik, of een riff of tekst te herhalen tot het een soort Zen-mantra wordt.

Op The Longer This Goes On klinkt Forth Wanderers zelfbewuster en zelfverzekerder dan ooit. Maar noem het geen comeback.

RAHEL – mondsong

De Oostenrijkse band RAHEL rondom Rahel Klislinger kennen we nog van Pinguinhitjes als das kleine kasterl en schaffner uit 2024. Nu is er de nieuwe single mondsong. Duits wordt lekker ongecompliceerd afgewisseld met Engels. Zoals Nena dat in de jaren ’80 als geen ander kon. mondsong klinkt punky en poppy tegelijk, lekker fris in 2 minuutjes. We komen haar vast nog wel tegen op Eurosonic, want RAHEL mag wat ons betreft Europa in!