Category: Nieuwe Muziek

Black Country, New Road – Sunglasses

Als Eurosonic een wedstrijd was dan zou Black Country, New Road als winnaar uit de bus zijn gekomen. Zeker bij de journalisten. Het optreden van het collectief uit Cambridge in de Martinikerk in Groningen werd door de aanwezige scribenten zeer lovend besproken.

En ze waren er ook allemaal. Voor het eerste optreden van Black Country, New Road in NL gonsde het namelijk al behoorlijk. Ook wij waren op de hoogte van het bestaan van de band, maar hebben heel lang getwijfeld of we ze wel moesten gaan draaien. De drie jonge heren en dames maken niet bepaald radiovriendelijke muziek. Afgelopen weken werd er echter zo vaak en zo veel op debuutsingle Sunglasses gestemd, dat er niks anders opzat dan het nummer te gaan draaien.

Sunglasses is het soort muziek dat wel postrock wordt genoemd. Zodra ergens het woord post opduikt, weet je dat er van een conventionele song niet echt sprake is. Post betekent na, of voorbij. Black Country, New Road is voorbij alles. Punk, jazz, metal, folk noem maar op. En dat alles in één song. Het woord kakofonie dringt zich op. Naast de gebruikelijk bas, drums en gitaren heeft de band ook saxofoon en een viool in de opstelling. De zanger zingt niet, maar draagt een gedicht voor. Black Country, New Road lijkt geen direct voorbeeld te hebben, maar misschien dat oudere luisteraars er iets van de no-wave in herkennen die rond 1980 in zwang was in New York.

Hoe dan ook. Je bent gewaarschuwd.  

 

Fabian Schrijver van Colored Monkeys

Een nieuwe Stationschef! Eigenlijk een paar, maar om logistieke redenen heeft onze Bazz gesproken met Fabian Schrijver, zeg maar het alfamannetje van het muzikantencollectief dat zich Colored Monkeys noemt. Colored Monkeys organiseert vooral in Overijssel, maar ook daarbuiten concerten, festivalletjes, jamsessies en andersoortige muzikale evenementen.

Zoals veel muziekliefhebbers praatten de Monkeys vaak in de kroeg over hoe leuk het wel niet zou zijn om hier iets te organiseren en daar iets te doen. De contacten hadden ze met zowel het talent als met plekken waar een podium is of zou passen. Anders dan zoveel muziekliefhebbers voegden ze de daad bij de droom en Colored Monkeys was geboren. Dus mocht je een keer een poster zien van De Monkey Jam, Monkey Town, Monkey Ville of het mysterieus genaamde BAMBAMBIDDYBONGBONG… stap af, parkeer en bel aan.

Onze Bazz sprak dus met een van de initiatiefnemers, Fabian Schrijver over de rijke Overijsselse muziekscene, de beste plekken om op te treden en de spin in het web, ArTEZ, het conservatorium in Enschede. Ook praktische zaken komen aan bod zoals hoe word ik een Colored Monkey?

Mocht je na de uitzending nog vragen hebben, verwijzen we je graag naar www.coloredmonkeys.com. De mooie muziek die de hele week te horen is, is van acts met wortels in het Overijsselse.

Uitzending BazzopdeBuzz met Colored Monkeys is vanavond (zat 1 feb) om 19.00 uur en donderdagavond vanaf 22:00 uur.

25 muzikale aanbevelingen van Colored Monkeys:

  1. Money & The Man – I Wanna Know
  2. A Mili – Alleen
  3. Thaïti – Under Cover Of The Night
  4. Mr Weazley – Believe
  5. The Koalaz – Set in Stone
  6. YENGA – Dig Me Up
  7. No Wow – Sorries
  8. Boogie Monster – She’s Got It Going On
  9. Roots Rising – Free
  10. Jan Terlouw Junior & The Nightclub – When the Lights Are Low
  11. KNARS – No Tengo Dinero
  12. AUFGLAUFT – Tankstation (Live & JB Studios)
  13. Samora – Momma Said
  14. I’m with stupid – I’m with stupid
  15. Three Little Clouds – Fuck the Sunshine
  16. Destructive Penguins – Time Traveler
  17. Las Medicinas – Donde Estas Guadalupe?
  18. Roots Creation – Still I Rise
  19. Ooostblok – No. 2 (Vodka)
  20. Supermoon – Limbo
  21. De Baron – Anarchist
  22. Sunroots – Fire
  23. RUV – Echoes – U Version
  24. NEWÄRK – Wake Up Call
  25. The Cool Quest – Shine

Grey Daze – What’s In The Eye

Voordat de ‘late great’ Chester Bennington de wereld onveilig maakte als frontbeest van Linkin Park zong hij in Grey Daze. In de vier jaar die Grey Daze actief was -van 1994 tot 1998- bracht de band twee albums uit.

In 2017 maakte Bennington plotseling bekend dat er een Grey Daze reünie op handen was. Ook was er sprake van een derde album. Zijn ongelukkige overlijden op 41 jarige leeftijd – hij pleegde zelfmoord – zorgde voor een abrupt einde aan de plannen.

Met toestemming van zijn weduwe, Talinda Bennington zijn de overlevende bandleden vorig jaar het archief ingedoken. Daar vonden ze een aantal demo’s en half voltooide opnamen van songs die ze in de jaren 90 hadden geschreven met de toen 17 jarige Bennington. Die sessies hebben ze met hulp van Chester’s zoon Jamie alsnog afgemaakt.  

Als het als single vooruitgestuurde What’s In the Eye ook maar een beetje representatief is, wordt het postume album van Grey Daze een plaat van wereldformaat. Op zijn minst herinnert What’s In The Eye ons er weer eens aan dat Chester Bennington een van de beste vocalisten uit de hele hard rock historie is.  Het nog titelloze derde album van Grey Daze wordt dit voorjaar verwacht. 

 

Alex The Astronaut – I Think You’re Great

Alex The Astronaut klinkt als de titel van een kinderboek, maar is de artiestennaam van de 25 jarige Alexandra Lynn uit Sydney. Australië dus. Alexandra had het voor het kiezen. Ze is slim, sportief en muzikaal. Ze kon astronaut worden, voetballer of de muziek in gaan.

Haar balvaardigheid leverde haar zelfs een studiebeurs op aan een gerenommeerde Amerikaanse universiteit. Daar heeft ze wis en natuurkunde gestudeerd. Maar de lokroep van de muziek bleek toch te sterk. Iets van haar wetenschappelijke achtergrond sijpelt nog door in de naam van haar label. Dat heeft ze Minkowski Records gedoopt, naar de man die een diagram bedacht waarin de relatie tussen ruimte en tijd zichtbaar is. 

Van zo’n bolleboos als Alex zou je misschien ook ingewikkelde of intellectuele muziek verwachten, maar dat valt reuze mee. De Astronaut schrijft songs met een positieve lading. Een van haar songs werd opgepikt als strijdlied door de Australische pro homohuwelijk beweging. Met nieuwe single I Think Your Great steekt ze een hart onder de riem van iedereen die wel eens moeite heeft het leven bij te benen.

De stijl waarin Alex haar hartelijke boodschappen giet, heeft wel iets weg van de slackerrock van landgenote Courtney Barnett. Na Australië aan haar voeten te hebben gekregen richt Alex The Astronaut nu haar pijlen op Europa en de V.S. I Think You’re Great  is een schot in de roos.

 

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek week 6 2020

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Alex the Astronaut – I Think You’re Great (IJsbreker)
  2. Cage The Elephant – Broken Boy (feat. Iggy Pop)
  3. Sorry – More
  4. The Chats – The Clap
  5. Mija – Desert Trash
  6. Brooke Bentham – Control
  7. Your Neighbors – 1000
  8. HMLTD – Blank Slate
  9. Real Estate – Paper Cup ft. Sylvan Esso

Clipprimeur: Wasted Youth Club – Again

Met de clip van hun debuut single “Again” probeert de driekoppige Arnhemse band Wasted Youth Club de vinger op de zere plek te leggen. Dit is hun strijd tegen de tijd, het ouder worden in deze alsmaar snellere maatschappij en de ironie van dit alles.
Deze boodschap wordt versterkt door de pulserende instrumenten, de trillende stem van de zanger en een bombastische gitaarsolo. Laat je niet in een hokje drukken, sluit je aan bij de club, en: “Get rid of yourself, before you get old!”
“Again” is de eerste single uit een reeks die Wasted Youth Club verspreid over het voorjaar van 2020 uit zal brengen. De singles zijn opgenomen bij IJland Studio in Amsterdam, een broeikas die onder andere artiesten als Canshaker Pi, Tony Clifton, Lucas Hamming en The Grand East heeft grootgebracht. Wat gaat 2020 brengen voor Wasted Youth Club? Zij brengen in ieder geval een goede binnenkomer!

Twin Peaks – Cawfee

Dat elke Twin Peaks single weer anders klinkt dan de vorige heeft een eenvoudige reden. De band heeft meerdere leadzangers en componisten in de gelederen. Toch is meestal wel de band uit Chicago te herkennen, want wie ook het voortouw neemt Twin Peaks blijft trouw aan zijn rock-country-blues roots.

Cawfee wordt geserveerd door gitarist Clay Frankel. Onder zijn leiding klinkt Twin Peaks als de Stones ten tijde van Sticky Fingers. Lekker morsig dus met zang die net binnen de lijntjes blijft. Een mooie dubbele gitaar solo zorht voor extra aroma. Cawfee is helemaal nieuw.  Dat zou er op kunnen duiden dat de werkzaamheden aan de opvolger van het Lookout Low album zijn begonnen.

Concerten: 14 februari Vera, Groningen. 15 februari Paard van Troje, Den Haag.

Working Men’s Club – Teeth

Het is niet makkelijk in het bos dat ESNS heet om de bomen te onderscheiden, maar wie zoekt kon ook dit jaar zeker iets vinden.

Een van de ontdekkingen is Working Men’s Club, een ruwe diamant uit Engeland. De band rockt retro op een rafelige en rusteloze manier. Kenners zullen in hun songs invloeden herkennen van bands als The Velvet Underground, The Fall en in casu nieuwe single Teeth ook Alan Vega’s Suicide. Muziek uit de tijd dus dat hun (groot)ouders zo ongeveer de leeftijd hadden van de bandleden nu.

Working Men’s Club, ontstaan op een muziekopleiding in Manchester telt vier leden. Sydney Minsky-Sargeant, Mairead O’Connor (ex-Moonlandingz), Rob Graham (ex-Drenge) en Liam Ogburn. Teeth is de tweede single van de band en is behalve in de versie die wij draaien ook beschikbaar in een remix van de in elektronische kringen welbekende Anthony Naples. Album is in aantocht. 

Westerman – Blue Comanche

Will Westerman is een Britse twintiger die de nodige faam heeft verworven met melodieuze, intieme luisterliedjes. Slaapkamerpop is de nieuwe term voor het genre dat Will beoefend. De slaapkamer is waar hij zij songs schrijft en opneemt. De slaapkamer is de geijkte plek om naar zijn muziek te luisteren.

Wie thuis muziek maakt kan niet al te veel lawaai produceren anders gaan de buren klagen. Dat verklaart het bescheiden volumeniveau van Westerman‘s songs. Blue Comanche kan aangenaam kabbelen op de achtergrond. Wie echter oplet wordt rijkelijk beloond met een nummer dat het oor streelt met zijn bijna vochtige drumsound, klaterende keyboards en atmosferische zang. Maar misschien nog wel het mooist is de mijmerende gitaarsolo.

Westerman stond op ESNS, maar is daar een beetje te onder gegaan in het geweld. Een album is in de maak hopelijk gevolgd door een nieuw bezoek aan ons land.