Category: Nieuwe Muziek

Julia Jacklin – Don’t Know How To Keep Loving You

Julia Jacklin heeft met Crushing een van de beste albums van het jaar gemaakt. Misschien wel het prijsnummer is Don’t Know How To Keep Loving You.

Voor de verandering is Don’t Know How To Keep Loving You ook nog eens representatief voor het album dat tien tranentrekkende (op een goede manier) tracks telt, de een wat sneller dan de ander, maar zonder uitzondering geleefd en geloofwaardig.

Don’t Know How To Keep Loving You doet zowel aan Neil Young als aan Wilco denken, een ballad met het tempo van een traag stromende rivier met op driekwart een gitaarsolo die verder gaat waar Julia’s woorden te kort schieten. Crushing is het tweede album van miss Jacklin die als ze niet op tournee is in Sydney woont. Alwaar ze 28 jaar geleden ter wereld kwam.

Elbow – White Noise, White Heat

Lou Reed zong ooit White Light White Heat. Elbow gaat voor White Noise, White Heat. Het is de titel van de laatste single van ‘Giants Of All Sizes’, het nieuwe album van de band uit Manchester.

De stem van Guy Garvey verraadt dat we hier met Elbow te maken hebben, maar de sfeer en opzet van het White Noise, White Heat wijken flink af van de bekende formule van gedragen ballades. De opvolger van Dexter & Sinister en Empires heeft een gejaagd ritme, dreigende blazers en een spooky orgeltje. White Noise, White Heat zou niet misstaan op de soundtrack van een horrorfilm. ‘I Just Wanna Get High’ zingt Guy bijna smachtend, maar dat zit er even niet in.

‘Giants Of All Sizes’ is album acht van Elbow. Veel bands zijn dan al over hun hoogtepunt heen. Elbow dus niet, artistiek niet, maar ook niet wat populariteit betreft. De band speelt op 24 maart hun grootste Nederlandse show ooit in de Ziggo Dome. De kaartverkoop is begonnen.

Donna Blue – Desert Lake

Het is niet overdreven te stellen dat Desert Lake de beste track van Donna Blue is tot nu toe.

Het vele spelen heeft de band duidelijk goed gedaan, want behalve een ijzersterke compositie en een prachtig arrangement valt Desert Lake ook op door de flair en het zelfvertrouwen waarmee het wordt uitgevoerd. Ging het liefdesduo voorheen voor ideeën en inspiratie te rade bij filmmaker David Lynch, voor Desert Lake legden ze hun leergierige oor te luister bij Ennio Morricone en dan met name de muziek die de befaamde componist schreef voor de klassieke spaghetti westerns van Serge Leone.

Het is niet langer de vraag of Donna Blue gevraagd gaat worden de score van een film te schrijven, maar wanneer. 

Concert: 25 oktober Under Your Skin fest. TivoliVredenburg, Utrecht.

Pumarosa – I See You

I See You is single 3 van album 2 van Pumarosa. De eerste was prima. ‘Fall Apart’ kwam dan ook hoog in de Graadmeter. De tweede was verwarrend. ‘Heaven’ deed zo sterk denken aan Small Town Boy van Bronski Beat dat we hem maar even hebben overgeslagen. I See You is gelukkig weer helemaal raak en zal je dan ook vaak gaan horen.

I See You heeft de zelfde ongrijpbare, mysterieuze sfeer, die songs als ‘Priestess’ en ‘Dragonfly’ zo bijzonder maakte. Maar dan zonder de 80’s galm en met het accent op elektronische instrumenten. Het tweede album van de band uit Londen -Devastation- lijkt veelzijdiger te worden dan het debuut. De drie nieuwe songs smaken namelijk allemaal net even anders. Dat we hier toch duidelijk van doen hebben met Pumarosa komt door de uit duizenden herkenbare stem van frontvrouwe Isabel Munoz Newsome, die een -zo mogelijk- nog groter stempel op de nummers drukt dan voorheen.

Skeggs – Save It For The Weekend

Skeggs is de zoveelste gitaarband uit Australië met volgers in andere delen van de wereld. Het trio heeft minstens twee ‘modern classics’ op hun naam staan met L.S.D. en Up In The Clouds.

Of Save It For The Weekend er ook een wordt voor de boeken weten we over een paar weken. Skeggs mag dan rudimentair rocken met bas, drums en extra veel gitaren, hun songs zijn niet echt voor de hand liggend en geven hun geheimen pas prijs na een paar keer draaien.

Save It For The Weekend is een sterke staal van de stijl van Tobi, Jonny en Ben. Een southern rock intro loopt over in een song waarin het verschil tussen refrein en couplet niet helemaal duidelijk is en ook de gitaarsolo op een onverwacht moment opdoemt. Als referentie voeren we The Replacements op, de legendarische Amerikaanse rommelrockband die aan de drank is bezweken. Voor dat lot wil Skeggs echter waken. Het ‘it’ dat moet worden bewaard tot het weekend is namelijk de fles. Liever een weekend alcoholist dan een gewone alcoholist lijkt het motto.

Save It For The Weekend is een zogenaamde ‘stand alone’ single. Dat betekent dat we nog een poos moeten wachten op het tweede album van de rockers uit Byron Bay.

Catholic Action – One Of us

Catholic Action is een jonge Schotse band, die drie jaar geleden bijzonder sterk voor de dag kwam met debuutsingle L.U.V. Jammer genoeg is dat nog steeds het beste nummer van de mannen.

Dat neemt niet weg dat hun andere songs ook allemaal wel ‘iets’ hebben dat de aandacht trekt. Nieuwe single One Of Us is een mooi voorbeeld van de prettige gekte die het Schotse viertal tot een band maakt om in de gaten te houden.

One Of Us klinkt als een ruw uitgevoerde compositie van landgenoten Franz Ferdinand. De beat is basic met hier en daar rare accenten. Het tempo wordt langzaam opgevoerd. Vlak voor het einde lijkt de tekst op en gaat men over op een fanatiek gezongen lalala. Daarna volgt gitaristische chaos. Na krap tweeënhalve minuut is het voorbij en klik je op repeat om te luisteren of je het goed hebt gehoord.  

One Of Us is de eerste single van het nieuwe, tweede album van Catholic Action. De plaat gaat Celebrated By Strangers heten en verschijnt volgend jaar maart.

Seafret – Fall

Indie band Seafret komt uit Engeland en bestaat uit het duo Jack Sedman en Harry Draper. Ze debuteerden in 2016 met het goed ontvangen album Tell Me It’s Real dat vorig jaar werd opgevolgd door de Monsters EP.

Afgelopen vrijdag verscheen de nieuwe en krachtige single Fall die gaat over overwinnen en niet opgeven. De bijbehorende en indrukwekkende video is hier te bekijken.

Sedman en Draper lichten nader toe: “Sometimes it feels like all the doors are closing around you and you can start losing heart in what you’re doing or where you are in your life. ‘Fall’ was written about overcoming that feeling and never giving up.”

Over de video waarin een soldaat uit de 1e Wereldoorlog centraal staat, zeggen ze: “The video itself is based in WW1 where a soldier is on the battlefield, fighting for his life trying to get home. The track was written about not giving up when things aren’t going to plan and we feel this powerful footage is a true example of that.”

Met Fall wordt toegewerkt naar hun tweede studioalbum dat in 2020 verschijnt. Meer info hierover volgt.

Iggy Pop – Love’s Missing

Had Iggy Pop niet aangekondigd dat hij zou stoppen met platen maken? Of was het met optreden? Hoe dan ook, de nu 72 lentes jonge James Osterberg Jr is op beide fronten nog volop in de running.

Zijn nieuwe, 18e soloalbum heet ‘Free’ en niet zonder reden. Iggy voelt zich vrij om te doen wat hij wil. Waarom nu pas, kan je je afvragen. Iggy maakte nooit de indruk dat hij zich veel aantrok van anderen. Wie weet heeft hij na zijn succesvolle ‘Post Pop Depressie’ tournee met Josh Homme nu eindelijk zijn schaapjes op het droge en kan hij doen wat zij hart hem ingeeft. Wat de reden ook moge zijn, zijn gevoel van vrijheid heeft een bonte en boeiende plaat opgeleverd. De veteraan fladdert van punk naar poëzie en van jazz naar ambient. Tussendoor waarschuwt hij ook nog eens tegen de gevaren van internetporno.

Niet alle exercities zijn even geslaagd, maar ‘Free’ telt minstens twee tracks die een plaats verdienen in de Iggy Pop canon, het jazzy ‘James Bond’ en het zeer fraaie Love’s Missing. De laatste is een no nonsense rocktrack, die Iggy op zijn ontblote bovenlijf is geschreven en niet had misstaan op ‘Lust For Life’ of ‘The Idiot’.

Tegelijk met ‘Free’ is er een koffietafelboek verschenen -‘Til Wrong Feels Right- met foto’s, memorabilia, songteksten en commentaar van collega’s als Debbie Harry.  

Nick Cave & The Bad Seeds – Bright Horses

Het is een cliché dat een artiest moet lijden om te kunnen creëren, maar zoals de meeste clichés niet onwaar. Het is onmogelijk om het nieuwe album van Nick Cave los te zien van de dood van zijn zoon. En ook niet de bedoeling.

Cave gebruikt zijn kunst om de ramp die hem is overkomen te verwerken en te bevatten. Het daar uitvloeiende album ‘Ghosteen’ wordt al een meesterwerk genoemd. Het zou niemand hebben verbaasd als Cave, zijn muzikale verleden indachtig op zijn nieuwe plaat had geraasd en getierd, zijn onmacht en ongeloof had geuit in woedende songs. Het tegenovergestelde is het geval. Cave klinkt berustend op ‘Ghosteen’. Hij zoekt en lijkt troost te vinden in zijn geloof. Het album is zo persoonlijk dat je je als luisteraar bij tijd en wijle een voyeur voelt, maar het is Cave zelf die zijn  verdriet wil delen en zijn lijden artistiek wil uitdrukken.

Van songs als in composities met een kop en een staart is niet echt sprake op ‘Gosheen’. De teksten bepalen de vorm van de liederen waarvan er twee meer dan tien minuten duren. Bright Horses is een van de meer conventionele nummers. Maar eigenlijk moet je ‘Ghosteen’ in zijn geheel ondergaan op een moment dat je er je volle aandacht aan kunt schenken. Zoals het bij een kunstwerk betaamt. 

Concerten: 27 januari Muziekgebouw Eindhoven (uitverkocht). 28 januari Concertgebouw De Vereeniging, Nijmegen (uitverkocht).