Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.
Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:
Klone is een graag gezien gast in de lage landen. De Franse band kan rekenen op een gewillig oorbij een breed publiek variërend van de traditionele headbanger en moshpitter tot en inclusief afnemers van de meer melodieuze soorten metal.
Die laatste groep komt volledige aan zijn trekken met Breach, een bijna groots opgezette track van Klone album numero six, ‘Le Grand Voyage’. Op Breach zijn de laatste sporen van het death metal verleden van Klone compleet onder de mat geveegd. Klone zanger Yann Ligner is niet langer boos, maar melancholique. Hij draagt zijn lot en leed nobel in Breach, dat zich onderscheidt met een sterke opbouw en een aansteker c.q. telefoonlampjes waardig einde.
‘Le Grand Voyage’ is uit. Mocht je de band vivre willen zien, zal je vooralsnog naar Frankrijk moeten. Wat natuurlijk helemaal geen straf is.
Sommige bands willen niet gevonden worden, lijkt het wel. Neem San Fermin. Google de naam en je komt uit bij een heilige die leefde in de 3e eeuw in de stad Pamplona. Voeg Saints toe, de titel van de nieuwe single van de band uit Brooklyn en je verdwaalt in een woud van sites over de martelaar die in 303 werd onthoofd. Wat je niet zult vinden is waarom een Amerikaanse band zich heeft vernoemd naar een Spaanse heilige.
Ter zake. San Fermin is een jaar of negen geleden in het leven geroepen door Ellis Ludwig-Leone. Ludwig-Leone -Ellis is een hij- is arrangeur en componist van beroep. Op het popfront werkte hij o.a. voor The National, Sufjan Stevens en Grizzley Bear, maar het is op het modern klassieke vlak dat hij een internationale reputatie geniet. O.a. het Gelders Orkest heeft wel eens werken van hem uitgevoerd.
San Fermin doet hij er dus bij. Tenminste in het begin. Na vier albums mogen we wel stellen dat San Fermin meer is dan een hobby. Zeker omdat de band ook regelmatig toert. Ludwig-Leone werkt met een wisselde groep muzikanten plus een paar vaste krachten waaronder violiste/vocaliste Claire Wellin, de zangeres van Saint.
Saints –afkomstig van het net verschenen album, The Cormorant (aalscholver)- is een spannend en luxueus geproduceerd nummer, dat je kunt plaatsen in het zelfde territorium waarin ook The National en Elbow opereren, maar dan dus met een vrouw in de hoofdrol. Van de klassieke achtergrond van Ludwig-Leone is niet heel veel te merken. Wel van zijn gevoel voor melodie en drama.
Het vierde album van San Fermin bestaat uit twee delen. I is nu dus uit, The Cormorant II volgt op termijn.
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de opvolger van de grote Graadmeterhit Skin Game. Blankenship van shoegaze band DIIV uit Brooklyn, New York. Het nieuwe album Deceiver is onlangs uitgekomen en staat vol met deze heerlijke repeterende post-punk.
Onze vaste luisteraars weten dat we een zwak hebben voor bands waarvan de leden niet in hun alledaagse kloffie op de bühne staan, maar eerst even langs de kapper, de visagist en/of boetiek wippen voordat ze het podium beklimmen. HMLTD (voorheen Happy Meal Ltd) is zo’n band, die opereert in de glamrocktraditie van The New York Dolls, Ziggy Stardust en de New (wave) Romantics. Mannen dus met ballen en make-up.
HMLTD had eerder hun look dan hun sound te pakken, maar de laatste tijd gaat het heel snel de goede richting op. LOADED is een dikke rocktrack op elektronische basis over een Faustiaans pact. Over iemand dus, die zijn ziel aan de duivel verkoopt in ruil voor roem en rijkdom. Wie wil kan er kritiek in lezen op de moderne consumptiemaatschappij. Maar LOADED is vooral een prima soundtrack voor een Helloween feestje of anderszins gemaskerd bal.
Vlak voor de release van ‘Everything Saved Will Not Be Lost Part 2’ gooit Foals er nog even een derde single uit. Was ‘Black Bull’ hard en recht toe recht aan en ‘The Runner’ Foals op standje radio met Into The Surf betreedt de band weer een ander terrein. Dat van klassieke Britse sympho. Met zijn theatrale galm, mellotron-achtige keyboards en verstilde koorzang doet Into The Surf aan bands denken als Procol Harum en The Moody Blues, maar ook aan Talk Talk.
Een groter contrast van tussen ‘Black Bull’ en Into The Surf is bijna niet mogelijk. Dat het één en dezelfde band is die beide nummers heeft gemaakt, onderstreept nog eens extra waarom Foals de beste indie-band van dit moment is.
15 november: wereldwijde premiere, Rip Up The Road video.
beabadoobee is de artiestennaam van Bea Kristi, een meisje uit Manilla dat opgroeide in Londen.
Bea begon op haar 17e met het schijven van kleine intieme liedjes op de akoestische gitaar. Inmiddels is ze 19, heeft ze ingeplugd en een band om zich heen verzameld. Haar nieuwste avontuur als rocker, She Plays Bass is een ode aan Elena, haar beste vriendin annex bassiste van de band. Dit nummer hoor je al een tijdje op Pinguin Indie en nu is er een een nieuwe single.
I Wish I Was Stephen Malkmus is 90’s aandoende mid tempo rocksong met klare gitaren, bescheiden drums en een lekker basje. De voorliefde voor 90’s muziek is natuurlijk al duidelijk door de songtitel, Stephen Malkmus, de frontman van Pavement.
Eerder verschenen van ‘the beautiful struggle‘ al de tracks ‘TAPED‘, ‘damage 🙁‘ en ‘it’s not you it’s me‘. Vandaag is de single ‘Do You?‘ uitgekomen. De jonge artiest laat op de EP een kwetsbare en hartverwarmende kant van zichzelf zien. In de zes tracks zingt Naaz onder andere over het omarmen van donkere gevoelens: “Ook in de grijze momenten van het leven is grijs een kleur om van te genieten, als je dat durft toe te laten”. Deze maand start haar Europese tour, met uitverkochte shows in Londen en Amsterdam.
“‘Do You?’ schreef ik om beter te kunnen uitleggen wat er in mijn hoofd omgaat. In de video die vanmiddag uitkomt zie je letterlijk dat ik mezelf analyseer. Het gaat met name om de gedachte dat er iets ‘mis’ is met mezelf, wat veel frustratie met zich kan meebrengen en ervoor zorgt dat ik mezelf soms kan vervreemden van de wereld. Door dit nummer uit te brengen wil ik mezelf accepteren zoals ik ben. Voor sommigen misschien herkenbaar, voor anderen een manier om mij een beetje beter te begrijpen.
De EP schreef ik toen ik in een moeilijke periode zat. Ik dacht dat dit misschien wel het laatste was wat ik ooit uit zou brengen. Tot ik mijn nieuwe liedjes ging terug luisteren van een afstandje en het voelde alsof ze geschreven waren door een goede vriend – iemand die mij als geen ander begreep. Opeens maakten de liedjes die ik uit verdriet had geschreven me kalm en trots. Ik kon het hele proces zien als een ‘beautiful struggle’.”
– Naaz
Over Naaz
Vorig jaar mei bracht de 21-jarige zangeres/songwriter Naaz haar debuut EP ‘Bits of Naaz’ uit. Sindsdien gaat het hard met de muzikale carrière van de Nederlands/Koerdische zangeres. Ze stond in het voorprogramma van Arcade Fire, Jessie J en Hayley Kiyoko, won twee Edisons, werd genomineerd voor Dutch Best Act door MTV EMA, speelde met haar band in de grote zaal van Paradiso en op verschillende Europese festivals en nam zang op voor een optreden van U2. Vandaag is haar tweede EP verschenen: ‘the beautiful struggle’.
oktober
15 – Music und Frieden , Berlin
16 – Yuca, Cologne
17 – Hakken, Hamburg
20 – AB Club, Brussels
22 – Hasard Ludique, Paris
november
20 – King Tut’s, Glasgow
22 – Green Room, Dublin
24 – Deaf Institute, Manchester
26 – O2 Institute 3, Birmingham
27 – Camden Assembly, London (SOLD OUT)
december
02 – Green Room, Dublin (Supporting Melanie Martinez)
04 – 02 Academy, Glasgow (Supporting Melanie Martinez)
05 – O2 Apollo, Manchester (Supporting Melanie Martinez)
06 – Newcastle City Hall, Newcastle (Supporting Melanie Martinez)
08 – O2 Academy, Birmingham (Supporting Melanie Martinez)
09 – Shepherds Bush Empire, London (Supporting Melanie Martinez)
10 – Bitterzoet, Amsterdam (SOLD OUT)
11 – Bitterzoet, Amsterdam (SOLD OUT)
12 – Bitterzoet, Amsterdam (SOLD OUT)
16 – Melkweg, Amsterdam (Supporting Melanie Martinez)
17 – Docks, Hamburg (Supporting Melanie Martinez)
Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag de Japanse mathrock band tricot uit Kyoto, Japan bestaande uit vier muzikale meiden. Wie Pinguin Radio een beetje volgt weet dat wij tricot al jaren nauwlettend in de gaten houden. De band heeft dus weer nieuw werk uit en heeft er traditiegetrouw weer een opvallende videoclip bij geschoten.
Yak wordt al twee albums lang getipt voor een plek aan de indie-top, maar tot nu toe is de verwachte doorbraak uitgebleven. Zou het dan eindelijk gaan lukken met I Am A Good Man? Het zou zo maar eens kunnen.
De nieuwe single van de band uit Wolverhampton is in ieder geval het vriendelijkst klinkende Yak nummer tot nu toe. Ouder werk was vaak loodzwaar en ook wel maniakaal. I Am A Good Man is daarentegen een vrij conventionele popsong met een mooi meeslepend tempo en knappe koortjes. De opwinding wordt netjes bewaard tot het slot. Yak kanaliseert de late Beatles zoals Flaming Lips en The The dat ook doen/deden. Toch krijg je niet het idee dat het trio van kopman Oliver Burslem veel water bij de wijn heeft gedaan. Eerder een geestverruimend middel. Gewoon zal Yak waarschijnlijk wel nooit worden, maar dat is alleen maar goed.
Het tweede album van Yak verscheen eerder dit jaar, maar de band heeft niet op zijn lauweren gerust. I Am A Good Man komt van de snel te verschijnen nieuwe ‘Atlast Complex’ EP, die grotendeels is opgenomen in de Third Man Studio van Jack White.
