Category: Nieuwe Muziek

(Sandy) Alex G – Gretel

Het is een raar plaatje dat Gretel van (Sandy) Alex G. Rare naam ook (Sandy) Alex G. Het lijkt wel of hij niet kan kiezen, of onlangs van geslacht is veranderd.

Wiki leert dat (Sandy) Alex G de artiestennaam is van Alexander Giannascoli (25) uit Havertown, Pennsylvania. (Sandy) Alex G is een doe-het-zelver en veelpleger. Na een reeks releases op Bandcamp werd hij in 2015 opgepikt door het Britse Domino label ( Last Shadow Puppets/ Melody’s Echo Chamber) dat in september zijn achtste album gaat uitbrengen*.

Gretel (Grietje als in Hans en…) is een voorproefje van House Of Sugar (13/9). Je moet wel van een ietwat experimentele keuken houden wil je (Sandy) Alex G’s muziek kunnen waarderen. Hij bereidt namelijk vrij complexe songs, die niet altijd de regels der logica volgen. Zijn stijl heeft raakvlakken met de midwestern sokkenrock van bijvoorbeeld Kurt Vile, maar is onvoorspelbaarder en met zijn strijkers, blazers en studio-effecten ook een stuk barokker.

De producties van (Sandy) Alex G hebben die unieke (lo-fi) sfeer van albums die zo goed als geheel door de artiest zelf zijn ingespeeld en opgenomen (McCartney 1& 2 en het oude werk van Todd Rundgren bijv.) Geen muziek voor de massa dus, maar de few zou wel eens erg happy kunnen worden van Sandy) Alex G.

*Een live-album voor Jack White’s Third Man Records niet meegerekend.

Amyl and the Sniffers – Some Mutts (Can’t Be Muzzled)

Amyl en haar snuffelaars kwamen, zagen en braken de boel af tijdens hun Nederlandse toernee vorig jaar en dat deden ze onlangs gewoon weer fijntjes over!

Het kwartet o.l.v. Amyl of Amy Taylor zoals er in haar paspoort staat, komt terug gewapend met een set nieuwe songs. De verzameling verscheen op 24 mei en is de boeken ingegaan als het officiële debuutalbum van de band.

Amyl praat/zingt als een dochter van Iggy Pop, zo ziet ze er ook uit, terwijl The Sniffers rocken als een wielrenner op de kasseien van Vlaanderen. Amyl and the Sniffers koppelen de bar-rock van hun vaderland aan de oerpunk, zoals die in de jaren zeventig in de VS tot wasdom kwam. We noemen namen: AC/DC, The Saints, New York Dolls en The Runaways. Goed voorbeeld doet goed volgen.

 

Furious Monkey House – Echoes

Aan de commentaren op Youtube zagen we dat Furious Monkey House uit Spanje komt. Te horen is dat niet. Er zijn vijf furieuze apen, drie vrouwtjes, een mannetje en een van wie het geslacht niet helemaal duidelijk is, want hij/zij draagt het masker van een mono furioso, een brulaap. 

Hier in het noorden merken we niet zo veel van de Spaanse muziekscene, maar daar lijkt langzaam verandering in te komen. Rosalía is een wereldster in wording met haar fusie van urban en flamenco en ook meidengroep Hinds is geen onbekende meer in de landen boven de Pyreneeën.

Furious Monkey House heeft meer weg van Hinds dan van Rosalía. Maar waar Hinds aan alle kanten rammelt en de Engelse taal charmant verbasterd zijn de Monkeys strak en vol zelfvertrouwen. En zingen ze in vloeiend Engels. Op Echoes valt dan ook helemaal niks af te dingen. De nieuwe single van de band uit Ponteverda is een vlot rockend nummer met een ijzersterk refrein en een bevredigende climax. Extra punten krijgt Furious Monkey House voor zangeres Irene (of is het Carlotta die zingt of Mariña?) die is gezegend met een zacht omfloerst timbre waar menig mannenhart sneller van zal gaan kloppen.

 

Ocean Alley – Infinity

Na een aanloop van een jaar of vier brak Ocean Alley in 2918 definitief door in thuisland Australië. Ja weer een band uit Australië. En weer een goede!

De band uit Sydney maakt After Sun rock, strand-vriendelijke muziek met een likje psychedelica, een vleugje reggae en heel klein beetje blues.  

Infinity is nieuw en omdat de persberichten geen melding maken van een aanstaand derde album lijkt de release bedoeld als flyer voor de wereldtournee die Ocean Alley binnenkort gaat ondernemen. De faam van Ocean Alley heeft zich namelijk als een olievlek verspreid naar de V.S. en Europa bereikt. In ons land kan je de zeskoppige band gaan zien op dinsdag 3 september in Paradiso dat speciaal voor de gelegenheid de grote zaal heeft vrij gehouden.

LIVEDATUM: 3 september Paradiso. Amsterdam.

Michael Kiwanuka & Tom Misch – Money

Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Met vandaag een nieuwe lekkere zomerse single. Soulzanger Michael Kiwanuka met zijn Engelse landgenoot, muzikant en producer Tom Misch. De disco vibe doet wel wat denken aan Nile Rodgers.

Michael Kiwanuka staat op 26 november in de AFAS Live.

Money hoor je nieuw op Pinguin Pop.

Thom Yorke – Not The News

De Man Die Geen Kwaad Kan Doen bevestigt zijn reputatie maar weer eens met een nieuw solo-album dat algemeen wordt beschouwd als zijn beste tot nu toe. Het zal er mee te maken hebben dat ANIMA het minst experimentele album is van het kwartet dat Thom Yorke tot dusver onder eigen naam heeft uitgebracht.

Dat wil echter niet zeggen dat de songs op ANIMA makkelijk te behappen zijn of radiovriendelijk, laat staan hitgevoelig. De composities hebben dit keer echter wel tekst en structuur.   

Het door Yorke als single geselecteerde Not The News dekt de lading vrij goed. De backingtrack is geheel elektronisch, producer Nigel Goodrich is gul met galm geweest en Thom zelf zingt met overtuiging. Daarbij maakt hij effectief gebruik van de hoge registers van zijn stem. De spanning is er één om te snijden, maar aan het eind van de track schijnt er licht. Zo zijn de meeste songs op ANIMA, spooky en weemoedig, maar het uiteindelijk toch troostrijk. 

Voor de Thom Yorke die-hards -en wie is dat niet?- Op Netflix staat een begeleidende film. 

The Marias – Baby One More Time

Er zit maar één Maria in The Marias, maar haar rol is wel van dien aard dat het gerechtvaardigd is dat de band haar naam draagt. Maria’s achternaam weten we niet wel dat ze uit Puerto Rico komt en in Atlanta is opgegroeid. Inmiddels resideert ze in L.A. waar ze samen met Josh, Jesse, Carter en Edward (achternamen bij de redactie bekend) The Marias vormt.

De band omschrijft hun sound als psychedelische soul, maar wij horen dat toch anders. We draaien de single ABQ, maar het gezelschap heeft ook een cover uit van…… Britney Spears. 😉

Marika Hackman – the one

Marika Hackman is een apart geval. Ze begon haar loopbaan al vrij ongebruikelijk door te debuteren met een EP vol covers. Elke act begint met het naspelen van nummers van anderen, maar je brengt pas platen uit als je eigen nummers hebt. Daar denkt Miss Hackman dus anders over. 

Haar debuutalbum was een cyclus van twaalf stemmige luisterliedjes, sfeervol maar bescheiden geproduceerd waardoor de aandacht uitging naar de fijne stem van de songwriter. De plaat was een succes, alle reden dus om op de zelfde voet verder te gaan. Maar niet voor Marika. Met zijn nukkige rocksongs leek album twee wel van een andere artieste. Haar stem klonk niet half zo lief en kwam maar net boven het elektrische gitaarrumoer uit.

Afgaand op de twee songs die voorafgaand aan de release van haar derde album zijn verschenen heeft Marika weer een draai gemaakt. Niet zo’n grote als tussen albums 1 en 2, maar waar op het vorige album min of meer conventionele songs stonden, lijkt album 3 gevuld met barokke popliedjes vol wendingen, productiegeintjes, rare koortjes en idem teksten.

The One bijvoorbeeld gaat over een megaster die zijn/haar glazen ingooit door bijna alleen nog maar droevige liedjes te schrijven, die niemand wil horen. De auteur noemt The One misschien wel haar meest poppy nummer tot dusver. Als je het hoort, besef je dat Marika zo haar eigen opvatting heeft van wat poppy is. De song doet aan een beetje Blondie denken, dat wel. Maar de kans dat je The One op Radio 538 hoort is net zo groot als de kans op Dotan bij ons. De opvolger van We Slept At Last en I’m Not Your Man heet Any Human Friend en komt op 9 augustus uit. 

 

Festival van de Week: Young Art Festival 2019

Ontdekking en vernieuwing, dat zijn de begrippen waar het omdraait bij Young Art, een multidisciplinair festival dat alweer een aantal jaar wordt gehouden in Park Westerhout in Beverwijk. Multidisciplinair is een duur woord waarmee wordt bedoeld dat er van alles te beleven is op 12 & 13 juli. Muziek, beeldende kunst, theater, film, dans zelfs de catering is divers en avontuurlijk op het Young Art Festival!

Er is een reden dat het festijn Young Art heet. Het festival is namelijk een platform en broedplaats voor aanstormend talent.

Als we ons beperken tot het terrein waar we kijk op hebben -muziek- herkennen we een groot aantal namen waarvan ook wij denken dat ze op termijn gemeengoed zullen zijn. Zoals The Visual, een trio dat luisteraars in vervoering brengt brengen met troostrijke luister-indie. Een heel ander soort extase – de mosh pit variant- brengt Queens Pleasure teweeg met hun ADHD rock. Een derde naam die we graag willen laten vallen is die van Someone, de nieuwe band van Tessa Rose Jackson. Someone is de gedroomde Young Art act, want met hun luxueuze droompop en live geprojecteerde animaties streelt de band zowel het oog als het oor.

Al met al kunnen we stellen dat het muziekprogramma van Young Arts 19 ijzersterk is en het hele spectrum bestrijkt van de Nederlandse scene. Kijk zelf maar op www.youngartsfestival.nl. Daar vind je alles wat je wilt weten over tickets, routes, tijden etcetera. Muziek van acts die volgend weekend op het Young Art Festival  staan hoor je komende week de hele dag op www.pinguinradio.com.

Palaye Royale – Fucking With My Head

Palaye Royale is een neo glamrockband, die met Fucking With My Head goud in handen heeft.

Fucking With My Head is heavy, maar geen metal. Met zijn loszittende gitaren en snierende vocals doet het nummer eerder aan Iggy dan aan Ozzy denken.  Qua uiterlijk lijken de bandleden nog het meest op extra’s uit The Pirates Of The Caribbean. 

Palaye Royale, een verbastering van het Franse Palais Royal komt oorspronkelijk uit Toronto, maar opereert tegenwoordig vanuit Las Vegas, een stad die beter past bij hun flashy imago. Palaye Royale is ook een band van broeders. De achternaam die Remmington, Sebastian en Emerson van hun vader hebben meegekregen, Kropp vonden ze waarschijnlijk niet glamoureus genoeg. Daarom maken de heren nu gebruik van welluidende  pseudoniemen, te weten Leith, Danzig en Barrett. 

De Kropp clan heeft het werk aan een nieuw, derde album tijdelijk stilgelegd voor een uitgebreide zomertour (met Marilyn Manson en Rob Zombie) door de V.S. en Australië. Een albumtitel, laat staan een releasedatum is nog niet bekend, maar dat het een plaat wordt om naar uit te kijken, is na het horen van Fucking With My Head wel duidelijk.