Category: Nieuwe Muziek

Temples – You’re Either On Something

You’re Either On Something is Temples zoals we ze graag horen, onder invloed. Van de sixties.

Dikke drums openen een song die klinkt alsof de tijd is stil blijven staan in 1970 met zweverige keyboards, psychedelische krullen en een George Harrison waardige gitaarsolo. Temples nam album 3 op in de huisstudio van zanger/gitarist James Bagshaw. Volgens de band is de sound op het Hot Air album donkerder dan we van Temples zijn gewend. Op het eerder verschenen titelnummer is dat te horen. Op het veelkleurige You’re Either On Something niet echt. Op 27 september weten we meer, want dan verschijnt Hot Air.  

Concert: 18 november Paradiso Noord, Amsterdam.

Soccer Mommy – Lucy

Soccer Mommy is een van de interessantste acts van de huidige Amerikaanse indie-scene. De voetbalmoeder in kwestie is Sophie Ellison uit Nashville. Sophie maakte naam met intieme, introverte songs over zaken die spelen in het (liefdes)leven van een millennial.

Dat Sophie de muziek in zou gaan was al vroeg duidelijk. Haar eerste gitaar kreeg ze op haar zesde. Ze ging naar een middelbare school waar kunst en muziek hoofdvakken waren en sinds 2015 -ze was toen net 18- reist ze rond als Soccer Mommy. 

Aan de release vorig jaar van ‘Clean’, haar eerste volwaardige album gingen twee minialbums vooraf. Met Lucy – een song over innerlijke demonen- kondigt Sophie Soccer de komst aan van haar tweede langspeler. Die zal verschijnen op het label dat o.a. ook St Vincent en Manchester Orchestra onder zijn hoede heeft.

Een groot label betekent een groter opnamebudget en dat hoor je. Soccer Mommy mag dan vaak het onder de noemer lo fi worden geschaard, haar licht jengelende gitaar-indie met ongeschoolde meisjeszang klinkt op Lucy als de welbekende klok. Soccer Mom was vorig jaar nog in het land als support van Kacey Musgraves. Dat was een beetje een mismatch. Hopelijk komt ze snel na de release van haar nieuw plaat weer langs, maar dan als hoofdattractie.

Georgia kondigt album ‘Seeking Thrills’ aan voor 10 januari

Samen met haar nieuwe single ‘Never Let You Go‘ kondigde de Britse zangeres Georgia afgelopen week haar nieuwe album ‘Seeking Thrills’ aan. Na het succes van haar singles ‘Started Out’ en ‘About Work The Dancefloor’ en de daarop volgende wereldwijde headline- en festivalshows, heeft Georgia dan eindelijk haar tweede langspeler aangekondigd. ‘Seeking Thrills’ verschijnt op 10 januari via Domino. Op 28 oktober staat Georgia in het voorprogramma van Metronomy tijdens een uitverkochte show in de Melkweg, Amsterdam.

Georgia trad afgelopen jaar op tijdens SXSW, Motel Mozaique, The Great Escape, Latitude, Glastonbury, Pitchfork Music Festival en Reeperbahn en ze vergezelde Jungle, Metronomy en Interpol & Franz Ferdinand bij shows. Het nieuwe album is zeer geïnspireerd door de Chicago House en Detroit Techno uit de vroegere jaren ’80. ‘Seeking Thrills’ combineert de analoge club-sound met solide pop-songwriting en toont Georgia haar levenslange liefde voor de drums.

Domino over ‘Seeking Thrills’: “The new LP, Seeking Thrills is a sharply paced and fascinating album, packed with injections of lightness and fun, pared with rich, bubbling melodies that makes listening to it an experience that takes you into the party, through electro-pop into R&B, and back again. Feminine without being saccharine, her deep, brooding reflections carry us through euphoria, heartache and melancholy but always with the memory of the good times. Georgia is reminding you of the altitude of your last real thrill, and when we turn the record on, we’re there again, aching for more.”

Haar nieuwe single ‘Never Let You Go’ geeft een duidelijke impressie van Georgia’s eigenzinnige, ongefilterde teksten en een strakke productie die gemixt wordt met een house-achtige voortdravende beat. De bijbehorende video werd opgenomen in Jordanië en geregisseerd door Joseph Connor.

De release bevat foto’s van de befaamde en invloedrijke documentaire- en portretfotograaf Nancy Honey die Georgia toegang gaf tot haar archief. Honey’s foto’s zijn terug te vinden in heel Georgia’s artwork.

Alexandra Saviour – Saving Grace

Alexandra Saviour kreeg op haar debuutalbum een duwtje in de rug van Alex Turner. De alfa Arctic Monkey co-produceerde de plaat en hielp haar bij het schrijven van de songs.

Op Saving Grace, afkomstig van album 2 is Turner in geen velden of wegen te bekennen. Dat wil niet zeggen dat miss Saviour er nu alleen voor staat. Haar nieuwe album gaat uitkomen op het label van Danger Mouse. Op de producers-stoel heeft dit keer Sam Cohen plaatsgenomen. Sam combineert een solocarrière met klussen als sessiemuzikant en  producer. Zijn naam staat in de kleine lettertjes op albums van uiteenlopende acts als Norah Jones, The National en Kevin Morby.

Alexandria zwemt in de zelfde vijver als Lykke Li en Lana Del Rey. Allen maken wereldwijze meisjesmuziek met veel ambiance. Op het stroperig trage Saving Grace klinkt ze als een deerne in nood in een klassieke spaghettiwestern met muziek van Ennio Morricone. De hoofdrol is voor La Saviour, maar de show wordt gestolen door de gitarist met zijn ‘desert twang’. Veel is er nog niet bekend van de opvolger van ‘Belladonna Of Sadness’, maar dat het een intrigerend album gaat worden is nu al wel duidelijk. 

Editors – Black Gold

Met ‘Frankenstein’ deed Editors niet iedereen een plezier. Het nummer had een uneasy listening factor die zelfs sommige die hard Editors fans de wenkbrauwen deed fronzen.

Nieuwe single Black Gold is weer Editors in optima forma, een statige staaltje gothic rock met een episch slot. Tenminste als je de album versie luistert. De single edit stopt plotseling terwijl het mooiste nog moet komen. De wondere wegen van de muziekindustrie zullen we maar zeggen.

Black Gold is een van de drie nieuwe nummers tevens titelsong van het eind oktober te verschijnen best of album van de Britse band. Naast de drie nieuwe titels telt het Black Gold album de dertien meest gewaardeerde songs van de zes studio-albums die Editors sinds 2005 heeft uitgebracht. Black Gold komt o.a in een luxe editie met twee cd’s waarvan de tweede is gevuld met akoestische versie van acht nummers die op cd één in volle glorie staan. Een ideaal cadeau dus voor de fans om te geven of te krijgen. 

Concerten: 1 februari Sportpaleis, Antwerpen. 27 juni Zuiderpark, Den Haag.

Klangstof – Attack Attack

Zoals de meeste, zeg maar alle Nederlandse muzikanten droomde ook Koen van de Wardt, de drijvende kracht achter Klangstof van een doorbraak in Amerika. Zijn droom leek werkelijkheid te worden toen hij een deal kreeg aangeboden van een grote Amerikaanse platenmaatschappij.

Al snel bleek dat Koen een beetje naïef was geweest. Hij dacht dat de platenbonzen hem hadden getekend omdat ze zijn muziek zo mooi vonden. Niet dus. Het label was, om Frank Zappa te citeren ‘only in it for the money’. Toen bleek dat Koen niet bereid bleek water bij de wijn te doen en met lui in zee te gaan die hem wel eens zouden vertellen hoe hij hits moest maken brak de pleuris los. Gelukkig hield Koen zijn poot stijf en is hij nu weliswaar een illusie armer, maar ook een ervaring rijker. En weer eigen baas.

Attack Attack is single 1 van Klangstof album 2, ‘The Noise You Make Is Silent’, dat volgend voorjaar moet verschijnen. Attack Attack is Europese indie met één been in de electro en de ander in de prog-rock. Koen zingt de gedragen song met zijn beste falsetto, maar laat vooral zijn synths aan het woord. Die vertellen een spannend en fantasierijk verhaal dat hopelijk snel wordt vervolgd. 

Clipprimeur: The Grey Pants – P Finger Jason

Henk Koorn en Elke van Zevenbergen putten inspiratie uit vakantie naar Italië voor hun tweede album. Net als in de laatste boeken van Ilja Leonard Pfeijffer speelt Italië een grote rol op het tweede album ‘We Love Ria’ van het minimal pop duo The Grey Pants, bestaande uit Hallo Venray’s Henk Koorn en Elke van Zevenbergen.

Waar Pfeijffer de cultuur van het Zuid-Europese land centraal stelt met hier en daar een terzijde over het gewone leven, daar concentreert het Haagse duo zich vooral op die alledaagsheid.

In 2018 leidden deze vermakelijke conversaties van dit liefdeskoppel tot het debuutalbum ​It Was From My Nephew But Now It’s Mine. ​Nu vormde een vakantie in Italië de aanleiding voor ​We Love Ria​,​ ​niet voor alle liedjes maar wel voor het over grootste deel.

Eind juli is ​Reverend Frank​, de eerste single van het even merkwaardige als ​catchy​ pop album uitgekomen. Hoe The Grey Pants zijn ontstaan en vervolgens hun relatie is ook nog een mooi verhaal dat een song waard is. Daar hoeft Henk niet lang over na te denken: ‘Elke kwam op een gegeven moment met de vraag of we samen liedjes konden gaan schrijven, omdat ze van dat stigma van singer-songwriter af wilde.’ We mogen hier wel constateren dat dat voor 100% is gelukt. Samen maken ze nu liedjes waarin ze hun gedeelde ervaringen opnieuw kunnen beleven. Gewoon simpele alledaagse dingen. Er schuilt zoveel liefde in een dergelijke aanpak. Je kijkt recht in hun harten. Hoe mooi is dat?

Het album ‘We Love Ria’ van The Grey Pants verschijnt op 4 oktober bij Excelsior Recordings. Eerste single ‘Reverend Frank’ is uit sinds 26 juli. Op 20 september volgt eerst nog tweede single ‘P Finger Jason’ en de clip daarvan gaat vandaag bij ons in première.

LIVEDATA

04-10-2019 The Grey Pants Lepelstraat Den Haag
11-10-2019 The Grey Pants So What! Gouda
24-10-2019 The Grey Pants Nieuwe Anita Amsterdam
19-10-2019 The Grey Pants Rietveld Theater Delft
16-11-2019 The Grey Pants De Dromedaris Enkhuizen
15-12-2019 The Grey Pants Paard Den Haag
19-12-2019 The Grey Pants Hedon Zwolle

Liily – Wash

Het uit Los Angeles afkomstige Liily maakt zwaarlijve rock met monsterriffs en hip hop breaks. Het kwartet onder aanvoering van zanger Dylan Nash noemt Rage Against The Machine en Jane’s Addiction als lichtende voorbeelden en Foals als soortgenoot, maar gaan vooral hun eigen gang. Op het scorebord staan een mini-album en het verse Wash. 

Met zijn ‘Dick Dale from Hell’ intro en zijn holbewoners-beat is Wash het meest heavy nummer van Liily tot nu, en dat terwijl de band op vorige releases toch ook bepaald niet kinderachtig uit de hoek kwam. ‘Washing Away I Have No Hope For The World Of Today’ scandeert Nash, een boodschap die Greta Thunberg van harte zal onderschrijven.

Een band die zo te keer gaat, valt vroeg of laat een keer op. En dat is dus het geval. In de V.S. gaan steeds meer deuren open en ook in de oude wereld  vindt Liily een gewillig oor.  Liily toert zich een ongeluk. De band heeft zelfs al in Paradiso gestaan, maar zal zeker terug komen. Een festival -maakt niet uit welk- is de natuurlijke biotoop van deze nieuwe rock ‘n’ roll beesten. 

Lala Lala & WHY? – Siren 042

Siren 042 is de mysterieuze titel van de gelegenheidssamenwerking van de uit Chicago afkomstige Lillie West, zich noemende Lala Lala en Yoni Wolf de frontman van indie-orkest WHY?  

Siren 042 verscheen al in januari, maar begint nu pas op stoom te komen. Het is een bijna Beach Boys achtig nummer met een slome, dikke beat, zoele dameszang en traag stromende gitaren. Heel veel gebeurt er niet, maar juist het gebrek aan actie geeft het nummer een hypnotisch effect, dat best wel wat langer had mogen duren dan twee minuten en vierenveertig seconden.

Nog even iets over de makers. Lillie heeft een Brits paspoort maar verhuisde als puber met haar familie naar L.A. Ze ging naar de kunstacademie in Chicago, maar de lokroep van de muziek bleek te sterk. In 2006 bracht ze haar debuutalbum uit als Lala Lala. Vorig jaar verscheen de opvolger op basis waarvan de invloedrijke site Stereogum haar het etiket Band To Watch opplakte. Wolf maakt al bijna vijftien jaar en zes albums lang furore met WHY? een indie-band met een hip hop tic, die toeval of niet binnenkort in Utrecht te zien zal zijn.

Lillie en Yoni zijn dikke maatjes sinds de laatste Lillie betrapte op het plunderen van de koelkast bij een optreden van WHY? Toen was ze nog gewoon een fan, zij het een brutale. Nu is Lillie als Lala Lala dus een act om in de smiezen te houden. En niet alleen omdat ze bier rooft uit kleedkamers.

Concert: WHY? 1 november Ekko Utrecht.

White Lies –  Hurt My Heart

Begin dit jaar kwam White Lies met album Five aanzetten, een prima plaat waarvan afdeling indie het zeven minuten durende epos ‘Time To Give’ virtueel heeft grijsgedraaid.

Het trio is binnenkort tien jaar samen. Een eenvoudige rekensom leert dat de band gemiddeld één album in de twee jaar uitbrengt. Wie schetst dan ook enz. toen er deze week plotseling een fonkelnieuwe track opdook. Die ook nog eens stevig rockt! Net als Editors en Interpol haalt White Lies veel mosterd uit de new wave periode van inmiddels ook alweer 40 jaar geleden. Maar de mannen doen er wel hun eigen ding mee. Hurt My Heart heeft weliswaar de ‘doom & gloom’, die zo typerend was voor de stroming, maar onder de weemoedige zang van Harry McVeigh bruist een onstuimige band. De ritmesectie zit in een hoge versnelling terwijl de keyboards en gitaren knokken om aandacht. Het geheel wordt geserveerd met een solo voor scheurgitaar. 

Hurt My Heart blijft voorlopig alleenstaand. Na jaren alleen in termen van albums te hebben gedacht gaat White Lies het volgens bassist Charles Cave het nu eens anders aanpakken en losse songs uitbrengen. Wie aan albums hecht, heeft dus pech. Het goede nieuws is dat we niet meer telkens twee jaar moeten wachten op nieuw werk van White Lies, dat zijn tiende verjaardag viert met een uitgebreide tour. Ga ze zien in…

Concerten:24 november Muziekgieterij, Maastricht. 27 & 28 november TivoliVredenburg, Utrecht.