Category: Nieuwe Muziek

Hobo Johnson – Typical Story

Een van de leukste en invloedrijkste Youtube kanalen is die van Tiny Desk Concerts. The Tiny Desk Concerts – livesessies tussen de bureaus in een kantoor- zijn een initiatief van NPO, de Amerikaanse publieke omroep.  Men nodigt zowel beginnende als gerenommeerde acts uit, van de cast van Sesam Straat tot een androgyn trio uit Korea en alles wat er tussen zit. Artiesten staan te popelen om een keer te mogen komen optreden, ook de hele groten. Een paar miljoen views voor een Tiny Desk sessie is geen uitzondering. Menig acts is dankzij Tiny Desk doorgebroken.

Vanwaar deze introductie? Hobo Johnson was een onbekende amateur die dolgraag een Tiny Deks Concert wilde doen. Als sollicitatie stuurde hij een sessie op die hij thuis in de tuin had opgenomen. Hij mocht gelijk komen en verwierf internationale bekendheid dankzij zijn Tiny Desk optreden. Eenmaal in de picture gingen mensen ook op zoek naar de sollicitatiesessie. Die heeft inmiddels nog meer views dan zijn Tiny Desk Concert.

Hobo Johnson is de artiestennaam van Frank Lopes Jr, een Amerikaan van Mexicaanse en Portugese komaf. Hobo is een verhalenverteller, geen zanger en ook niet echt een rapper, maar een zeer rap van de tongriem gesneden woordkunstenaar. Hij doorspekt zijn verhalen met veel humor en vertelt ze zo enthousiast dat een ADHD diagnose niet mag worden uitgesloten. 

Veel van zijn tracks neigen naar hip hop, maar in Typical Story staat de klok op rock. Het nummer gaat ook over een rockband, waarvan de bassist de zanger vermoord en de drummer en gitarist verliefd op elkaar worden. En dan zijn we nog maar bij het eerste couplet.

Black Honey – I Don’t Ever Wanna Love

Na een paar singles die aan de verkeerde grens van de indie zaten, komt Black Honey met een nieuw nummer dat bijna anti indie is. Niet op de playlist zetten was het voornemen dan ook, maar het was al te laat. Zodra Izzy begon te zingen waren we verkocht. Geef de hormonen de schuld of de stand van de maan, maar alle verzet is hopeloos.

I Don’t Ever Wanna Love is een teenager in luduvudu song zoals Carole King en haar collega’s ze schreven begin jaren zestig van de vorige eeuw voor girl groups als The Crystals en The Shangri-Las inclusief de violen. Miss Izzy is compleet geloofwaardig in haar rol van meisje dat net heeft ontdekt dat jongens jongens zijn. Om het maar simpel te zeggen.

Met I Don’t Ever Wanna Love begeeft Black Honey zich op het terrein van Lana Del Rey en komt daar prima mee weg. Louter lof dus, alleen het zou nog mooier zijn als de videoversie ook op Spotify zou komen, want langer, met meer violen en een mooie Franse slag op het eind.

Simen Mitlid – Vacation

Misschien dat hij in zijn thuisland Noorwegen wereldberoemd is of nog gaat worden, maar in de rest van Europa wacht Simen Mitlid het lot van een one hit wonder.

Die hit is overigens nog geen eens nieuw. Vacation verscheen drie jaar geleden al, maar is nu pas op de internationale indie-radar verschenen. Dat heeft Simen te danken aan de Amerikaanse influencer David Dean Burkhart de curator van Compact Cassette. Hij pikte Vacation op en zijn volgers reageerden zo enthousiast dat de teller op Spotify plotseling boven de miljoen schoot. Een rerelease met nieuw artwork en een hit is geboren.

De hook van Vacation is het refrein, een serie vernuftig gezongen la la la la’s. Het ritme komt uit een doosje wat prettig contrasteert met de violen en zelfs blazers die het vrolijke deuntje sieren. Als Vacation je koud laat, moet je nodig op vakantie.

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Spoon – No Bullets Spent (IJsbreker)
  2. Palm Springsteen – Sister Sister
  3. Marika Hackman – The One
  4. Tropical Fuck Storm – Paradise
  5. Cool Sounds – Around And Down
  6. Hobo Johnson – Typical Story

 

Korn – You’ll Never Find Me

Nu-metal kent u die uitdrukking? Het was de naam die begin jaren negentig werd ingevoerd om een scheiding aan te brengen tussen de oude garde van bands als Judas Priest en Iron Maiden en jong hongerige volk dat onder invloed van hip hop en grunge de roestige metal-scene een schop onder de kont wilde geven.

Inmiddels zijn we een kwart eeuw verder en is het nu-e er wel een beetje af. Maar de stijl is nog springlevend. Dat mogen we wel concluderen na het horen van de nieuwe single van Korn, You’ll Never Find Me.

De heerlijke dot ouderwets goede herrie kondigt de komst aan van het 13e album van de zware jongens uit Bakersfield, California. Het is alweer 3 jaar geleden dat Korn nieuwe muziek dropte, hoog tijd dus voor iets nieuws. You’ll Never Find Me schroeft de verwachting voor het nieuwe album flink hoog op. Op de gitaren staat hoogspanning, de ritmesectie schiet met scherp en JD Devil zingt alsof hij achterna gezeten wordt door de Hounds of Baskerville. En nee, het nummer gaat niet over verstoppertje spelen.

Korn album 13 gaat The Nothing heten en komt uit op 13 september.

Julia Jacklin – Don’t Know How To Keep Loving You

Julia Jacklin heeft met Crushing een van de beste albums van het jaar gemaakt. Misschien wel het prijsnummer is Don’t Know How To Keep Loving You.

Voor de verandering is Don’t Know How To Keep Loving You ook nog eens representatief voor het album dat tien tranentrekkende (op een goede manier) tracks telt, de een wat sneller dan de ander, maar zonder uitzondering geleefd en geloofwaardig.

Don’t Know How To Keep Loving You doet zowel aan Neil Young als aan Wilco denken, een ballad met het tempo van een traag stromende rivier met op driekwart een gitaarsolo die verder gaat waar Julia’s woorden te kort schieten. Crushing is het tweede album van miss Jacklin die als ze niet op tournee is in Sydney woont. Alwaar ze 28 jaar geleden ter wereld kwam.

LIVEDATUM: 18 juli Valkhof Festival (gratis) 19 juli Welcome To The Village, Leeuwarden.

Spoon – No Bullets Spent

‘Everything Hits At Once’, zo gaat het nieuwe album van Spoon heten. Het sleutelwoord is Hits. De tiende langspeler van de band uit Austin is namelijk een ‘greatest hits’ met 12 hoogtepunten uit het 26 jarige bestaan van Spoon plus een nieuw nummer.

No Bullets Spent laat horen dat Spoon nog niets aan kracht en pracht heeft ingeboet. Veel bands, de meeste bands eigenlijk hebben het meeste succes met hun eerste albums. Kijk maar eens naar de tien beste songs op Spotify van je favoriete band en je zult zien dat het oude werk het hoogste scoort.  Alleen de echt bijzondere bands lukt het om de bal langer dan twee of drie albums in de lucht te houden. Vaak zijn dat ook bands die niet meteen doorbraken. Zoals Spoon dat pas met Gimme Fiction, hun vierde album een voet tussen de deur kreeg. De definitieve doorbraak kwam in 2007 met plaat vijf, Ga Ga Ga Ga Ga.

Sindsdien is Spoon aan de top blijven meedraaien. Een beetje Pinguin luisteraar kent alle songs van ‘Everything Hits At Once’. Op één na dus, de nieuwe track. Je moet als band enigszins lef hebben om op een ‘Best Of’ een nieuw nummer te zetten. Stel dat die flopt dan is het een smet op een verder vlekkeloze compilatie. Spoon hoeft echter niet te vrezen voor een blamage, want No Bullets Spent is Spoon op zijn best; een intelligente rocksong, energiek en to the point met als kers op de taart een knisperende gitaarsolo.

‘Best Of’ albums hebben altijd een tweeledig doel, het is een carrière overzicht én een introductie van de band voor laat en nieuwkomers. Voor beide doelen geldt ‘Mission Accomplished’.

Fontaines D.C. – Sha Sha Sha

Fontaines D.C. – Dogrel (Partisan Records/PIAS)

We waren er wel weer even aan toe, zo’n echt lekkere postpunkplaat, barstensvol goeie liedjes. En kijk nu eens: daar hebben we Fontaines D.C. uit Dublin. Jonge gasten, hongerig en het rockhart op de juiste plaats.

Dogrel is een plaat waarop we een staalkaart uit de Britse pophistorie voorbij horen komen. Wie de oren goed spitst hoort dat. We herkennen bands die nog altijd muziek maken, zoals Maxïmo Park, maar ook The Clash. Superauthentiek klinkt Fontaines D.C. niet en toch hebben ze een eigen geluid. Dat staat zeker niet los van de stem van Grian Chatten, met zijn heerlijk onvervalste Ierse tongval. “I think there’s an authenticity to what we do, and people have been starved of authenticity for too long“, loopt Chatten over van het zelfvertrouwen. Hij gelooft in het product dat hij met zijn bandmaten maakt en dat hoor je terug.

We hebben hier te maken met een verdomd zelfverzekerd vijftal, dat elf liedjes op plaat heeft gezet die er bijna allemaal toe doen. Met teksten bovendien vaak uit het hart gegrepen. Vaak net zo pittig en rauw als de muziek. Neem die heerlijk aanstekelijke opener Big:

‘Dublin in the rain is mine
A pregnant city with a catholic mind
Starch those sheets for the birdhouse jail
All mescalined when the past is stale, pale
Dublin in the rain is mine
A pregnant city with a catholic mind
Slick little boy with a mind of Ritz
Pulling that thread for the next big fix, this  

My childhood was small
My childhood was small
But I’m gonna be big
But I’m gonna be big‘

Zelfvertrouwen, bravoure, je kunt het ze niet ontzeggen. Jeugdjaren in de anonimiteit, het stelde niet veel voor, maar nu worden ze groot, zeggen ze. Fontaines D.C. heeft met Dogrel een van de prettigste gitaaralbums gemaakt die we de laatste tijd gehoord hebben. Een plaat die uitpuilt van de onbeschroomdheid, zonder ook maar een moment arrogant te klinken. Dat is knap. Ierland is een prachtband rijker. Omarm ze. Net zoals ze jou doen. Pieter Visscher

White Reaper – Might be Right

Met een naam als White Reaper verwacht je misschien zwaardere waar dan Might Be Right, een nummer waarop men weliswaar niet zuinig is met gitaren, maar dat aan de poppy kant van de rock blijft.

De juiste benaming is powerpop, een genre dat verder gaat waar The Beatles in 1965 ophielden. De gouden eeuw van powerpop ligt in de tweede helft van de jaren zeventig, de tijd van bands als Cheap Trick, The DB’s en The Dwight Twilley Band, die melodieuze rocksongs brachten met de glans van glam en de energie van new wave.

Aan die bands doet Might Be Right van White Reaper dan ook sterk denken. De band komt uit Louisville, Kentucky en is bezig met de voorbereidingen van album drie. De eerste voor een major label. Er schijnt een powerpop revival in de lucht te hangen. Gezien het aanstekelijke Might Be Right zou dat wel eens goed nieuws kunnen zijn. 

King Gizzard & The Lizard Wizard – Organ Farmer

Het Australische King Gizzard blijft nonstop muziek uitbrengen. In augustus verschijnt het nieuwe album Infest the Rats’ Nest en dat is een….. trashmetal plaat!

Het eerste voorproefje heet Organ Farmer en is niet 5 minuut+ zoals je van The Lizard Wizards gewend bent, maar een rete stevige track van 2 minuut 47. LEKKER!