Nieuwe single Flume met London Grammar + show AFAS Live

De Australische muzikant en producer Flume brengt vandaag zijn nieuwe single Let You Know uit via Future Classic. Let You Know is een samenwerking met het Britse trio London Grammar. Op 6 november treed Flume op in AFAS Live in Amsterdam.

Flume zegt over het nummer: “Hannah and I wrote Let You Know last summer. I was on a writing trip to London, was actually the same trip where I first met slowthai. Had been wanting to make something with Hannah for a long time and this one just came together really naturally in the studio that day.”

Hannah Reid, de frontvrouw van London Grammar voegt hieraan toe: “We’ve been trying to work together for years but it just never worked out with our schedules but I’m so glad it finally did. Working with Harley was an honour because he pushes the boundaries of electronic music like nobody else. He’s the kind of electronic artist who will be around forever. I love our song we did together.”  Bekijk de lyric video onderaan dit bericht.

Let You Know is het eerste wapenfeit van London Grammar sinds 2017, maar voor Flume komt het kort na de release van zijn mixtape Hi This Is Flume en de single Friends (feat. Reo Cragun). Flume kreeg lovende reacties voor de 38 minuten durende mixtape Hi This Is Flume, welke inmiddels al meer dan 35 miljoen keer is gestreamd.

Flume, die eigenlijk Harley Streten heet, kreeg wereldwijd bekendheid door zijn gelijknamige debuut uit 2012 met hits als Holdin On, On Top en Sleepless. In de twee jaar die volgden debuteerde hij onder andere op festivals als Coachella, Lollapalooza, Down The Rabbit Hole en Lowlands, verkocht hij de toenmalige Heineken Music Hall uit en maakte hij remixen voor acts als Lorde en Disclosure. Het debuutalbum werd in 2016 opgevolgd door Skin. Hiermee deed Flume een wereldwijd uitverkochte tournee, ontving platinum en gouden platen in meerdere landen en mocht zijn eerste Grammy mee naar huis nemen voor Best Dance/Electronic Album.

 

Op 6 november treed Flume op in AFAS Live in Amsterdam.
Tickets gaan op 21 juni in de verkoop. Klik hier voor alle showdata en pre-sale tickets.

De Staat komt met nieuwe single en videoclip

De Staat heeft een nieuwe single uit genaamd: “Tie Me Down”. Het nummer is geschreven in samenwerking met LUWTEN. Achter de naam LUWTEN gaat de Nederlandse singer-songwriter Tessa Douwstra schuil.

De Staat heeft ook een videoclip bij het nummer gelanceerd waarin Torre en Tessa de hoofdrollen vertolken. Torre over de clip: “Tie Me Down gaat over verliefd worden en de angst om je vrijheid te verliezen. In de clip zie je liefde en aantrekkingskracht letterlijk als twee natuurelementen die ons naar elkaar duwen. De vlaggen staan symbool voor vrijheid en geven ons eigen territorium aan in een zwart witte wereld.”  De videoclip is geregisseerd door de prijswinnende regisseur Ruben Van Leer.

De single is afkomstig het nieuwe album ‘Bubble Gum’ dat op 18 januari van dit jaar verscheen. ‘Bubble Gum’ gaat over het moderne leven in de bubbel: leven in een eigen realiteit, met eigen waarheden, afgeschermd van andere ideeën.

De Staat is deze zomer te zien op o.a. op Down The Rabbit Hole en Zwarte Cross. Dit najaar doet de band een tour langs grote popzalen in Nederland. Voor meer informatie en tickets klik hier.

Personal Trainer – The Lazer

Personal Trainer is meer een pool dan een band. Supervisor is Willem Smit. Op afroep beschikbaar zijn leden van zijn eigen band Canshaker Pi, het Pip Blom combo, Steve French en ander muzikaal volk dat zich ophoudt in de garages en kelders van Amsterdam en omstreken.

The Lazer klinkt niet heel anders dan we van Willem zijn gewend, ruim vallende postpunk met een Amerikaanse klankkleur, maar klinkt op de een of andere manier actueel. Dat zal te maken hebben met de opbloei van acts als M5, Fontaines DC en Pip Blom, die rocken binnen een vergelijkbaar kader, punk in geest misschien nog wel meer dan in stijl. Anders gezegd. The Lazer is meer Stones dan Ramones, meer Reed dan Rotten maar punk is het!

Pinguin Radio Pinkpodcast: Interview Rowwen Hèze

Het was feest in Landgraaf op de vijftigste editie van Pinkpop, het is 15:45 en Rowwen Heze betreedt het podium. Vanaf het begin, het nieuwe nummer Voorwaartsch, is het een spektakel van de eerste orde; het talrijk toegestroomde publiek, danst, springt, schreeuwt en gooit bier alsof hun leven ervan afhangt. Jack Poels en Co. spelen en genieten zichtbaar van dit spektakel. Voordat het nummer Code Geel (een song over bier natuurlijk) begint spreekt Poels de beminnelijke woorden “Leidingwater is op zijn lekkerst als het nog even langs de brouwerij is geweest.”
Zo’n heerlijk optreden vraagt natuurlijk om een interview met deze legendarische band. Luister!

(foto: Bart Heemskerk / Pinkpop 2019) 

Zo was Pinkpop 2019: zondag

Zo was Pinkpop 2019: zondag

De zon schijnt op deze tweede Pinkpopdag van editie 50 en het is dus tijd voor wat “vrolijke” muziek en daarvoor is de muziek van The White Lies uitermate geschikt; NIET dus. De Britse postpunkband maakt namelijk zoals bekend nogal moeilijk te verteren, donkere rockmuziek met als groot voorbeeld Joy Division. Zanger McVergh is eindelijk eens niet in het zwart gekleed en de opening song Time To Give maakt het publiek wel enigszins wakker. Toch ontbreekt de set aan originaliteit en klinken de synthesizers meer in de richting van de new wave band Human League; songs die boven het maaiveld uitsteken zijn Hold Back Your Love en Tokyo.

The Kooks kunnen helaas vandaag ook niet echt overtuigen maar zanger Pritchard doet alsof het publiek het allemaal geweldig vindt maar de aandacht verslapt toch wel degelijk na de helft van het optreden.Het is eigenlijk een greatest hits show van The Kooks deze vierde keer op Pinkpop maar Do You Wanna wordt helaas veel te lang :”uitgemolken”; jammer maar helaas want normaal gesproken zijn The Kooks toch echt wel een zeer goede festival band. Het publiek toonde het meeste enthousiasme bij Always Where I Need To Be en natuurlijk de bekende Sofa Song.

Maar dan eindelijk is het feest in Landgraaf, het is 15:45 en Rowwen Heze betreedt het IBA Parkstad podium. Vanaf het begin, het nieuwe nummer Voorwaartsch, is het een spektakel van de eerste orde; het talrijk toegestroomde publiek, danst, springt, schreeuwt en gooit bier alsof hun leven ervan afhangt. Jack Poels en Co. spelen en genieten zichtbaar van dit spektakel. Voordat het nummer Code Geel (een song over bier natuurlijk) begint spreekt Poels de beminnelijke woorden “Leidingwater is op zijn lekkerst als het nog even langs de brouwerij is geweest.” Een heerlijk optreden dat veel te snel voorbij is voordat er met de klassieker Bestel Mar een einde komt aan dit vijfde optreden van Rowwen Heze op Pinkpop; hulde!
We hebben de Limburgers ook nog weten te strikken voor interview. Beluister HIER

Lenny Kravitz, ook niet meer de jongste (55) is nog steeds top in vorm en zijn retro rockshow steekt nog steeds uitstekend in elkaar. Maar ja, als je met de fantastische opener Fly Away begint, dan kan de avond eigenlijk al niet meer stuk. Kravitz’s stem is nog dik in orde alhoewel hij af en toe bij de hogere noten toch iets moet zakken, maar dat is voor de beroemde kniesoor. American Woman (de Guess Who-cover) blijft een van de beste nummer van de set, maar het publiek gaat pas echt los bij de Kravitz klassieker Are You Gonna Go My Way. Conclusie: Kravitz kan het nog steeds en terecht dat hij op deze 50ste Pinkpop een plaats in de line up heeft gekregen.

Headliner The Cure, voor de eerste keer op Pinkpop te bewonderen in 1986, kwam, zag en overwon. Zanger Robert Smith is inmiddels zestig maar dat mag de pret niet drukken want hij is eigenlijk niet veel veranderd. Ook de muziek van The Cure is in de loop der jaren hetzelfde gebleven; lekker donker met spookachtige gitaarriffs, inktzwarte teksten en bovendien een eigen, origineel geluid dat direct herkenbaar is. The Cure, maar vooral Smith, is vanavond in topvorm en de band speelt maar liefst 28 nummers en die setlist bevat natuurlijk alle klassiekers die The Cure te bieden heeft. Heerlijke versies van A Forest (nog steeds magisch), Pictures Of You en In Between Days passeren de revue en het publiek geniet met volle teugen. Slotakkoord is Boys Don’t Cry; prachtig gewoon; The Cure is een waardige headliner van deze verder middelmatige tweede Pinkpopdag 2019 want Krezip, Mark Ronson, Miles Kane en ook Die Antwoord konden helaas niet overtuigen…..

Wombats-frontman komt met soloproject Love Fame Tragedy

Matthew ‘Murph’ Murphy, gitarist en zanger van The Wombats, heeft zijn solodebuut ‘Love Fame Tragedy’ aangekondigd. In september verschijnt de eerste EP ‘I Don’t Want To Play The Victim, But I’m Really Good At It’, die werd opgenomen in Londen en Los Angeles met muzikale vrienden van o.a. The Pixies, Soundgarden, Alt-J en Bastille.

Het zeer aanstekelijke My Cheating Heart is gebouwd rond een distorted gitaar-riff en duikt qua thematiek in de verleiding van hedonistische excessen. Producer Mark Crew (Bastille, Rag’n’Bone Man) heeft een synthetische rand aan de onweerstaanbare composities van Murph toegevoegd, waardoor het geluid van My Cheating Heart de toon zet voor de rest van de EP.

Vernoemd naar de oorspronkelijke tentoonstelling over Pablo Picasso in het Tate Modern in Londen, wordt Murph op ‘I Don’t Want To Play The Victim, But I’m Really Good At It’ terzijde gestaan door verscheidene muzikale vrienden, waaronder Joey Santiago van The Pixies, Gus Unger-Hamilton van Alt-J, model en zanger Maddi Jean Waterhouse en Pearl Jam- en Soundgarden drummer Matt Chamberlain.

Hand Habits – Placeholder

Placeholder van Hands Habits hadden we al een tijd geleden aangevinkt als een playlist-waardige track, maar het kwam er maar niet van. Tot we de band zagen schitteren op London Calling.

De show die Hand Habits daar ten beste gaf loste elke twijfel op als een Aspro-bruis in een glaasje water. Hand Habits is de band van zangeres-songwriter, gitariste Meg Duffy, die totdat ze als zelfstandig ondernemer verder kan gaan haar diensten verhuurt aan o.a. Kevin Morby, The War On Drugs en onze eigen Amber Arcades.

Placeholder, het titelnummer van het tweede album van Hand Habits doet qua tempo en sfeer wel aan de oude Neil Young denken en dus ook een beetje aan The War On Drugs en inderdaad Kevin Morby. De vraag is dus wie beïnvloed wie?

Wat Hand Habits eigen en aantrekkelijk maakt zijn de mysterieuze teksten en de verleidelijk lijzige zang van miss Meg. Nog meer bekende namen die we kunnen noemen. Hand Habits zit op Saddle Creek, het label van Conor ‘Bright Eyes’ Oberst en Placeholder is opgenomen in de studio van Justin ‘Bon Iver’ Vernon en geproduceerd door Brad Cook, die gelinkt kan worden aan Bon en War en Sharon van Etten e.v.a.

Pinguin Radio Pinkpodcast: Interview Mt. Atlas

De kick-off van Pinkpop is natuurlijk weer het optreden van de winnaar van Nu Of Nooit en dat is dit keer de Heerlense band Mt.Atlas en om 13:30 openen zij Pinkpop 50 op het Brightlands podium. Met een veelbelovende en strakke set serveert Mt.Atlas een muzikale cocktail van metal, stoner, grunge, garage en punkrock aan een nog niet volledig wakker Pinkpoppubliek. Zanger Sven Vlek toont aan wat hij kan en de vette grooves van bassist Hanssen en gitarist Jacobs doen de rest; een waardige openingsact voor deze jubileumeditie en van Mt. Atlas gaan we nog veel horen. Luister naar het interview met de band. 

 

Pinguin Radio Podcast – Nieuwe muziek

Wekelijks maakt onze verslaggever Martje Schoemaker een podcast over de nieuwe singles die je die week nieuw hoort op de Pinguin Radio playlist.

Foto: Connor Clerx

Een nieuwe week betekent dus weer veel nieuwe muziek op Pinguin Radio, deze platen hoor je voorbij komen:

  1. Metronomy – Lately  IJSBREKER!
  2. Bon Iver – Hey Ma.
  3. Hand Habbits – Placeholder
  4. Personal Trainer – The Lazer
  5. The S.L.P. – Favourites
  6. Clairo – Bags
  7. Swim Deep – To Feel Good