Elke ochtend om acht uur is het tijd voor een verse Clip van de Dag. Vandaag de nieuwe single Starstruck van Sorry, een nieuw indie viertal uit Engeland. Met een lekkere gekke clip.
Category: Nieuwe Muziek
Alfie Templeman – Yellow Flowers
Alfie Templeman speelt alle instrumenten zelf. Uiteraard schrijft hij ook zijn eigen songs, die zingt hij met een stem waaraan niet is af te horen dat hij pas 15 is. Alfie is dus nog leerplichtig en zal nog drie jaar moeten wachten op zijn eerste pilsje.
De jonge Templeman heeft het niet van een vreemde, zijn zus speelt piano en trompet en zijn vader is een verwoed verzamelaar van vintage gitaren. Alfie is wel de eerste van zijn familie met de ambitie om zijn talent te verzilveren. Een paar jaar geleden heeft hij zijn slaapkamer omgebouwd tot studio. Daar heeft hij de tracks opgenomen, die op zijn vorige maand verschenen debuut EP, Like An Animal staan.
Alfie is nog te jong om een eigen, uitgekristalliseerde stijl te hebben, maar Yellow Flowers maakt wel duidelijk in welke hoek de doe-het-zelver het zoekt. Alfie Templeman maakt ontspannende huiskamerrock geserveerd met een gitaarsound, die een beetje tropisch aanvoelt. Voer voor fans van Mac DeMarco, Connan Mockasin en Kurt Vile. Diagnose slacker-rock. Prognose, een gouden toekomst.
Westerman – Outside Sublime
Voor liefhebbers van: Arthur Russell, Nick Drake, Amen Dunes
In 2016 bracht Westerman zijn eerste EP uit met ingetogen singer-songwriterliedjes, dit jaar is hij terug met drie nieuwe singles en een onderscheidend, aangescherpt geluid. Neem nou het onlangs verschenen Confirmation, een warm popliedje dat direct opvalt door het gebruik van elektronische invloeden en de hoge falsetstem van de Londense artiest. Minimalistisch geproduceerd en daardoor des te indrukwekkender; Pitchfork nam het niet zonder reden op in de lijst met beste nieuwe tracks.
Beirut – Gallipoli
Beirut heeft iets met steden. Niet alleen heeft Zach Condon de naam van de hoofdstad van Libanon geadopteerd als artiestennaam, een belangrijk deel van zijn songs heeft een stadsnaam als titel, Perth, Nantes, Santa Fe zijn allemaal nummers van Beirut.
Er is dus sprake van een formule. Ook muzikaal heeft Beirut een methode ontwikkeld, een eigen sound. Nou ja eigen. De gepatenteerde Beirut sound heeft zijn wortels in de Balkan, waar veel zigeunerorkesten actief zijn die gebruik maken van blaasinstrumenten, blaaskapellen dus. De Balkan fanfares hebben een eigen geluid en een energie die je alleen daar treft. Beirut heeft de muziek een wereldwijd podium gegeven, zoals Paul Simon met zijn Graceland album de Zuid Afrikaanse muziek op de kaart heeft gezet en Ry Cooder met de Buena Vista Club de Cubaanse.
Beirut heeft een nieuwe single uitgebracht die zowel in titel als in sound van niemand anders had kunnen zijn. De track heet Gallipoli, naar een stad in Italië en de toon van het nummer wordt weer gezet door de bekende Balkan blazers. Gallipoli is het titelnummer van een nieuw Beirut album dat op 1 februari zal verschijnen. Het wordt Beirut album # 6, het eerste in drie jaar. Beirut komt de plaat introduceren middels een optreden in TivoliVredenburg op 8 april.
Mitski – Washing Machine Heart
De in Japan geboren maar vanuit de VS opererende Mitski brak twee jaar geleden definitief door met het fraaie Puberty 2. Op deze plaat manifesteerde Mitski zich als een eigenzinnige muzikante die op fascinerende wijze aan de haal ging met invloeden uit de indie-rock en indie-pop en het hele palet tussen P.J. Harvey en St. Vincent wist te bestrijken.
Ze doet dit nog net wat overtuigender op haar nieuwe plaat Be The Cowboy. Mitski jaagt er op haar nieuwe plaat maar liefst 14 songs doorheen en heeft hier maar net een half uur voor nodig. In dit half uur sleept Mitski er zoveel bij dat het je soms duizelt.
De songs op de plaat schieten alle kanten op en zitten volgestopt met goede ideeën. Pop domineert dit keer, maar het is pop die lak heeft aan conventies. Alles is even aangenaam en avontuurlijk, zodat je na een half uur vooral veel meer Mitski wilt. Missie geslaagd dus. Tekst Mania | Erwin Zijleman
Matthew E White – No Future In Our Frontman
Meestal bedekken bands onderlinge geschillen met de mantel der muzikale meningsverschillen. Matthew E White niet, die heeft er een liedje over geschreven. Verwarrend is wel dat hij geen band is en als hij wel een band zou zijn was hij de frontman geweest.
Nadere bestudering van de tekst leert echter dat White helemaal niet over de perikelen van een band zingt, maar dat met de frontman van de songtitel niemand minder wordt bedoeld dan de president van de Verenigde Staten.
De titel verwijst naar Ain’t No Future In Yo Frontin’ een rapclassic uit 1991 van MC Breed. No Future In Our Frontman is dus een ouderwetse protestsong. Dat verklaart ook waarom er nog elf andere versies van het nummer bestaan, uitgevoerd door evenzovele artiesten in diverse genres. Waarschijnlijk in de hoop dat er zo zoveel mogelijk verschillende doelgroepen wordt aangesproken. Jammer is wel dat White zelf en zijn protegee Natalie Prass de bekendste namen zijn. De timing is echter uitstekend zo vlak voor de Amerikaanse verkiezingen. Nu maar hopen dat het helpt.
Weakened Friends – Blue Again
Laten we beginnen met een waarschuwing door te zeggen dat Blue Again van Weakened Friends door sommige mensen als hoogst irritant zal worden ervaren. Die irritatiefactor is volledig terug te brengen tot de bibberende vibrato van Sonia Sturino, en haar toch wel hysterische uithalen. Gelukkig is er ruime compensatie in de vorm van zware gitaren, dikke drums en een solide bas. Het nummer zelf is ook bovengemiddeld sterk. En die stem? Dat is gewoon even wennen.
Het FFB trio uit Portland maakt rock van het gruizigste soort, onbehoorlijk rockende gitaarmuziek met teksten over de problemen, die een 20-tiger op haar pad vindt in deze woelige wereld. Als proeve van hun kwaliteit voeren we het feit op dat J Mascis meespeelt op een van de songs van hun debuutalbum.
Blue Again is een van de tien tracks van Common Blah, het supersterke debuut van Weakened Friends. De band heeft een paar jaar proefgedraaid alvorens de studio in te gaan en dat hoor je. Common Blah is een van de sterkste debuutalbums van dit jaar. Weakened Friends was in Europa eind oktober voor twee optredens in Engeland en een op het Pitchfork festival in Parijs. Hopen dat ze bij een volgend bezoek ook onze kant opkomen. Vera, Groningen zou een uitgelezen podium voor ze zijn, en Lowlands een uitstekend festival.
Stationschef #326 Sofie Winterson
Voor wie de vaderlandse muziekscene een beetje in de gaten houdt behoeft Sofie Winterson geen introductie. Ze maakte naam met intieme fluisterpop die door kenners afwisselend dreampop, shoegaze of freakfolk wordt genoemd. Welke naam je het beestje ook geeft, Sofie excelleert in het genre.
Sofie Winterson is bekend, maar nog niet beroemd. Dat verdient ze wel te worden. Haar songs mogen dan gevoed zijn door hoogst persoonlijke gevoelens en unieke ervaringen. Sofie verstaat de kunst om haar emoties en mijmeringen zo te verwoorden en in muziek te verpakken dat ze een universele kracht krijgen. Het effect is troostend, rustgevend en hoopvol.
Voordat we al te zweverig worden, wat aardse gegevens. Sofie Winterson is de nom de plume van Sofie van Dijck. De singer-songwriter komt uit een uiterst muzikaal geslacht. Ze heeft twee zussen en een broer die eveneens op hoog niveau muziek maken. Cato en Joost van Dijck maken intercontinentaal golven als tweederde van My Baby (ooit zaten ze alle drie in de DWDD-huisband Souldiers), terwijl zus Floor hard rockt als lid van de band Blue Crime.
Sofie is dus de introverte van het stel. Ze debuteerde vier jaar geleden met de EP River, die nog het zelfde jaar opging in haar eerste album Wires. Afgelopen vrijdag zag haar tweede langspeler het virtuele daglicht. Sophia Electric (Excelsior) is het muzikale equivalent van een warm bad, een album als een vluchtheuvel in een wereld vol beweging.
Een bijzondere plaat verdient een bijzondere lancering en die krijgt hij ook. Op zondagmiddag 2 december zal de grote zaal van Paradiso worden omgetoverd tot een soort van boudoir waar Sofie in het midden van de zaal -omringt dus door haar toehoorders- de songs van haar nieuwe album ten gehore zal brengen.
Onze Bazz belde met Sofie en sprak met haar over het ontstaan van de songs, haar tweede home in L.A. en jonge mensen en dingen die voorbij gaan.
Uitzending: Bazz op de Buzz met Stationscheffin Sofie Winterson zaterdag 3/11 om 19.00 uur. Herhaling donderdag 8/11 om 22.00 uur.
Sofie’s 25.
1. Johnny Jewel – Tell Me (feat. Saoirse Ronan)
2. Gap Dream – Love Is Not Allowed
3. John Moods – Leap Of Love
4. Kurt Vile – Baby’s Arms
5. Yo La Tengo – Nowhere Near
6. Connan Mockasin – Momo’s
7. The Alan Parsons Project – Eye In The Sky
8. Cosmonauts – Party At Sunday
9. Amanaz – Khala My Friend
10. Big Thief – Coma
11. Rising Storm – Frozen Laughter
12. Zeeland – Rockwood
13. Leon Lowland – Morning Song
14. 10cc – I’m Not In Love
15. Nana Adjoa – Honestly
16. Beach House – Beyond Love
17. Judee Sill – The Kiss
18. Mazzy Star – Look On Down From The Bridge
19. Dean Blunt, Inga Copeland – The Narcissist
20. Elliott Smith – Better Be Quiet Now
21. infinite bisous – The Past Tense
22. E Ruscha V – Who Are You
23. Angelo De Augustine – More Than You Thought To Use
24. Merk – Melody
25. The Nicolas – Headset
Slipknot – All Out Life
De afdeling geluidsoverlast heeft weer een blommige plaat geselecteerd als nieuwe Breekijzer. All Out Life is de langverwachte nieuwe single van een zootje ongeregeld dat enige bekendheid geniet onder de naam Slipknot.
Inderdaad ze zijn weer terug, ouder en nog onwijzer! Nieuwe single All Out Life is een stukje teringherrie van heb ik jou daar. Slipknot heeft een naam hard te houden en dat doet de band net verve. Het niet toevallig op Halloween verschenen All Out Life is een tirade tegen alles wat de band dwarszit en dat is niet niks. Politieke correctelingen krijgen ervan langs, net als figuren die vooruitgang en vernieuwing tegen houden en zelfs de POTUS krijgt een haal. Dat laatste kan overigens wel wishful thinking zijn.
Het ongenadig beukende All Out Life is stap 1 van album 6 dat naar verwacht zo vlak voor de zomer van 2019 zal verschijnen, hopelijk nog voor de publieke vertoning die Slipknot op 22 juli zal geven tijdens de metaaldagen van Graspop.
Sam Fender – That Sound
Een nummer of acht heeft Sam Fender nu uit, genoeg om te stellen dat de 22 jarige Brit wel het een en ander in zijn muzikale mars heeft. En iets te vertellen. Met oud IJsbreker Dead Boys bijvoorbeeld vroeg hij aandacht voor de zelfmoordgolf onder jonge mannen in Engeland. That Sound heeft een iets maar niet veel lichtere toon. Het nummer gaat over de kracht van muziek.
Muziek kan helpen bij het overwinnen van sombere en negatieve gevoelens. Muziek als therapie werkt volgens Sam, ‘it helped me from going off the rails as a kid’. Het geluid dat hij zelf voorbrengt is klassieke Engelse indie-rock, gekleurd door de traditionele bas, drums, en gitaar opstelling en zijn wat donkere stemgeluid. Sam’s van tierelantijnen gespeende songs werken niet alleen op plaat, maar ook op de bühne, zoals iedereen die hem in actie heeft gezien op bijv. Lowlands of Rock Werchter zal beamen.
LIVEDATUM: 1/12 De helling, Utrecht.